Author

Bernice

Browsing

Terwijl ik mijn lievelingsboek open, valt hij precies open op een bladzijde waarin deze quote te lezen is:

‘Lief voor jezelf zijn, is een van de allerliefste dingen die je kunt doen’, zei de mol. – Charlie Mackesy.

Fijn vind ik dat, lezen in mijn lievelingsboek. Er staan zulke mooie wijze quotes in. En lief zijn voor jezelf is niet voor niks, waar we bij Maar je ziet er niets van zo op blijven hameren. Het is zo waardevol om tijd voor jezelf te hebben en lief voor jezelf te zijn. Probeer het maar, elke dag opnieuw.

Zelfzorg moment van Suus:
De zon schijnt, hoewel ik nog genoeg te doen heb in huis, wil ik er lekker uit met mijn zoontje. Lekker wandelen in de zon, ik ben er aan toe om de warmte op mijn gezicht te voelen. Op de terugweg kwam ik langs een bloemenkraam en zag daar prachtige zonnebloemen. Ik besloot er eentje te kopen. Als herinnering deze week, de zon, deze zonnebloem, wandelen in de zon met mijn zoon: een fijne herinnering, een lichtpunt.

Zelfzorg moment van Shirl:
Deze week ging Bas weer aan het werk na 3 weken verlof dus was ik weer veel alleen met de kinderen. Ik zag er best wel tegenop omdat ik nog geen ritme gevonden heb met onze kleine vent en omdat het thuisonderwijs van de oudste niet mijn favoriete bezigheid is maar: I did it! Ik pakte wat fijne oliën waar ik goed door kan ontspannen, genoot van m’n favoriete smaak Nespresso (creme brullee) en ik heb elke avond de tijd genomen om lekker te wandelen met onze kleine man. Prima zelfzorg tussen de bedrijven door!

Zelfzorg moment van Ingenborgh, Leef_vol_liefde
Zelfzorg is altijd belangrijk maar als je jezelf niet goed voelt is het extra belangrijk. Daarom besloot ik deze week mijn afspraken af te zeggen en meer vrije tijd voor mezelf in te plannen. Ik had afspraken gepland staan die enorm leuk waren maar wel enorm intensief. Ik koos voor rust, ik sliep veel, nam een voetenbad en keek tv. Even een pas op de plaats. Het ging zo goed maar door wat heftige dagen op therapie merkte ik dat ik rust nodig had. Zelfzorg is ook aanvoelen wat je nodig hebt en daar gehoor aan geven. Ik zorg dat ik door de rust die ik neem weer wat oplaad zodat ik volgende week weer volledig aanwezig kan zijn op therapie. 

Hopelijk heb je weer van onze zelfzorg momenten kunnen genieten en inspiratie op kunnen doen.
Liefs het MJZENV leger

Het nieuwe jaar is begonnen. Een jaar laten we achter ons waarin we ontzettend veel mooie zelfzorgmomenten gehad hebben. Komend jaar is er weer genoeg tijd en ruimte om tijd te maken voor onszelf. Rust, ruimte – en alle momenten die we afgelopen jaar gehad hebben, kunnen we als voorbeeld gebruiken voor dit jaar. Dus geen smoesjes dat we niet weten wat voor zelfzorgmomenten we moeten doen, want op de website kun je heel makkelijk blogs terugvinden onder het kopje ‘zelfzorg’. Doe je inspiratie op met oude blogs, maar ook vooral heel veel met alle nieuwe blogs die online gaan komen!

Zelfzorg moment van Bernice:
Het is 1e-jaarsdag terwijl de muziek de ruimte vult. Mijn lief doet heerlijk zijn eigen ding en ik neem ruimte en tijd om met een kop koffie een blog te schrijven. Heerlijk vind ik dat. Uit mijn hoofd, op papier. En helemaal terwijl mijn lief gewoon bij mij in dezelfde ruimte is.

Zelfzorg moment van Suus:
Shirl gooide een leuk idee in de groepsapp: Er is een app van de hersenstichting genaamd “Ommetje” en daar kun je een team vormen om elkaar te motiveren te gaan wandelen. Net voordat ze het idee opperde zouden we thuis al met z’n drietjes een nieuwjaarsdag wandeling maken.
Ja, dan ben ik ook wel zo fanatiek om meteen in het team te stappen en de app te downloaden.
Het liefst breng ik met met zijn zoontje buiten tijd door. Er is echter vaak een ‘maar’. Nu heb ik een extra stok achter de deur. We gaan wandelen! De eerste kilometers zitten er op.

Zelfzorgmoment van Shirl:
Afgelopen week besloot ik een nieuwe smartwatch voor mezelf te bestellen. Na alles wat ik overwonnen heb in 2020 vond ik dat ik wel een cadeautje aan mezelf mocht geven. Wat is er dan beter dan een horloge waarmee je ook nog al je stappen, slaap, saturatie en al je andere metingen bij kunt houden? Ik ben er nu al blij mee.

Het is nieuwjaarsdag wanneer ik dit schrijf en ik voel me helemaal niet lekker vandaag, dus besloot ik na het late ontbijt naar boven te gaan met mijn kleinste vriendje en de rest van de dag knuffelend door te brengen. Met een baby in huis ziet zelfzorg er soms net wat anders uit, maar zeker niet minder fijn.

Zelfzorgmoment van Miranda:
De afgelopen week heb ik bij mijn ouders gelogeerd. Mijn ouders pasten af en toe op onze kids en zo kon ik genieten en tot rust komen. Van mijn vriendin had ik een geurbruisbal gekregen en zo genoot ik van een warm bad. Na een paar rare weken vanwege ritjes met de vrachtwagen (naar Marokko en Engeland) hakte het toch wel in.
Nu ik dit schrijf is het inmiddels 2021. We hebben de jaarwisseling gevierd met vrienden en een lekker hapje en drankje bij de vuurton. Al met al een fijne oud en nieuw met nieuwe voornemens: beter voor mezelf zorgen en bouwen aan mijn herstel. Ik wens iedereen een liefdevol 2021

Zelfzorgmoment van Ingenborgh:
Deze week stond vooral in het teken van oud en nieuw. Na de kerstdagen was ik enorm moe dus plande ik deze week vooral veel rust in. Ik bracht mijn dagen door vanuit bed en regelde op mijn telefoon alles voor oud en nieuw. In verband met de Coronamaatregelen vierden we het dit jaar enkel met onze buren. Super gezellig met hun kindjes erbij.
We hadden afgesproken wat sushi te bestellen en zelf de rest van de hapjes te maken. Maar in verband met mijn vermoeidheid besloot ik het mezelf wat makkelijker te maken. Ik bestelde een hapjesschaal op internet en nog wat donuts voor de kindjes. Deze werden op 31 december mooi tot aan de deur geleverd dus dat scheelde voor mij een hoop tijd en energie.
Het mezelf wat makkelijker maken valt voor mij onder de ultieme zelfzorg. Ik kook graag en geniet ervan als mensen van mijn eten genieten. Maar soms moet je gewoon beseffen dat het even niet lukt en het jezelf wat makkelijker maken. Gelukkig viel het bestelde eten ook heel goed in de smaak.
Ik wens jullie allemaal een heel gelukkig en gezond 2021 toe, en wees dit jaar extra lief voor jezelf, je verdient het!

We wensen jullie een fijn, liefdevol en gezond nieuwjaar.
Liefs van ons

Met een brok in mijn keel schrijf ik dan voor de laatste keer als vaste blogster voor MJZENV. Ik ga afscheid nemen. Afscheid van een te leuke groep lieve mensen waarmee ik heb mogen werken. Achter de schermen ben ik altijd ontzettend druk bezig geweest met het inplannen van blogs, het lezen, redigeren en soms maken van een foto voor bij een blog van een van de schrijvers. Ik heb dit altijd met ontzettend veel plezier gedaan. Toch is het tijd om mijn eigen pad in te slaan en mijn eigen blog te beginnen. 

Ik wil graag terugblikken op een aantal blogs met jullie, waar ik ontzettend veel waarde aan heb gehecht en nog steeds veel waarde aan hecht!

Stilstaand bouwen aan je fundament 
Een blog waarin ik schreef over het bouwen aan je fundament, terwijl het keihard voelde alsof je stilstond, terwijl je bouwde als een malle onder de grond. Je staat niet stil, nooit. Soms is het alleen niet te zien dat je aan jezelf werkt. Vergeet dat nooit!

Koffie in de kliniek
Deze blog is me ook meer dan waardevol. D.m.v. een nummer neem ik jullie mee in het laten zien, dat je je strijd niet alleen aan hoeft te gaan. Samen met een vriendin ging ik meerdere keren naar intakegesprekken en zongen we zo hard als we konden mee in de auto. Waardevol om te onthouden. 

Hoor je de ijzige stilte?
Vol raadsels, en vragen schreef ik een blog. Hoor je de stilte? De ijzige stilte? De tranen die vallen? Ik kan het verleden niet loslaten maar de deur wel sluiten om de juiste te openen. Er is zoveel nieuws te vinden in het nu.

De ketting doorbreken
De ketting doorbreken is een blog waarin ik je meeneem in een pijnlijk stukje. Soms zijn er trauma’s op trauma’s die doorgaan op familieleden. Die moeten dan eerst doorbroken worden om herstel aan te kunnen gaan. Het is een moeilijke kwestie, maar wel een die ontzettend belangrijk is om aan te gaan.

Gemaakt om te delen
Samen met mijn moeder schreef ik een bijzondere blog over dat je juist elkaar kunt helpen na een moeilijke periode. Hoewel we ons allebei zo alleen hebben gevoeld, en nog wel eens voelen, is het zo belangrijk om krachten te bundelen en samen door te gaan. Samen sta je zoveel sterker.

Leeg, alleen. Zo voelt de wereld aan, nu ik er midden in sta. Het was de bedoeling dat er een plan kwam om crisis te voorkomen. Maar het enige wat voelt, is dat de crisis stukje bij beetje meer aan me trekt, meer dan ooit te voren. En daar ging ik mijn opname laatst niet voor aan.

Hoe kan het dat er binnen de GGZ zoveel moeite is om in de avonduren en weekenden niet alleen te staan? Ik voel me verloren, alleen. Iedere avond en nacht vecht ik weer om door te komen. Tranen, pijn en herbelevingen moet ik blijven aangaan – alleen. Het enige wat ik ook maar even kan doen, is de HAP bellen. Maar voor je dan iemand aan de lijn hebt die begrijpt wat je bedoelt, ben je zo uren verder.

De leegte van de avonduren en weekenden kunnen helaas niet opgevuld worden. Dus sta ik alleen. Stil, verloren. Ik probeer strijdend vol te houden, maar geloof me, soms zakt de moed me ontzettend in de schoenen.

En dan te bedenken dat ik samen wil strijden, niet meer alleen. Het was altijd zo alleen. Mag het dan nu samen, samen óók in de avonden en weekenden? Niet meer alleen de moed weg laten zakken en het niet meer weten?

Met een kop koffie, een stapel tijdschriften en mijn macramé werkje, stap ik de woonkamer van de kliniek binnen. Even tijd voor mezelf maar wel met ruimte voor contact. Als een groepsgenoot de woonkamer binnenstapt, haal ik voor haar een bakje koffie en raken we op een waardevolle manier aan de praat. Ik laat mijn stapel tijdschriften en macramé werk dan op dat moment ook voor wat het is. 

Het onderwerp waar we over praten, is denk ik een onderwerp, waar iedereen wel wat aan kan hebben;

In de kliniek zit je, niet voor niets. Dat lijkt me duidelijk. Je komt daar omdat je je niet okay voelt en hulp nodig hebt – op welk gebied dan ook. Terwijl we aan het praten zijn, hebben we het over ruimte geven aan dingen die je meegemaakt hebt. Mag je wel ruimte geven daaraan? En is het okay dat je boos bent, of verdrietig bent en doe je daarmee niet iemand tekort die erbij betrokken is? 

De tegen persoon, kwets je die dan niet en ga je niet aan die persoon voorbij? Ik denk van niet. Zolang je het op een waardige en eerlijke manier doet; 

Hoe dan ook, merkte ik, dat wat er ook gebeurd is in je leven en hoe iemand er ook bij betrokken is. Positief of negatief, je altijd ruimte mag maken voor jezelf en je eigen zijn. Want uiteindelijk kom je pas verder met je herstel als je jezelf de waardigheid geeft om ruimte te geven aan dat wat geweest is. Dat waar je nu opnieuw doorheen moet.  

Vergeet in alles niet, dat je jezelf mag erkennen. Jij bent er, jouw zijn is er en jouw binnenwereld mag ruimte krijgen. 

Verloren zat ik aan tafel bij een vriendin en ik wist niet meer hoe ik mijn leven nog op mijn schouders kon dragen. Zwaar, moeilijk en vol tranen was mijn lijf. Niks hieldt stand. Een dag voordat ik bij die vriendin aan tafel zat, had ik een gesprek gehad met het IHT. Echter raakte er in mijn hoofd zoveel kortsluiting, dat ik toen op dat moment helemaal niet meer wist waar ik een keuze in moest maken. 

Om eerlijk te zijn, voelt mijn leven even als een speelbal. Ik word voor mijn gevoel alle kanten opgeslingerd en ik kan er niet uitstappen. Terwijl die speelbal maar aan het stuiteren is, vecht ik tegen stemmen, duistere kanten en vooral veel wat niet goed is. Maar ik moet ook mijn leven leven. 

Dus ik bereikte de grens en zag zo mijn leven even van mijn schouders glijden. Na lang nadenken, niet iedere dag terugvallen in oude patronen en honderden tranen, besloot ik voor te stellen aan mijn behandelaren om voor een opname te gaan. Een opname om tot rust te komen, te ontprikkelen, want ik was ontzettend overprikkeld geraakt. Daarnaast wilde ik aan wat doelen werken zodat ik thuis weer terug zou komen in structuur. Dat was immers nul. 

En zo werd mijn opname in gang gezet. Het ene telefoontje na het andere, want er moet van alles goedgekeurd worden. En toen het zo ver was, was de drempel om te gaan toch wel ineens bergen hoog. Want man man man, wat is dat lastig. 

Ik kan niet beloven er veel over te schrijven, maar wellicht dat er nog een keer een update zal verschijnen.

Met dat ik op de fiets stap naar een vriendin, voel ik tranen in mijn buik. Tranen die de hele dag al in mij leven, maar waar ik even geen ruimte aan wilde geven. Ik wilde bezig zijn met fijne dingen. Rommelen in huis, genieten van Raaf en niet ruimte geven aan dat ik tranen had. Maar met dat ik daar geen ruimte aan gaf, stapte ik wel met tranen in mijn buik op de fiets.  

Het stormt ontzettend hard tijdens het fietsen. Voor dat moment helpt het om in alle kracht de tranen eruit te trappen. Ik besef, dat als die harde storm er niet geweest was, ik nog steeds met tranen in mijn buik zat.  

Uiteindelijk kom ik aan bij Naomi en deel ik even dat ik met tranen in mijn buik op de fiets zat, en het nu weer okay is. Het is fijn om het even te delen dat ik die tranen had en dat het ook weer okay was.  

Toch bleef het volgende door mijn gedachten gaan; wat doe je eigenlijk met je tranen? Laat je ze er zijn? Hou je ze in? Doe je net of ze er niet zijn? Er zijn allerlei manieren namelijk om er mee om te gaan. En die wil ik je graag eens voorleggen.  

Want een van de belangrijkste is, dat tranen er mogen zijn. Het accepteren dat je tranen hebt. Geef ze maar een naam. Dan maak je ze niet weg. Op het moment dat jij accepteert dat jouw tranen er zijn, kan het opluchten van binnen en ruimte voor vrijheid.  

Daarnaast is het goed om te delen waar je tranen over gaan. Dit kun je doen met iemand die je dierbaar is. Je tranen hoef je immers niet voor jezelf te houden. Dat is zo alleen. Samen sta je sterk en kom je misschien sneller tot iets waardoor je je tranen los kunt laten.  

Soms is het zo dat jouw tranen echt jouw tranen zijn en ze het daglicht niet te zien hoeven. Niemand hoeft ze dan ook te horen. Dan is schrijven over je tranen een goede oplossing om toch een stukje verlichting te krijgen.  

Tranen mogen er zijn, elk moment dat het nodig is. Geef ze maar de ruimte die ze nodig hebben.  

Als ‘s ochtends de wekker gaat, stap ik uit bed en haal ik Raaf uit zijn hok. Vaak knuffel ik hem zo hard, alsof ik hem in geen jaren gezien heb. Dan heb ik even zijn warmte tegen mijn lijf nodig. Blij dat de dag begonnen is, ben ik niet. Wéér een dag, gaat er door mijn hoofd. Wéér een dag, waarin ik moet strijden om rechtop te blijven staan. 

Ruim vijf jaar terug kreeg ik een depressie door CPTSS. Iets wat ik totaal niet verwacht had, maar wel gebeurde. Zoals ik altijd was, kon ik niet stil zitten en besloot ik vrijwilligerswerk te doen. Stilstaan kon ik niet en zo was iedere dag gevuld. Ik had ankerpunten gemaakt door de week heen. Ankerpunten van sport, vrijwilligerswerk, vrienden en therapie. Zo kwam ik de dagen door. 

Langzaam maar steeds een beetje meer, raakte mijn lijf uitgeput. Nog meer uitgeput dan het al was. Zo sprak ik met mijn vrijwilligerswerk af te minderen, werden de avondjes met vrienden korter en lag ik meer in bed dan ik eigenlijk wilde. Maar sporten en therapie waren beide die ik moest laten staan van mezelf. Therapie omdat het me uiteindelijk uit mijn depressie en CPTSS zou halen en sport, omdat ik mijn hoofd kon legen. 

Mijn hoofd die zo ongeveer overuren maakte door de depressie en CPTSS. Pittige tijden waren en zijn het. Maar nu ruim vijf jaar verder, zijn mijn anker punten een stuk minder. Vrienden zie ik, zolang het lukt, met tranen en een stormhoofd. Want ik mag bij ze zijn, zoals ik me voel. En dat is heel waardevol. Mijn vrijwilligerswerk werd een stuk minder doordat de kinderboerderij sloot en door corona vielen heel wat evenementen weg. Ankerpunten verdwenen. 

En dat is juist wat ik zo nodig heb. Niet alleen in het hier en nu, ankerpunten. Maar ook in de toekomst. En hoe graag ik dat ook zou willen, zijn ze er in de toekomst helemaal niet. Geen zicht op een studie, werk of een behandeling. Ankerpunten om de week door te komen, ik moet mezelf rechtop houden en dat is behoorlijk pittig. Ik probeer ze te maken, te zien, toe te voegen. Maar doordat ik nu zo stil sta met therapie is er in mijn hoofd even geen ruimte voor toekomstige ankerpunten. 

Dus in het hier en nu leven, is al meer dan wat ik aankan. Ik heb gelukkig in deze tijd van corona het sporten weer op kunnen pakken, dus dat ankerpunt staat weer! Daarnaast zijn mijn vrienden en therapie altijd blijven staan. 

En de dagen, in het hier en nu blijven. Stap voor stap. Dag voor dag. Strijdend rechtop blijven staan.

In de afgelopen weken heb ik ontzettend veel tranen moeten laten. Tranen die voort kwamen uit vroeger. Die voort kwamen uit onbegrip, maar ook uit een stuk boosheid en teleurgesteld zijn. Ik heb me soms zo hard afgevraagd waar God was in bepaalde situaties. En dat heb ik nog steeds heel vaak. Hoe lang duurt het, voordat de pijn die ik van binnen voel, weg is? Hoeveel tranen ga ik nog laten, en hoeveel boosheid en teleurstelling ga ik nog voelen? Ik weet het niet. 

Wat ik wel bijzonder blijf vinden, is dat God soms op onwerkelijke momenten even laat weten dat Hij er is. Hoe ver Hij dan soms ook kan voelen, soms kan Hij dan ook zo dichtbij zijn. Zo was ik een blog aan het schrijven die ik niet heel makkelijk vond. Een waar ik tijdens het schrijven bij moest huilen, omdat het veel opriep. De hele dag luisterde ik al Christelijke muziek. Ik had een lijst aangezet met nummers die ik totaal niet kende. En terwijl ik de blog aan het schrijven ben, is daar mijn doopnummer. Het voelde vertrouwd, Hij liet zichzelf even zien door een nummer heen. Zo voelde dat. Hieronder dan ook het nummer.