Author

Shirl

Browsing

Mijn hele puberteit bestond uit vervelende gevoelens. In mijn hoofd paste ik nergens bij en toen mijn beste vriendin verhuisde naar Zweden leek ik nergens nog zo goed aansluiting te vinden, nergens, behalve in muziek. Muziek werd een vervanging voor de leegte die ik altijd bleef voelen qua vriendschap en zo ook dit nummer. Als ik vrij was verbleef ik grotendeels alleen op mijn kamer met muziek in mijn oren en ergens in 2007 kwam dit nummer voorbij; het gaf mij troost en hoop dat ik er ondanks mijn sombere gevoelens toch echt niet alleen voor stond.

Als je weer een wedstrijd hebt verloren
en je voelt je niet zo fijn
weet dan dat je extra goed moet zaaien
wil de oogst wat beter zijn
maar je vind de hulp zo overbodig
want je weet het zelf zo goed
toch heb je je naaste mensen nodig
die vertellen hoe het moet

Ook al kreeg ik heus fijne complimenten van mijn familie en waren er meestal wel leerlingen op school die mij aardig leken te vinden, voor mijn gevoel verloor ik altijd alles waar ik aan begon. Om hulp vragen zat er voor mij niet bij want ik voelde me te min om hulp te krijgen. Die andere mensen hadden naar mijn weten wel wat beters te doen dan zich druk maken om waar ik mee zat. Wat ik te vertellen had was niet belangrijk genoeg.
Het was dan ook heel fijn om in deze mannen te horen zingen dat je best andere mensen nodig mag hebben om even te vertellen hoe het leven nou eigenlijk moet.

”Want het een kan niet zonder het ander
Dus pak maar m’n hand
stel niet teveel vragen
je kunt niet als enige de wereld dragen
pak nou maar m’n hand
laat mij de weg wijzen
er is geen probleem als je keer op keer jezelf wilt bewijzen
maar je kunt het niet alleen”

Ondanks mijn buitengewoon goede talent om mezelf overal buiten te sluiten deed ik wel altijd en overal (veel te veel) mijn best om leuk gevonden te worden. Een gevolg daarvan was dat anderen heel goed door kregen hoe zij misbruik van mijn goedheid konden maken, iets wat zorgde voor situaties die nu in mijn herinneringen gebrand staan als trauma’s. Praten over dat wat ik meemaakte deed ik niet, nooit. Maar muziek heeft mij altijd geholpen om overeind te blijven en enigszins door te gaan.

”ik reik je m’n hand dus grijp deze kans
want ik bied graag m’n hulp aan jou
aan jou
ik hoop dat jij m’n handen vertrouw
t

Pak maar m’n hand
stel niet teveel vragen
je kunt niet als enige de wereld dragen
pak nou maar m’n hand
laat mij de weg wijzen
er is geen probleem als je keer op keer jezelf wilt bewijzen
maar je kunt het niet alleen”

Heel lang voelde ik mij alleen op de wereld, heel lang had ik het gevoel dat ik nergens terecht kon en dat mijn verhaal er niet toe deed. In 2010 ging ik uit met wat meiden van school en daar stond Bas. Een leuke vent die mij aan keek en ik snapte werkelijk niet waarom. Stond m’n blouse open? Was m’n make-up uitgelopen? Zat m’n haar gek door het fietsen naar Saasveld? Wat was er toch? Waarom keek hij zo? Neen, hij keek zo omdat hij interesse had in mij terwijl ik daar helemaal niets voor hoefde te doen. Ik weet nog hoe bijzonder ik het vond dat ik aandacht kreeg van een degelijke vent (hallo, eindelijk geen aso!) en zou nooit vergeten hoe speciaal het voelde toen hij me aankeek en mijn handen pakte. Was dit waar Nick en Simon over zongen?
In de week daarop had ik mijn hele levensverhaal voor het eerst vertelt, gooide ik alle traumatische ervaringen op tafel én kreeg ik te horen dat ik altijd bij hem terecht zou kunnen met alles wat ik meegemaakt had en zou meemaken.

Ik had nooit verwacht dat een liedje zó van toepassing zou kunnen zijn op de rest van mijn leven en toen ik dit nummer voor het eerst hoorde had ik nooit durven hopen dat ik er ooit over zou schrijven zoals ik dat doe.
Nu ik dit schrijf ben ik nog blijer met mijn muziek tattoo dan ik al was, mijn liefde voor muziek zou nóóit stoppen.
Ik doe er toe, ik mag mijn verhaal delen, ik mag die ene hand pakken en ik hoef het niet alleen te doen!

Het is alweer een tijd geleden dat ik een blog schreef, een tijd tijd waarin een heleboel veranderde. Mijn laatste blog ging over het feit dat ik me niet thuis voelde in ons eigen huis want ik voelde me toen alles behalve goed. Ik heb het de afgelopen weken vaak terug gelezen en zelfs getwijfeld om al mijn “oude” blogs te verwijderen. Niet omdat ik niet meer achter mijn woorden sta maar omdat de Shirl van ‘toen’ slechts een schim lijkt van wie ik nu ben.

In de afgelopen maanden heb ik héél hard gewerkt aan mijn herstel zonder echte hulp (want: Corona) en heel goed gekeken naar wat ik wel en niet wil, kan en moet. Ik ben gestopt met al mijn medicijnen tegen alle adviezen in maakte hele mooie sprongen vooruit. Sprongen waar ik 2 jaar geleden niet meer over durfde te dromen.

Wat ook meespeelt in mijn weg terug naar geluk, is een bijzonder moment tijdens de paasdagen. Ik voelde me een beetje gek, was misselijk en mijn borsten deden zeer, dus ik deed voor de zekerheid een zwangerschapstest. Say whut? Een wat? Ja, je leest het goed; die test was namelijk in een rap tempo positief en ik ben op het moment dat ik dit schrijf 12 weken zwanger!

Het allereerste wat mensen vragen zodra ik mededeel dat ik zwanger ben is (natuurlijk) hoe het nu met me gaat en ik kan niet anders zeggen dan heel erg goed. Mijn psyche heeft een enorme omslag gemaakt sinds ik gestopt ben met mijn pillen, ik sta weer met beide benen op de grond en slaap niet meer halve dagen. Het enige wat ik echt nog heel erg lastig vind is mijn angststoornis, die is namelijk weer wat meer naar boven gekomen. Ik ben heel erg bang voor elke echo, heel erg bang dat het allemaal niet goed gaat, bang voor corona, bang om naar de winkel te gaan en ben een kei in doemdenken. Gelukkig heb ik de liefste man die mij regelmatig uit mijn angsten trekt, dat heb ik op dit moment echt wel even nodig.

Dat het beter gaat betekent niet dat we ook van de hulpverlening af zijn gelukkig. Mijn ambulante begeleidster belt mij elke week op om even te checken hoe het gaat en de verpleegkundig (GGZ) specialist houdt me ook goed in de gaten; een tijd geleden werd ik door haar doorverwezen naar de POP poli, maar die kunnen op dit moment nog niet veel voor mij doen, daarvoor gaat het namelijk te goed (ook wel eens fijn om te horen!).

Aankomende maand hoor ik of ik onder controle blijf bij de gynaecoloog of toch terug mag naar de verloskundige, dat vind ik best spannend want ik vind de sfeer bij de verloskundigen toch wat fijner. Ik verwacht echter niet dat ik terug mag met mijn lichamelijke mankementen, maar we gaan het meemaken!

Ondanks mijn angsten voel ik me echt veel beter en kan ik me niet meer voorstellen dat ik mij een paar maanden geleden zo slecht voelde. Alle hulpverleners staan er van te kijken dat ik zonder (de best wel zware) medicatie overeind blijf staan, dat het nu zoveel beter gaat en dat ik me ondanks mijn angsten niet laat leiden door angst. Ik ben super trots, op mezelf en op ons gezin!

Na 6 weken opname op de PAAZ ben ik inmiddels alweer een aantal weken thuis. Ik krijg veel en vaak de vraag hoe het nu met me gaat en heb lang zitten nadenken wat ik hierover zou gaan schrijven. Als mensen mij vragen hoe het gaat zeg ik namelijk vaak dat het goed gaat, lekker makkelijk. Maar het gaat helemaal niet zo goed.

Op de afdeling had ik mijn vaste ritme, ik wist wat mij te doen stond en er was bijna geen mogelijkheid om mezelf te overvragen. Ik had overzicht, duidelijkheid en regie over wat ik wel en niet wou en deed. Ik begon me thuis te voelen op een plek waar dat helemaal niet hoort.

En nu ben ik echt thuis, terug op de plek waar ik een tijdje weg was omdat ik van de medicatie af wou en omdat ik het helemaal niet meer trok om thuis te zijn. De eerste week dacht ik dat ik gewoon weer even moest aarden maar na een aantal weken thuis zijn heb ik een angst ontwikkeld; ‘ga ik me ooit weer thuis voelen, thuis? Wat als thuis komen nooit meer als thuis komen gaat voelen?’

Ik voel me leeg, overvraag mezelf in alles wat ik doe en ik ben het hele overzicht over mijn leven even kwijt. Ik overzie het even helemaal niet meer en mis een ritme. Zeker nu de kinderen fulltime thuis zijn door de corona crisis is het lastig om aan mezelf te blijven denken en vooral om aan mezelf te blijven werken.

Inmiddels wacht ik alweer een hele tijd op een behandelplan en door alles wat er nu gebeurt is er nog steeds geen duidelijkheid over de behandeling die ik ga krijgen. Tot die tijd moet ik het zelf maar zien te redden thuis maar hoe ik dat moet doen kan niemand mij vertellen.

Ik heb niet veel vragen maar wel één die maar in mijn hoofd blijft spoken; ‘hoe overleef ik mezelf?’

Lieve Finn,

Weer eens een brief van je tante, of eigenlijk meer een gedichtje vandaag. Maanden, weken en dagen dacht ik al aan dit moment. Elke 13e is lastig maar vandaag schrijf en lees ik dit met een traan. Vandaag is het jouw jaardag lieve Finn, vandaag zou je 1 jaar geworden zijn en het gemis is groot.

Ik denk vandaag extra veel aan jou, je ouders, broers en zus. Jullie zijn allemaal kanjers ⭐

Had ik maar een trappetje
Om naar jou toe te gaan
Om slingers op te hangen
En te dansen op de maan
Had ik maar een trappetje
Dan was je gewoon bij mij
Dan zouden we samen zingen;
“Alweer een jaar voorbij”
Had ik maar een trappetje
Om jouw jaardag te vieren
Om samen met z’n allen
De maan en sterren te versieren

X, Shirl

Lieve Finn, we missen je! Doe je een knuffel aan je sterrenvriendjes?
Wil jij een kaarsje voor Finn, mijn zus en (bijna)zwager aansteken vandaag? Gebruik dan #kaarsjesvoorfinn ❤️

Wanneer ik dit schrijf zit ik in mijn derde week hier, op de afdeling psychiatrie. Ik krijg hier continue de vraag hoe het gaat en hoe ik me voel. “Leeg” antwoord ik meestal. Want als ik moet omschrijven wat ik voel is leegte het enige wat in me opkomt. Vannacht ben ik wel 30 keer wakker geworden omdat ik me zo slecht voelde. Het is straks 24 uur geleden dat ik m’n laatste oxycodon gekregen heb en dat hakt er in. 

Ik weet dat ik trots mag zijn op wat ik nu heb bereikt maar ik voel het niet. Ik voel geen trots, geen blij, geen opgelucht en geen fijn gevoel. Ik voel me leeg. De afgelopen nacht heb ik alles geprobeerd, van rondjes lopen in m’n kamer tot helemaal niets onder m’n verzwaringsdeken en het hielp allemaal niet.

Nou weet ik inmiddels dat veel mensen denken dat ik het me inbeeld, al mijn afkickverschijnselen. Maar niets is minder waar; ik voel leeg en onrustig en niets lijkt te helpen. Ik zweet me een ongeluk, ben al sinds het afbouwen non stop misselijk en tril als een vibrator. Daarnaast is de pijn nu erger dan ik me kan herinneren en voelt de wereld eng zo, zonder verdoving. 

Ik voel me leeg en ben bang voor wat mij komende weken te wachten staat. Zo leeg en bang dat ik zou kunnen huilen nu de verpleging mij net vraagt hoe ik geslapen heb en hoe ik me voel. Zo leeg, dat huilen niet lukt. Ik kijk haar aan en zeg lachend dat het niet zo goed gaat, ze zegt dat ze me wel heeft zien slapen en ik beaam dat ik dat heus wel gedaan heb (soms). Lachend zegt ze dat haar dienst er zo op zit en lachend wens ik haar een fijne dag.

Lachend, maar van binnen huil ik me de ogen uit m’n hoofd. Ga ik ooit weer voelen?

Ik had er altijd al last van; faalangst. Als kind wilde ik al liever niets voordoen tijdens gym, was ik ziek (van de spanning) op de dagen dat ik een spreekbeurt moest houden en zodra ik de beurt kreeg om over het weekend te vertellen was ik spontaan vergeten wat ik nou precies gedaan had. Ik wist niet precies wat het was tot ik een liedje van kinderen voor kinderen luisterde..

Uren kan ik leren aan een proefwerk
En als ik denk, dat ik alles heel goed ken
Laat ik me door m’n moeder overhoren
Omdat ze denkt dat ik daardoor zelfverzekerder ben
Want heel vaak is gebleken, dat ik dichtsla op ‘t moment
Dat ik de vragen zie, dan lijkt echt alles onbekend
En mijn gedachten dwalen af, m’n hoofdpijn komt ineens weer op
Gister wist ik alles nog, klinkt er steeds maar door m’n kop


Dat heet faalangst, zegt men dan en ‘t gaat wel over op den duur
Maar ik raak bij ied’re toets van binnen overstuur
Al weet ik zeker dat ik iets weet, toch snap ik zelf niet waarom
Ik dat niet op papier kan krijgen, maar dan voel ik me zo stom
En wat iedereen goed bedoeld tegen me zegt
Komt meestal bij mij niet goed terecht


Niet alleen op school heb ik er last van
Maar ook met sport merk ik dat bijna elke keer
Dan twijfel ik wat and’ren van me vinden
Ik denk dan: Straks gaan ze ook nog tegen me tekeer
Terwijl ik ook wel weet dat ze dat echt niet zullen doen
En friemel zenuwachtig aan de veter van m’n schoen
En mijn gedachten dwalen af, m’n buikpijn komt weer om de hoek
Eén ding weet ik wel, m’n zelfvertrouwen is weer zoek


Dat heet faalangst, zegt men dan, maar het wordt minder op den duur
Ik leer er vast wel mee te leven, ‘t ligt gewoon in m’n natuur
Al weet ik zeker dat ik meer kan, toch snap ik zelf niet waarom
Ik die angst niet uit m’n hoofd krijg en dan voel ik me zo stom
Wat iedereen goed bedoeld tegen me zegt
Komt meestal bij mij niet goed terecht
Ook al twijfel ik elke dag maar weer
Ik geef niet op en ik knok verder keer op keer

‘Faalangst dus, dat is het’ dacht ik toen ik het hoorde. Ik dacht altijd dat ik de enige was met mijn klachten maar ‘het’ was iets met een naam, ik was niet de enige. Uren lang luisterde ik hetzelfde nummer op mijn CD speler en discman, uren lang herkenning en erkenning. Door dit nummer ging ik met mijn meester praten en werd ik kleine beetjes op weg geholpen. Deze meester schreef iets in mijn poëzie album wat me altijd bijgebleven is;

“Zeg nooit ik kan het niet, maar ik zal het proberen. Dan sta je later zelf versteld hoeveel je nog kunt leren”

Hoe mooi is het, dat een liedje zoveel met je kan doen?

Ik hoor het jullie bijna denken; ‘Huh, 1?’ ja, 1! We besloten als beheerders dat we het nieuwe jaar beginnen met een nieuwe telling, wel zo handig dachten wij. Goed, de eerste halve week van 2020 zit er op, hoe is hij bij ons verlopen? Waar pasten wij zelfzorg toe en hoe gaat het met ons, zo na de feestdagen? Je leest het allemaal hieronder, pak een fijne kop koffie of thee en lees lekker mee!

Zelfzorg van Bernice:
Een lange volle week waarin ik meerdere ochtenden wakker werd met lieve Raaf naast me. Heerlijk vond ik het dan ook, om nog even met koffie en een film in bed te blijven liggen. Daarnaast heb ik met een lief vriendinnetje een middag doorgebracht en koffie gedronken bij een leuk koffiezaakje. We hebben eindeloos gekletst, en daarna samen nog regeldingetjes kunnen doen. Altijd fijn als je dat samen kunt doen! In de avond heb ik een heul fijne sportsessie gehad met een ander vriendinnetje en eenmaal thuis, ben ik met Raaf Flikken Maastricht gaan kijken. Yaaay – dat is weer begonnen!

Zelfzorg van Ingenborgh:
Zo met de kerst en oud en nieuw waren de afgelopen 2 weken redelijk hectisch te noemen. Deze week probeerde ik nog even voor het nieuwe jaar wat zelfzorg in te plannen.  Zo ben ik maandag ochtend lekker naar de kapper geweest en heb ik dinsdag mezelf bij een schoonheidsspecialiste laten opmaken voor oud en nieuw.
Voor mij is zelfzorg ook lekker koken. Zo maakte ik voor oud en nieuw lekkere hapjes waar ‘s avonds heerlijk van gesmuld werd. Ik wens jullie allemaal een fijn 2020 toe en hoop dat dit een goed jaar mag worden voor ons allemaal.

Zelfzorg van Leonie:
Afgelopen week kwam mijn nieuwe liefde binnen, namelijk een iPad pro. Ik wilde al super lang gaan illustreren op Procreate, een app op deze iPad, en nu kon ik eindelijk beginnen! Hierdoor had ik elke dag wel een zelfzorg moment. Ik had een januari challenge bedacht, waarbij iedereen elke dag een illustratie/tekening in een bepaald thema kon maken. Het thema van deze foto was “sprookjes”, ik hou namelijk heel erg van sprookjesverhalen. Tekenen zorgt echt voor rust in mijn hoofd, dus elke dag een illustratie maken was voor mij als mediteren. 

Zelfzorg van Een wereld van verschil:
Mijn zelfzorg deze week is een beetje anders dan normaal. Ik was namelijk op wintersport, wat zelfzorg in mijn geval een beetje lastiger maar wel extra nodig maakt. We waren met een grote groep (29 man), een hoop prikkels en sociaal doen dus. Ik heb tijdens deze week op verschillende manieren goed voor mezelf gezorgd. Zo heb ik tijdens drukke momenten oordoppen gedragen, zodat het geluid me minder snel teveel zou worden. Ook heb ik goed afgewisseld tussen bij de groep zijn en alleen zijn, om zo genoeg rust te krijgen. Mede hierdoor heb ik een super vakantie gehad, voor mezelf weer het bewijs dat zelfzorg dus echt loont!

Zelfzorg van Anouk:
Deze week had ik nog lekker vakantie, maar door de feestdagen en de kids die er ook de hele week waren, was het toch een drukke week. Ik heb deze week daarom bewust een aantal momenten voor mezelf gekozen en ben niet met de drukte meegedaan. Zo ben ik oudjaarsdag niet mee gaan karbitschieten. Ik had daardoor lekker de hele middag het huis voor mezelf. Ook ben ik twee keer lekker op tijd het bed in gegaan. 2 januari was ik de drukte van alle kerstversiering helemaal zat. Het huis is nu dus weer lekker schoon en opgeruimd.

Zelfzorg moment van Bas:
Tussen alle drukte door even de benen omhoog en een lekker bakkie koffie drinken. Momentje rust, heerlijk.
Samen film kijken op zaterdag avond is ook wel ontspannend te noemen.

Zelfzorg moment van Shirl:
Zelfzorg.. Na een week vol drukte met beide kids thuis en veelal alleen (als in; zonder Bas aan m’n zijde) ben ik kapot. Ik heb totaal niet aan mezelf gedacht. M’n lichaam en geest zijn op nu het zondag is en ik bedacht me dat mijn koffie momenten eigenlijk de enige momenten waren dat ik echt even aan mezelf dacht. Volgende week ga ik echt meer tijd aan mezelf besteden, zelfzorg is zó belangrijk!

Zelfzorg moment van Rina:
De laatste week merkte ik dat ik weer op de grens van overprikkeling zat. Ik weet dat iedereen het goed heeft bedoeld om mij een gelukkig nieuwjaar te wensen, maar mijn telefoon ontplofte de afgelopen paar dagen. Om nog verdere overprikkeling te voorkomen, zette ik woensdagavond mijn internet uit. Ik dook donderdagochtend met een goed boek en een speelse, maar gelukkig ook vaak vrij relaxte kitten op de bank. Zette mijn koptelefoon op en leefde voor 24 uur even in mijn eigen wereld. Dit werd niet door iedereen begrepen.

Jammer, maar dit geeft al genoeg aan in wat voor een tijdperk wij tegenwoordig leven, dat we maar denken dat iedereen 24 uur per dag bereikbaar is. Vroeger gingen we ook dagenlang onze eigen gang. We spraken eens af met vrienden en als er nood aan de man was, was er altijd nog de huistelefoon waarop men bereikbaar was. We hoefden ons niet te verklaren tegenover vrienden of andere bekenden, als we een dag niets van ons lieten horen.

Een van mijn voornemens voor 2020 is om minder online te zijn en me meer offline terug te trekken, om zo meer focus op het schrijven van mijn boek en op andere belangrijke dingen te leggen. Ik ben benieuwd wat het met jou doet, of jij er ook zo door geprikkeld raakt?

Vertel, hoe zag(en) jouw zelfzorg moment of momenten eruit? We vinden het leuk als jullie je dit met ons willen delen, misschien kunnen we van elkaar leren 🙂

Veelal met het woord ‘feestdagen’ dacht ik, dat het nog ontzettend ver weg is. Maar surprise, het is volgende week al. En ik geloof dat wij als MJZENV-team niet de enige zijn, die de feestdagen moeilijk vinden. Om de feestdagen op een prettige manier door te komen en niet achteraf afgepeigerd te zijn, hebben we met elkaar een mooie lijst samengesteld met zelfzorg tips. Dus, lees voordat de feestdagen beginnen, deze lijst eens rustig op je gemak door en kijk welke bij jou passen.

Tip 1. Moeten? In alles wat je moet, gaat al iets mis. Skip het moeten tijdens de feestdagen. Het gaat je echt niet verder helpen om dingen te moeten. Je raakt er vaak alleen maar meer afgepeigerd van. Zorg dat je alleen maar dingen doet die je echt energie opleveren.

Tip 2. Zorg dat je een escape hebt. Heb je drukke volle dagen, ben je weg, heb je mensen over de vloer? Laat vooraf weten hoe jij je voelt en laat weten wat jouw escape is. Dit kan zijn dat als je thuis bent, je even rustig in bed kunt liggen of als je bij vrienden bent, eerder naar huis gaat. Denk hier goed over na!

Tip 3. Niet onbelangrijk is dat je fijne spulletjes en lekker eten om je heen hebt. Nu weet ik dat eten een lastig iets kan zijn, als je deze blog leest. Maar ik wil je aanmoedigen toch fijne dingetjes in huis te halen, waar je een blij hart van krijgt. En de spulletjes, kaarsjes, kleedjes, kussentjes. Net even ervoor zorgen dat de ruimte waar je kerst viert fijn is.

Tip 4. Vier de feestdagen met de mensen om je heen, waar je blij van wordt. Niet de mensen die energie kosten, maar zij die je ook energie geven. Ben jij bewust wie jou energie geven?

Tip 5. Is boodschappen doen tijdens deze hectische dagen echt niet jouw ding? Bestel je boodschappen, vraag of een bekende ze voor je wil meenemen of zorg dat je een goed lijstje hebt zodat je zo snel mogelijk weer uit de winkel uit kunt. Heb je een noise cancelling koptelefoon? Gebruik hem vooral!

Tip 6. Soms kan het ook helpen om de feestdagen bij anderen te vieren. Dan ben je weg, is er in jouw huis geen hectiek en als het mis gaat, kun je richting huis.

Tip 7. Doe vooral alleen datgene wat je gelukkig maakt. En niet omdat dingen van je verwacht worden of omdat je iemand er een plezier mee doet. Misschien klinkt het hard, maar het is nú de tijd om aan jezelf te denken!

Tip 8. Doe niet met alles of overal aan mee. Kijk waar je energie voor hebt en wat je leuk vindt en ga dát doen. Luister dus goed naar je lichaam.

Tip 9. Ga je weg, neem ook dan wat fijne spulletjes mee die jou een prettig gevoel geven, niks mee mee!

Tip 10. Plan de feestdagen in stukken. Dag voor dag, uur voor uur. Soms kan dat al ontzettend helpen om de dagen door te komen.

Ik denk dat we uit deze tien tips vooral kunnen zeggen, dat grenzen heel belangrijk zijn en je daar heel goed naar moet luisteren. Jij komt op de eerste plek. Niemand anders. Heb jij nog mooie tips die je met ons wilt delen? Je kunt ze onder de foto op Insta delen, zo kunnen anderen ze ook weer lezen. Heel veel goede dagen voor jou gewenst! Hou je haaks, en vergeet niet – niks moet, alles mag!

Hallo, hallo. Hier volgt een bericht vanaf Saturnus. Sinds een tijdje spreken Bernice en ik over het leven op Saturnus en ik merk dat ik dat steeds vaker gebruik in mijn vocabulaire. “Nu even niet, ik leef even op Saturnus” komt dus redelijk vaak voor en niet iedereen snapt wat ik daarmee bedoel. Of eigenlijk; ´wat wij daarmee bedoelen´. Daarom bij deze een lijstje met kenmerken en eigenschappen van het leven hier, op Saturnus:

  1. Ik ben wel aanspreekbaar maar reageer vaag of helemaal niet. Het leven op Saturnus is hard en het is er koud. Ik heb al mijn energie dus nodig om te overleven snap je?
  2. Ik ben niet aanspreekbaar maar reageer wel op dingen. Of het ook daadwerkelijk toegevoegde waarde heeft is een vraag.
  3. Ik ben er wel, maar alles wat je zegt komt niet binnen.
  4. De wereld draait door, je ziet me wel zitten, maar ik voeg niks toe aan de gehele toestand waar ik op dat moment verkeer. Dan kun je denken aan: het verkeer; ja ik reed tegen een paal aan. koken; ik liet aanbranden wat ik maakte, op de bank; ik zocht mijn telefoon terwijl ik hem vast had, enzovoort.
  5. Mijn hersenen zijn overprikkeld, je kunt praten met me, maar diepzinnige gesprekken hebben, is zinloos want een minuut later heb ik geen idee waar we het überhaupt over gehad hebben.

Met leven op Saturnus bedoelen we dus eigenlijk dat we geestelijk even niet op deze wereld zijn. Je ziet ons wel maar of we jou ook zien en ervaren, dat is de vraag. Je helpt ons door er gewoon te zijn en ons te laten voor wie we zijn; ga niet teveel in op onze afwezigheid, dat werkt namelijk ontzettend averechts.

Leven op Saturnus, heb jij het ooit meegemaakt?

Een aantal jaar geleden (toen ik nog studeerde) had ik als bijnaam confettihoofd. Omdat ik vaak de vraag krijg waar en wanneer ik kortsluiting krijg wil ik je graag meenemen in mijn hoofd; waarom confettihoofd?

Stel je een grote ronde ruimte voor met daarin aan alle kanten ramen en deuren. Die ramen en deuren hebben altijd overwerk en gaan continue open en dicht. In het midden van de ruimte lag ooit een nette stapel papier in alle kleuren maar ergens in mijn ontwikkeling, ergens in mijn leven, veranderde die papieren in ronde snippers. Confetti. In het begin nog redelijk bij elkaar maar inmiddels is het een grote massa waar steeds meer confetti bij komt.

Je kunt je voorstellen dat confetti in je hoofd hebben al lastig is wanneer je enkel last hebt van de ramen en deuren die continue open gaan want confetti waait nogal met de wind mee en de wind in mijn hoofd gaat dus werkelijk alle kanten op. Wat het nog lastiger maakt dat ik confetti in mijn hoofd heb is het feit dat mijn hoofd continue nette stapels probeert te maken van alle kleine stukjes confetti. Kleur voor kleur, vorm voor vorm, rij voor rij.

Elke prikkel is een raam die open waait, elke kortsluiting is een deur die open waait en ik heb continue, hele dagen last van prikkels en kortsluiting. In mijn hoofd is het storm inmiddels en middenin die storm probeert mijn hoofd nog altijd stapels te maken. Elke keer wanneer dat net lukt gaat er weer een raampje open en wordt de storm weer erger.

Op school stond ik bekend om mijn vergeetachtigheid, mijn warrige blik en het idee dat ik afwezig was. Men was eraan gewend geraakt dat ik af en toe teveel bezig was met stapels en rijtjes maken en omdat ik het zo vaak over die confetti had werd ik confettihoofd genoemd.