Category

Mamaandag

Category

Wat als je al ruim 30+ bent en je nog steeds snakt naar ouder die er voor je is? Heb je dan iets gemist of stel je je te afhankelijk op? Nu ik moeder ben verschuiven die vragen . Mag ik verwachten dat mijn ouders nog naar mij luisteren? Is de behoefte die ik daarin heb kinderachtig? Ben ik nog steeds een moederskindje? Moet ik nu in therapie?
Het antwoord is vast in alles ja.


Ik denk dat ik niet de enige ben die behoefte aan begrip heeft, aan iemand die een keertje met thee en koek klaar zit om naar je te luisteren. Even luisteren naar hoe jouw dag (en dagen) er uit zien, iemand die klaar zit met een luisterend oor zodat jij je kunt ventileren en weer met een opgelucht hart naar huis kunt.
Helemaal als je het je eigen familie betreft heb je toch op een bepaalde manier goedkeuring nodig. Hun liefde en warmte waren immers enorm van belang toen we nog weerloze en afhankelijke baby’tjes waren.
Het was van belang om te hechten, om te verbinden, om sociaal en emotioneel te ontwikkelen, om te groeien en te bloeien. Om letterlijk en figuurlijk ‘groter’ te worden.
Nu ben je ‘later groot’ en dan? Nu wil je eigenlijk nog steeds de goedkeuring van je ouders. Al heb je een eigen gekocht dak boven je hoofd, werk je en ben je moeder.
Autsch.



Ik denk vaak dat ik mijn verwachtingen bij moet stellen. De ene keer vast meer dan de andere keer. De ene keer zal ik daarin teleurgesteld worden en de andere keer niet.
Ik weet dat mijn vader niet meer kan dan wat hij nu doet. Eerder gaf ik mezelf de schuld van wat ik niet kreeg, daarna verweet ik hem dat hij niet gaf waar ik naar verlangde. Inmiddels weet ik dat hij het niet kan geven wat ik van hem nodig heb. Dat is pijnlijk en domme pech, maar wel de realiteit.
Daarnaast weet ik ook dat ik hem een andere rol in mijn leven moet geven. We vieren geen verjaardagen samen omdat dat ‘hoort’, we zitten niet bij elkaar op de koffie op gebruikelijke andere momenten en we zitten niet bij elkaar aan het kerstdiner.
Iets daar tussenin. Er is een ongeschreven regel die zo ontstaan is. We bellen elkaar niet, we appen. We komen niet onverwacht bij elkaar over de vloer en niet vaak. Zo heb ik mijn weg er in gevonden en zo kan ik het handelen. Ik heb dat nooit zo zwart op wit gezegd maar ik geloof dat hij aanvoelt dat er niet meer in zit.
Dat is verdrietig van beide kanten, maar dit is wel alles wat ik geven kan.

Hoe is dat voor jou? Krijg jij de erkenning die je nodig hebt? Als je hier nee op antwoordt, zoek het asjeblieft niet bij jezelf. Wat je ouders zeggen, doen of juist niet doen, hoeft niet langer jouw leven te bepalen. Jij bent nu volwassen en kiest welke rol zij hebben in jouw leven. Hoe groot mag die rol zijn? Beslissen hun welke relatie je met hun hebt of neem jij die regie? Beslis welke relatie je met hun hebt. Dan bedoel ik niet dat je nu als een opstandige puber op moet staan. Maar denk er maar eens over na, gewoon als volwassen vrouw/man.

Afgelopen vrijdag brachten we Luca en Suuz naar mijn ouders omdat ze daar zouden logeren, ik zou zaterdag 19 december namelijk ingeleid worden om half 8 en zo hoefden zij niet extra vroeg hun bed uit. Rond een uur of 10 dook ik mijn bed in met de verwachting dat mijn wekker om 6 uur af zou gaan. Even lekker slapen voor ik ga bevallen. Dacht ik.

Rond 03:00 uur werd ik wakker met een soort menstruatiepijn, ik zuchtte het weg en besloot de tijd in de gaten te houden. Naast mij lag een man die zei al wakker te zijn sinds 2 uur en niet meer kon slapen want de bevalling kon wel eens beginnen. Hij vroeg of hij kon gaan douchen en ik zei dat dat prima kon want de pijn die ik had was nog niet zó regelmatig.


Toen hij om 10 over 3 onder de douche vandaan kwam moest ik ineens puffen en verloor ik bloed. “Huh? Oh, ik moet toch maar even bellen” zei ik tegen Bas. De verloskundige van het ziekenhuis zei dat ik maar even langs moest komen, maar ik mocht rustig aan doen want het was nog maar 1 échte wee. 
Een minuut nadat ik ophing voelde ik ineens een hele andere soort pijn, wegpuffen hielp niet en ik zei tegen Bas dat het leek alsof ik een hoofdje voelde. Bas was verbaasd over mijn opmerking en zei dat ik dat gevoel even weg moest puffen (iets wat ze bij mijn vorige bevallingen altijd zeiden op het moment dat ik zei al een hoofdje te voelen).
Hij hielp me mijn kleren aan te doen en liep mee naar de trap. Op de tweede tree zei ik dat Noah er écht aan kwam dus we deden nog zo snel mogelijk ons best om naar de auto toe te gaan want we verwachtten allebei nog steeds niet dat ik daadwerkelijk zou gaan bevallen op dat moment.

Ik heb de ziekte van Von Willebrand en moest absoluut in het ziekenhuis bevallen, het enige wat dus in ons op kwam was dat we zo snel mogelijk naar Almelo toe moesten.
Eenmaal beneden aangekomen liep ik (nou ja, ik waggelde, of iets wat er op leek) in 1 lijn door naar buiten en leunde even tegen de auto aan tot Bas ook buiten kwam.
De voordeur stond nog open en Bas stond in de deuropening toen ik ineens vruchtwater verloor en een gil uitkraamde omdat ik schrok, ik had voelde iets bewegen tussen mijn benen!
Nog voor ik verder na kon denken ving ik Noah op. Om 03:20 op de stoep voor ons huis werd onze kleine man in mijn legging geboren. Terwijl ik Noah (nog in mijn legging want het was mega koud buiten) vasthield tussen mijn benen, hielp Bas ons naar binnen, gooide wat matjes op de bank, hielp Noah de legging uit en legde ons op de bank.
Terwijl hij vlug allemaal doeken uit de keuken haalde belde hij het ziekenhuis op met het feit dat Noah er al was. Zij belde onze verloskundige (die normaal pas nadat we thuis waren van het ziekenhuis even langs zou komen) en een ambulance op met de mededeling dat zij zo snel mogelijk naar ons toe moesten komen.
Daarna belde Bas zijn jongste zus want zij mocht eigenlijk bij de bevalling zijn. Martine kwam zo snel mogelijk en heeft Bas geholpen waar zij kon, super fijn want ik was helemaal in een “what the heck gebeurde hier?” modus en kon niets anders dan verbaasd naar onze kleine man kijken.

💙


Toen de verloskundige binnen kwam hielp zij mij met de bevalling van mijn placenta en alles wat verder moest gebeuren en toen de ambulance binnen kwam kreeg ik het infuus voor de medicatie die ik moest hebben vanwege het verwachte bloedverlies.
Toen dat allemaal gedaan was werd ik meegenomen naar het ziekenhuis en heeft de verloskundige thuis gecheckt of alles goed was met Noah. Zijn temperatuur was wel heel laag dus zij, Bas en Martine hebben er eerst alles aan gedaan om die wat hoger te krijgen.
Een uur later dan ik kwamen Bas, Martine en Noah naar het ziekenhuis en kon ik ons mannetje weer vasthouden.

Hereniging in het ziekenhuis 💗

Toen het bijna ochtend was hebben we de kinderen gebeld en Noah laten zien op het scherm, oh wat waren zij trots! Helaas mochten ze niet langskomen op de afdeling dus we hebben heel veel gebeld en foto’s gestuurd.

19-12-20 gaat de boeken in als de meest bizarre en bijzondere nacht ooit. Noah doet het goed, woog 3724 gram en is 53 cm groot. Ik heb geen hechtingen, verloor bijna geen bloed en ben inmiddels weer helemaal geaard. Wat zijn wij trots!

Het is begin december wanneer ik mijn baby ineens amper tot niet meer voel bewegen in mijn buik. Ik trek aan de bel en ik mag gelijk langskomen: middels CTG wordt een hartfilmpje gemaakt. De eerste dagen dat ik kwam, werd er veel gevraagd naar hoe ik me voelde, hoe het slapen ging en wat mij zoal bezighield. Prima vragen, ik was blij dat ze zo geïnteresseerd waren en ik vertelde hoe zwaar ik het vond dat ik niets meer voel en dat ik dat extra zwaar vind na het verlies van ons neefje. Ik vertelde dat ik hierdoor nog minder slaap dan ik al deed en dat dat ook wel pittig is. Op de derde dag kwam er een verpleegkundige binnen die zei dat de arts van dienst vond dat ik medicatie moest overwegen. Dan zouden de laatste weken wat minder intens zijn. “Huh? Wat? Ik ben juist trots dat ik afgekickt ben en waarom? Ik klaag niet? Zij vragen mij hoe het gaat dus dat vertelde ik!” dacht ik.

Elke dag die volgde werd er meer, vaker en dwingender gevraagd of ik slaaptabletten en antidepressiva wilde en keer op keer weigerde ik netjes met daarbij mijn hele verhaal over het afkicken op de PAAZ-afdeling. Echter, ik had nooit het idee dat ze begrepen waarom ik nee zei, al waren mijn redenen voor iedereen om mij heen (inclusief insta volgers) duidelijk en juist heel goed. Gisteren was ik 38.3 weken zwanger en belde de psychiater van de POP-poli. Volgens de verloskundige die ik in het ziekenhuis sprak zou deze psychiater mij kunnen helpen een datum te prikken voor inleiding bij veertig weken zodat ik niet nóg langer elke dag naar het ziekenhuis hoef. Echter belde deze psychiater mij op met een heel ander verhaal: ze wilde mij aan de antidepressiva hebben en vond dat dat wel direct moest. Ik heb dit tijdens het telefonisch consult vier keer geweigerd waarna zij ineens héél boos werd: ze schreeuwde door de telefoon dat ik met mijn onzekerheid echt aan de antidepressiva moest en dat zij anders langs zou komen tijdens mijn kraambed in het ziekenhuis zodat ik dan na de bevalling wel zou beginnen met medicijnen.

Ik schrok, was verdrietig en enorm bang voor deze manier van omgaan met mij. Ik heb geen antidepressiva nodig, ik ben niet depressief en ik voel mij naast de zorgen over het niets voelen eigenlijk gewoon goed. Ik vind het alleen heel erg zwaar om elke dag langs te komen, maar ik kan mij niet voorstellen dat ik de enige ben die dit zo ervaart en snap oprecht niet waarom ze zo zouden aandringen.
Vanochtend heb ik een ander ziekenhuis hier in de buurt gebeld en heb ik mij laten overplaatsen naar hen omdat ik mij niet meer veilig en begrepen voel in het ziekenhuis waar ik eerder onder behandeling stond. Godzijdank ben ik in het afgelopen jaar zo gegroeid dat ik nu in staat ben om zo goed voor mezelf op te komen. Ik ben dankbaar, blij en gelukkig met het feit dat mij dit allemaal gelukt is. Zonder medicatie!

Laat een ander nooit vertellen wat jij wel of niet moet doen, of zoals in dit geval, slikken. Alleen jij weet wat het beste is voor jou. Voel jij je goed bij de medicatie die voorgesteld wordt? Hartstikke fijn, ik hoop dat het je brengt waar je op hoopt! Voel je je er niet goed bij? Praat erover, lees je in, vertel wat op je hart ligt maar laat je alsjeblieft nooit tot iets verplichten waar jij je niet goed bij voelt!

Wat een rollercoaster is dit jaar geweest. Als ik nu terugkijk, was het niet een extreem heftige achtbaan, maar meer zo’n lieveheersbeestje op wieltjes waar je vroeger toen je écht klein was voor het eerst in mocht. Weet je dat nog? Eindelijk had je de lengte bereikt!
Zo’n achtbaan waarvan, als je net om de hoek komt kijken echt heftig lijkt, maar later ‘als je groot bent’ echt peanuts was vergeleken met waar je nu bent. Dat is 2020 icm moederschap voor mij.


Pre corona
Ik neem je even mee terug naar januari 2020. Aan het eind van januari is onze zoon geboren. Na 1 nachtje in het ziekenhuis mochten we hem mee naar huis nemen. We hebben eerst bijna anderhalve week kraamzorg gehad en in die periode kwamen alleen directe familie ons jongetje bewonderen.

Iedereen stond te popelen om onze baby te zien en tot aan de lock-down hebben we ook echt súper veel visite gehad. Om mijn man te ontlasten dacht ik dat het handig was om ook doordeweeks – als hij aan het werk was – visite te ontvangen.
Nou, toen de lock-down was voelde ik goed hoe moe ik was.
Achteraf was dat echt véél, maar als ik toen wist wat ik nu wist, had ik waarschijnlijk nog een tandje bijgezet want niet iedereen had hem uiteindelijk kunnen bewonderen.

Corona
Ja, en toen was er corona. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er echt weinig van meegekregen heb in het begin. Voor de lock-down was het wel in het nieuws maar ik heb dat niet gevolgd. Sterker nog, de tv is hier niet aan geweest (we hadden iets veel mooiers om naar te kijken immers) en de nieuws-apps heb ik ook niet aangeraakt. Ik leefde echt in een bubbel.

In het begin van de lock-down vond ik het wel super surrealistisch. Iedere ochtend werd ik wakker met de gedachte “Is dit echt? Het voelt als een film.” Verder kon ik me er niet zo druk om maken want ten eerste is het geen kinderziekte en ten tweede, zo’n kleintje die bepaald de waan van de dag.

Op een gegeven moment kreeg ik het nieuws weer mee en is het natuurlijk wel bizar. Een virus die de hele wereld overneemt. Wat ben je dan nietig als mens. Iedereen wordt gigantisch in zijn/haar vrijheid beperkt en het voelt zo tegennatuurlijk om met een grote boog om iedereen heen te lopen.

Ik ging er wel iedere dag uit om te wandelen. We vinden het beide belangrijk dat hij veel buiten is. Alleen merkte ik wel dat mensen graag in de wagen wilden kijken en daarbij geen afstand namen van ons jongetje. Er was nog heel weinig over corona bekend in het begin dus dat vond ik echt niet fijn en ik voelde me dan ook een leeuwin die haar welpje beschermde.
Daarna ben ik hem dan ook veel gaan dragen. Dit was voor beide fijn, hij werd er heel rustig van en sliep lekker tegen mij aan en voor mij als moeder waren dit ook super fijne momenten.

Ritme
Hoewel je met een kleine weinig ritme hebt en het ritme weer om gaat als je nét een ritme hebt gevonden, vonden we wel een ritme in de activiteiten.
Ik heb het eerst heel lastig gevonden dat we niet konden gaan babyzwemmen. Hier had ik in mijn zwangerschap zó naar uitgekeken. Tijdens het zwangerschapszwemmen (en dan vooral tijdens het dobberen op een stang in het water) voelde ik hem altijd en stelde ik me voor hoe lekker hij kon spartelen als hij geboren is.
Het hielp natuurlijk ook niet mee dat je verder geen mensen ziet en je véél tijd doorbrengt binnen dezelfde 4 muren.

Na de eerste golf hadden we activiteiten gevonden die ik samen met mijn zoon kon gaan doen. De kinderboerderij opende zijn deuren weer. Dus we hebben een abonnement aangeschaft en zijn heel vaak bij de geitjes geweest om die te aaien en te voeren.

Ondanks dat ik het af en toe wel lastig vond om mijn kleine in coronatijd groot te brengen, heb ik altijd gekeken naar wat wél kon. De bevalling kon gewoon – naar wens – in het ziekenhuis plaatsvinden en ook mijn man kon daar zonder problemen bij zijn.
We konden iedere dag wandelen en onze vent ontwikkelde zich super snel en goed. Het is een super vrolijk ventje en hartstikke gezond.

Babysteps
Inmiddels hebben we een zitje gekocht voor op de fiets (baby waar ben je? Hij is al 10 maanden!) en kunnen we zijn wereldje groter maken. Onze eerste keer fietsen zit er op. Wát een mijlpaal is dat. Nadat het babyzwemmen niet door kon gaan, heb ik hier zó enorm naar uitgekeken.

Moederschap is wensen dat je baby altijd een klein baby’tje blijft en tegelijk enorm uitkijken naar de volgende stappen en mijlpalen.

Het meest lastige aan een baby in coronatijd is voornamelijk het emotionele aspect. Zijn oma is de enige persoon die hem ook daadwerkelijk op ziet groeien. Natuurlijk ziet hij wel eens mensen waar we hecht mee zijn, maar niet structureel. Daar heb ik het af en toe wel moeilijk mee. Helemaal omdat mijn broer in het buitenland woont en we hem dus alleen kunnen zien als de coronamaatregelen dat toelaten.

Voor mijn gevoel heb ik zo ook de vaste volgers een beetje bij kunnen praten. Ik schrijf de laatste weken vaak onze vaste rubriek: Zelfzorg op zondag. Maar zo lezen jullie meer over hoe het mij nu vergaat.

Liefs,

Suus

Een paar weken terug was de intocht van Sinterklaas weer op tv te volgen en de komende weken staan voor veel kinderen in het teken van de goedheiligman. Vroeger geloofde ik zeker in zijn bestaan. Door alle volwassenen om mij heen werd immers verteld dat Sint en Piet alle cadeautjes brachten, prachtig vond ik het! Maar hier zat ook een keerzijde aan. In deze blog vertel ik jullie meer over hoe ik nu als moeder omga met dit feest. 

In de opvoeding van mijn dochter vind ik eerlijkheid heel belangrijk. Ook leugentjes om bestwil vermijd ik zoveel als mogelijk. Ik wil dat mijn dochter leert dat zij altijd eerlijk moet zijn en dit zal ik ook naar haar zijn. Maar hoe moet dat met Sinterklaas? Hoe goed bedoeld het ook is, in mijn ogen valt ook dit onder de categorie “liegen”, iets wat ik voor haar dus niet wil. Wat mij betreft komt het Sinterklaasfeest zoals dit de afgelopen decennia is gevierd er op neer dat je je kinderen jarenlang voorliegt. 

Ik kan me als kind herinneren dat ik het behoorlijk beangstigend vond dat er ‘s nachts mensen binnenkwamen om cadeautjes te brengen. Nachten lang sliep ik slecht en in de aanloop naar Sinterklaas had ik soms buikpijn van de spanning. Door menig volwassen persoon om mij heen werd ook nog even benoemd dat je in de zak mee zou moeten naar Spanje als je niet lief was, of dat piet je de roe zou geven. 

Mijn dochter is pas twee jaar oud en dus krijgt ze er nog niet zoveel van mee. Ik hoor om mij heen veel ouders “klagen” over het gedrag van hun kinderen rondom de sinterklaastijd. Dat zal de “spanning” wel zijn. In mijn ogen vieren wij Sinterklaas om onze kinderen een leuke tijd te bezorgen en niet om ze weken lang met een hoop onnodige stress op te zadelen. Want voor wie is dit dan eigenlijk leuk? Voor ons als ouders om te zien hoe onze kinderen in het hele verhaal opgaan? 

Wij kiezen er bewust voor om onze dochter vanaf het begin te vertellen dat Sinterklaas niet bestaat. Sinterklaas en Piet zijn verkleedde mensen in een pak. Ik zal haar later vertellen over de geschiedenis van dit feest. Ze mag haar schoen zetten zodat papa en mama er een cadeautje in stoppen en we vieren pakjes avond met pepernoten, chocomel en cadeaus. Cadeaus die papa en mama hebben gekocht. Voor ons net zo leuk! 

Iedereen is uiteraard vrij hierin een keuze te maken. Ik zal mijn dochter ook vertellen dat ze dit niet tegen andere kinderen mag vertellen, die keuze is niet aan mij namelijk. Er zijn ongetwijfeld veel meer mensen die Sinterklaas op de traditionele manier vieren. Hoe gaan jullie om met het sinterklaasverhaal tegenover je kinderen? 

Na aanleiding van mijn eerdere blog “Vind je het hebben van kinderen leuk?” schrijf ik nu een vervolg. Deze blog gaat over de reacties die ik kreeg, wat die reacties met mij deden en hoe het nu gaat.

Ik wilde mijn vorige blog eerst anoniem online zetten, omdat het toch wel erg persoonlijk is. Er rust een behoorlijk taboe op dit thema en ik vond het een behoorlijk grote stap om dit vanuit mijn eigen naam te doen. Iemand van ons MJZENV-team vroeg me of ik het ook aandurfde om ‘m onder mijn eigen naam te publiceren en na lang twijfelen heb ik dit gedaan.

De ochtend dat de blog online zou komen, had ik echt kriebels in mijn buik. Hoe zullen de lezers erop reageren? Zullen meer ouders zich hierin herkennen? Is het niet te persoonlijk? Zullen de lezers het überhaupt wel wat vinden?

Maar niets was minder waar: ik werd overdonderd met appjes en reacties op Facebook. Reacties met begrip en herkenning, met steun en support. Ik kreeg terug dat ik zo open en mooi had geschreven. En dat had ik allemaal niet verwacht.

Nu zijn jullie vast benieuwd hoe het nu gaat. We zijn inmiddels een paar weken verder en ik zou het liefste willen vertellen dat het beter gaat. Echter, met de feestdagen voor de deur en de coronamaatregelen die nog steeds gelden wordt het er niet makkelijker op. Eerder moeilijker zelfs.

Zwemles die ineens niet meer doorging en dagbesteding die ineens een dag minder werd… het hakte er allemaal in bij de kinderen. Zeker de oudste had het daar erg moeilijk mee, waardoor hij erg dwars werd. Hij kan niet goed tegen verandering, wat het voor mij alleen maar zwaarder maakte. Gelukkig is mijn schoonmoeder hier in huis om mij daarin te steunen, want alleen kan ik het gewoon nog niet.

Ook kwam er nog eens bij dat mijn man na maanden thuis weer ging werken. Dat was voor iedereen omschakelen, ook voor mij omdat hij er altijd was en nu ineens de hele week weg is. Maar de allerkleinste had daar het meeste moeite mee: elke ochtend zocht hij in huis naar papa. Als we zeiden dat papa aan het werk was, leek hij het niet te begrijpen. Ook begon ik met wat werkzaamheden op kantoor, iets waar iedereen aan moest wennen.

Momenteel vind ik het hebben van kinderen nog steeds niet leuk, maar ik kan er wel steeds meer van genieten. Dat genieten is voor mij al een grote stap vooruit. Uiteindelijk hoop ik het weer leuk te gaan vinden, maar die weg is nog lang.


Hoera, een meisje! Zit je al op een grote roze wolk? Nee? Dat is waar mijn verhaal ook begint… Eerst zal ik me even voorstellen. Mijn naam is Daisy, nog lang geen 30 en woonachtig in het prachtige Friesland. Wel een echte import Fries (geboren en getogen in Hoorn NH), getrouwd met Hessel en sinds maart 2019 grutske mem. Nu hoor ik je denken: ‘grutske mem’? Ja, grutske mem. Aangezien wij in Friesland wonen en wij onze dochter de Friese taal meegeven beschrijf ik mijn gevoel als moeder in het Fries. In het Nederlands kan je gewoon zeggen ‘trotse mama’!

Ondanks dat ik die roze wolk niet zo heb ervaren, ben ik namelijk een super trotse mama. Speelt onze dochter in de speeltuin met andere kindjes? Ik glunder van oor tot oor. Leest ze haar boekjes voor aan onze kat Duke? Gniffel ik zachtjes terwijl ik dit tafereel film. Ik ben zo gelukkig met ons meisje (en natuurlijk is haar heit/papa net zo gelukkig met ons gezin en ik met hem). En toch kreeg ik na de geboorte in de kraamweek een gevoel wat ik absoluut niet had verwacht en ook absoluut niet herkende.

Een zware zwangerschap en een inleiding
Tijdens mijn zwangerschap zat ik vanaf week 19 thuis. Harde buiken en onverklaarbaar vochtverlies in combinatie met enorme buikpijn, maakte de zwangerschap best wel zwaar en ook zeker spannend! Hoe langer onze Mini in mijn buik bleef zitten, hoe beter het voor haar ontwikkeling was. Toen ze vanaf 37 weken steeds minder begon te bewegen in mijn buik, vond ik het echt spannend worden. Met 37 weken en 6 dagen werd dan ook besloten om de volgende dag te beginnen met inleiden. Ik kies bewust voor het woord beginnen: Mini zou op 5 maart geboren worden. Op mijn verjaardag dus! Het mooiste verjaardagscadeautje ooit. Maar uiteindelijk is het pas op 11 maart gelukt om haar gezond en na een pittige bevalling en spoedkeizersnede op de wereld te zetten.

Wat een geluk
Wat een mooi meisje en wat doet ze het goed! En wat een enorme bos haar heeft ze! Wat is iedereen trots en blij! Het eerste kleinkind voor mijn ouders en het tweede kleinkind voor mijn schoonouders. Wat een geluk! Na een paar prettige dagen in het ziekenhuis mochten we naar huis. Daar zouden we voor het eerst kennis maken met onze kraamhulp. En pfieuw… gelukkig daar troffen we het mee!

De kraamtranen
Toen begon de kraamweek. En tegelijkertijd begon toen pas het herstellen van de bevalling en keizersnede én het wennen aan de nieuwe samenstelling van ons gezin. Van tevoren had ik daar weinig verwachtingen van omdat ik me er echt geen voorstelling van kon maken.

En toen kwamen ze: De Kraamtranen. Wist ik veel dat ongeveer 80% van alle kersverse moeders te maken krijgt met kraamtranen. Eerlijk? Ze overvielen me best wel. ‘Normaal’ gesproken, als je fysiek fit bent, kan je mentaal best wel wat opvangen. Want zo’n powervrouw is niet omver te blazen toch? Nou, deze powervrouw was na haar keizersnede fysiek een vaatdoek (achteraf gezien dan hè, want toen vond ik mezelf zo sterk als spiderman en alle andere superhelden bij elkaar).

Grijze wolken
De roze wolk ging al heel snel weg en maakte plaats voor grijze wolken die ook al aardig snel donker kleurden. Maar dit was niet het gevoel dat ik, als kersverse moeder en powervrouw, wilde ervaren. Ik hoor je denken: maar dat zijn kraamtranen en het komt allemaal goed, het is gewoon even wennen.

En natuurlijk was het ook wennen, maar het bleek al snel meer te zijn dan ‘gewone’ kraamtranen. Dit gevoel was er niet zomaar en in mijn geval had het niets te maken met onze dochter of mijn liefde voor haar. Bij mij ging het om dingen die ik in het verleden had meegemaakt, zoals een lange relatie die op een vervelende manier stuk liep, waarna er onder andere een huis verkocht moest worden.

Tijdens mijn kraamweek dacht ik alleen maar: “was alles maar weer normaal”. Want de donkere wolken vond ik alles behalve normaal. Natuurlijk word je geleefd in de kraamweek, maar als je je op dat moment niet lekker in je vel voelt zitten en er veel donkere wolken boven je hoofd hangen, is dat echt niet fijn!

Drang naar controle
Controle, controle en nog eens controle, daar draaide mijn leven ineens om. Nooit had ik gedacht ik dat ik het zo fijn zou vinden om controle over mijn leven te hebben. En je raadt het al, tijdens de kraamweek had ik juist geen controle, werd ik totaal geleefd en voelde ik mezelf heel zwaar en donker. Ik vond het heel zwaar om me zo te voelen, ik vond dat ik heel blij moest zijn! Ik wilde mijn normale leven weer terug waarin ik me goed voelde. Met normaal bedoelde ik weer fysiek fit, lekker aan het werk en controle over ons leven hebben. Want dan, ja dan, zou ik vast sterk genoeg zijn om mijn ‘mentale poorten’ lekker dicht te houden.

Rode vlag! Dit kan en mag niet de bedoeling zijn na een bevalling. Mijn tranen kwam vaak alleen als mijn man in de buurt kwam, maar als hij wegging voelde ik me ook rot. Dat was voor hem het moment om aan de bel te trekken. Hij ging naar de huisarts om die middag nog een afspraak te ‘eisen’. Want dit soort situaties doen zich natuurlijk altijd voor op vrijdagmiddag.


Vallen en opstaan
En wat heb ik het daarmee getroffen. We hebben gelukkig een hele fijne huisarts en ook op dit gebied wist ze precies wat ze met mij aan moest. Na overleg met de POP-poli in het ziekenhuis werd er een plan bedacht om mij weer heerlijk de ‘oude’ Daisy te laten zijn. Was dat binnen een week klaar? Nee, maar de eerste stappen werden gezet. Ik kreeg medicijnen en een aantal gesprekken met de huisarts. Erna kon ik starten met EMDR (therapievorm). Dit was het wondermiddel in mijn geval. Ik heb er zelf keihard voor moeten werken, maar ik kan echt zeggen dat ik er bovenop ben.

Hoe gaat het nu?
Is de ‘oude’ Daisy dan terug? Nee! Absoluut niet zelfs. Ik ben ervan overtuigd dat er een veel leukere en meer enthousiaste Daisy achter de ‘mentale poortjes’ vandaan is gekomen.  Het heeft me zo enorm veel gebracht. Als mijn fysieke gestel het zou toelaten, zou ik nu huppelend door een veld met bloemen willen dansen, samen met mijn dochter en man, en genieten van alle vogels en beestjes. Want dat is waar ik onwijs van kan genieten. Klinkt degelijk hé? Maar de kleine dingen in het leven kunnen echt het verschil maken.

Mijn tip voor iedereen is dan ook om echt te genieten van de allerkleinste dingen. Want ook hier geldt, wie het kleine niet eert, is het grote niet ‘weerd’.

Postnatale klachten
Had ik een klassieke postnatale depressie? Nee, dat denk ik niet. Ik had geen hekel aan mijn kind. Ik was niet van plan mijn kind, partner of mijzelf iets aan te doen. En nee, ook had ik niet de wens om alles terug te draaien naar het oude. Dit zijn veel voorkomende symptomen van een klassieke postnatale depressie. Ik had die symptomen dus niet, maar de hormonen, mijn fysieke gesteldheid tijdens en na de bevalling, het traject naar zwanger worden en de zwangerschap zelf, kunnen wel allemaal triggers zijn om een postnatale depressie te krijgen. Zonder de klassieke kenmerken.

Maar van welke symptomen je last hebt, maakt niets uit! Ieder negatief symptoom na de bevalling is vervelend en wil je natuurlijk niet en al helemaal niet als je net een kindje hebt gekregen. En de taboesfeer die er heerst over mentale klachten na de bevalling maakt het al helemaal niet makkelijk om erover praten.

Maar als ik je één tip mag geven, praat! Met wie? Dat maakt niet uit! Zolang het maar iemand is waar jij je goed bij voelt en wie jij vertrouwt. Samen sta je sterker dan alleen en kan je het juiste pad gaan bewandelen.

Mijn missie
Mijn missie na mijn mentale dip na de bevalling is om mentale struggles na de bevalling bespreekbaar maken en het taboe te doorbreken. Voor mijn bevalling werkte ik in de financiële wereld, maar hier zal ik naar alle waarschijnlijkheid niet naar terugkeren. Ik ga mijn hart volgen! Ik droom ervan om mijn missie en ervaring te gebruiken in een eigen zaak. Ik wil elke mem/moeder zich weer een powerwoMEM laten voelen! Ik voel mij elke dag een beetje meer powerwoMEM worden en daar ben ik ontzettend trots op. Dus aan alle superwoMEM: ga ervoor en maak je gevoel bespreekbaar! Wil je mij volgen op mijn pad? Volg mij dan op instagram: Memmeleafde.

Dit verhaal is eerder geplaatst op ouders.nl

In mijn vorige blogs schreef ik over de moeilijke weg die wij moeten bewandelen om zwanger te worden. De tweede ICSI-poging was mislukt en vol goede moed begonnen wij aan poging drie. In deze blog vertel ik jullie hoe dit is verlopen.

Onze eerste poging in Duitsland begon na een heerlijke vakantie op Bonaire. Volledig uitgerust en opgeladen gingen we van start. Al na zes dagen hormooninjecties had ik mijn eerste echo om te zien hoe de eitjes groeiden. De eerste echo was goed, er waren eitjes aan het groeien maar nog niet zo veel. Drie dagen later, op een donderdag, mocht ik weer terugkomen. Inmiddels groeiden er een hoop eitjes, maar ze waren nog niet groot genoeg. Om die reden moest ik dagelijks een extra injectie zetten: twee per dag dus. Een paar dagen later, op zaterdag, moest ik terugkomen. Het zag er goed uit en de punctie werd gepland. De woensdag daarna was het zover. Op maandag heb ik nog vier injecties moeten zetten en daarna kon het wachten beginnen.

Op woensdag mochten wij ons om om 9:30 uur melden. Mijn man ging naar een kamertje om zijn deel in te leveren en ik mocht mee naar de OK. Vanwege corona mocht mijn man verder nergens bij zijn en ging hij na zijn taak volbracht te hebben, even naar buiten.

Op de OK werd alles voorbereid: ik kreeg een infuus en pijnmedicatie. Daarna kwam de dokter en werd ik onder narcose gebracht. Ik werd wakker al wandelend naar de uitslaapkamer, dat was een hele rare gewaarwording. Daar lekker bijgekomen met een dekentje. Ik had flink veel buikpijn dus ik kreeg nog wat extra medicatie. Na een kwartier mocht de monitor eraf en kreeg ik een kop thee. Ook kwam de dokter om te vertellen dat er twaalf eicellen waren gevonden! Helaas waren er nog geen zaadcellen en mijn man moest dus nog een keer.

Na een uur op de uitslaapkamer mochten we naar huis en de volgende ochtend zouden we gebeld worden met hoeveel bevruchtingen er zouden zijn. Eenmaal thuis ben ik op de bank gekropen, toch met flink wat buikpijn. Rond 15:00 uur op diezelfde dag ging de telefoon: een Duits nummer en dat betekent vaak geen goed nieuws. Er waren geen zaadcellen gevonden. Ook de tweede keer niet. Het operatief verkregen zaad dat al drie jaar in de vriezer lag, is ontdooid, maar ook daar vonden ze niets levends. Dit betekent dat mijn verkregen eicellen niet bevrucht konden worden. De eicellen hebben ze ingevroren.

Dit nieuws was heel verdrietig. Een half jaar geleden was er nog wel genoeg zaad en nu ineens niet meer. Hoe kan dit?? Volgens de dokter kan zaadkwaliteit fluctueren, dus gaan we het gewoon opnieuw proberen. We hebben echt wel even tijd nodig gehad om dit te verwerken. De kans op een kindje van ons samen wordt steeds kleiner.

Een aantal weken later zijn we tot een plan gekomen. Begin november gaan we in Duitsland nog een poging wagen. Manlief gaat zijn zaad inleveren en mocht er iets gevonden worden, ontdooien ze mijn eicellen en gaan ze die bevruchten. Vinden ze niets? Dan hebben we eind november een second opinion in Groningen. Hier hebben we een half jaar geleden nog wel een poging gedaan waar zaad is gevonden, dus dat biedt ons iets meer ‘’zekerheid’’. Ook hebben we eind november een evaluatie met onze Duitse arts staan over hoe nu verder. Meerdere scenario’s zijn mogelijk, maar eerst nog een maand geduld, dan zal er meer duidelijk zijn.

En om nog even terug te komen op de titel van deze blog, de opmerking ‘dan doe je toch gewoon ivf’ is iets wat ik heel, heel vaak heb gehoord. Helaas lukt bij een groot deel van de koppels ook IVF niet en houdt het dus gewoon op. Je krijgt maar drie pogingen vergoed en daarna is het klaar, of kost het heel veel geld. IVF is helaas geen garantie en gaat gepaard met heel veel teleurstellingen en verdriet.

Eén van de vragen die ik de laatste tijd heel veel heb gekregen, is de vraag ‘vind je het hebben van kinderen leuk?’ ‘Euhm, nee.’ ‘Geniet je van je kinderen?’ ‘Euhm, soms.’ Als ik het mezelf hoor zeggen, vraag ik me af of dit alleen voor mij geldt. Ben ik hierin de enige of hebben andere ouders dit ook wel eens?

Sinds ik hulp heb gevraagd om mijn depressie te bestrijden, krijg ik heel vaak deze vragen. Telkens geef ik hetzelfde antwoord, want het is helaas nog niet veranderd. Ja, soms geniet ik van mijn kinderen en ja, soms vind ik het wel leuk, maar het is allemaal maar voor heel even.
Als je zwanger bent, vertellen ze je niet hoe zwaar het ouderschap ook kan zijn, hoeveel gebroken nachten je gaat hebben of dat er gesprekken op school zullen volgen omdat het niet goed gaat met je kind. En ze vertellen nog zoveel meer.

Ik vraag me dan vaak af, ben ik de enige die deze gedachtes heeft of zijn er meerdere ouders die zich hierin herkennen? Zijn er meer mensen die wel eens denken, “had ik maar even geen kinderen”? Niet om een dagje naar de sauna te kunnen, maar omdat het je teveel wordt. Omdat je niet meer weet wat je moet doen. Omdat je met je handen in het haar zit.

Ik merk wel dat ik steeds meer durf en kan genieten van mijn kinderen Het is er steeds iets vaker, maar het blijft niet hangen. Hou ik van mijn kinderen? Ja, absoluut. Zij zijn de reden om in leven te blijven. Zonder hen had ik, heel plat gezegd, al lang tussen zes planken gelegen. Toch schiet regelmatig door mijn hoofd dat ik ze liever niet had gehad. Dan hadden ze niet gezien hoe enorm ik nu worstel met mezelf en alles om me heen. Dan had oma niet in huis hoeven komen om te helpen met zorgen voor de kinderen, omdat ik het niet meer kan.

Met kleine stapjes ga ik vooruit, maar het echte moedergevoel is nog steeds niet helemaal terug. Ik schaam me hiervoor. Tegelijkertijd weet ik dat dat niet hoeft, want ik ben ongetwijfeld niet de enige die dit denkt en of voelt. Toch vond ik het eng om dit toe te geven aan de hulpverlenende instanties. Ik was bang dat ze mijn kinderen weg zouden halen. Gelukkig gebeurde dit niet, omdat ik zo’n goed vangnet om me heen heb op het gebied van oppas en ondersteuning. De aanwezigheid van al die mensen om me heen maakt dat ik ook niet bang hoef te zijn dat dit in de toekomst wel gaat gebeuren.

Ondanks dat het moedergevoel vaak weg is, zou ik mijn kinderen niet willen missen. Daarom vecht ik elke dag om stapje voor stapje weer zelf voor ze te kunnen zorgen. Ik vecht om mijn “moedergevoel” weer terug te krijgen.

“Let me love you a little more

before you’re not little anymore”

In mijn vorige blog schreef ik dat ons traject helaas geannuleerd was door corona, maar gewoon wachten tot we weer konden beginnen…dat voelde niet goed. We wilden het, misschien tegen beter in, op een natuurlijke manier proberen. Het afgelopen half jaar heb ik dus het endometriose dieet gevolgd (hier zal ik later nog een blog over schrijven), maar helaas kan ik jullie niet het mooie nieuws brengen dat ik zwanger ben. En toch is dit geen verdrietige blog, want zoals de titel al zegt…we zijn weer gestart met het IVF-traject. Eindelijk…want dat had wel wat voeten in aarde en heeft mij vooral veel verdriet opgeleverd.

Eind augustus nam ik contact op met de kliniek om te vragen of wij alweer konden starten met het traject. Ook wilde ik weten of vriendlief bij de punctie aanwezig kon zijn en of de punctie alweer onder narcose zou kunnen als dat nodig was. We konden beginnen, maar veel meer goed nieuws konden ze niet brengen. Door het coronavirus mocht vriendlief niet bij de punctie aanwezig zijn. Dit was de voorwaarde om de punctie zonder narcose te ondergaan. Hij zou mijn steun én mijn stem zijn, die ervoor zou zorgen dat mijn grenzen bewaakt zouden worden. Hij kon er dus niet bij zijn. Dit was al vervelend nieuws, maar ik had de optie narcose nog, dus ik maakte me nog niet al te druk. Toen bleek, na overleg, dat ze vonden dat ik de punctie wel gewoon in mijn eentje kon doen, zonder narcose. En als ik toch de narcose wilde, we alles zelf moesten betalen (bij onze buurlanden ga je standaard onder narcose en wordt dit wel vergoed door de zorgverzekeraar). Dit was nieuw voor mij en ze konden ook niet precies vertellen hoeveel dit dan zou kosten, maar ik moest rekening houden met zo’n 1500 euro…of meer. Of ze daar akkoord mee zouden gaan, was niet zeker. Ik was in totale paniek en belde overstuur vriendlief en mijn moeder op, maar eigenlijk kon niemand mij echt kalmeren. Ook de zorgverzekeraar kon mij geen duidelijkheid geven.

Het leverde slapeloze nachten op, buikpijn en een heleboel stress. Stress wat ik echt niet kon gebruiken en wat we juist probeerden te minimaliseren rondom het traject, in verband met mijn traumatische ervaringen en het uitstellen van onze wens daardoor. In de tussentijd wachtte ik op antwoord van mijn behandelend arts. Gelukkig werd ik weer wat rustiger naarmate de tijd vorderde en hielp een gesprek met de psycholoog en haar bevestiging dat ze mijn geestelijke gezondheid zal beschermen, om weer wat vertrouwen in de toekomst te krijgen.

En toen belde mijn behandelend arts…ik had gevraagd te mailen, maar uiteindelijk was ik blij dat ik haar gewoon even sprak. Er was verkeerde informatie aan mij gegeven. Want ik heb wel degelijk een medische indicatie voor narcose en ik hoef dat helemaal niet zelf te betalen. Ze was totaal niet te spreken over wat er naar mij gecommuniceerd was en heeft wel twintig keer haar excuses aangeboden. En in plaats van dat we tijdens het traject kijken of narcose nodig is, staat dit nu al vast. En dus kon ik nu eindelijk een schema ontvangen, zodat we konden starten met het traject.

Op het moment dat ik deze blog schrijf, ben ik al tien dagen hormonen aan het spuiten en staan we aan de start van het echte werk. Vanavond, woensdagavond 14 oktober, mag ik eindelijk starten met het spuiten van stimulerende hormonen, zodat er hopelijk meerdere mooie eitjes kunnen gaan groeien.

Eigenlijk is deze titel ook een beetje dubbel en dat is ook de reden dat ik nu pas mijn blog durf te schrijven, want op het moment dat wij mochten starten met het traject had ik toch wel een erg déjà vu-moment. Want net als de vorige keer stak corona de kop op en was het maar de vraag of ons traject door kon gaan. Afgelopen week kregen we al het bericht dat het niet zeker is of de punctie onder narcose kan, aangezien de ziekenhuizen de zorg al aan het afschalen zijn.

Een tegenvaller…maar ik heb besloten dat ik de punctie ondanks mijn angst door wil laten gaan, maar wel op mijn voorwaarden (binnen de gestelde coronaregels). Zo heb ik overlegd welke medicatie ik dan ga krijgen, dat er nog een beetje bij te geven is als het nog te pijnlijk is en dat de arts stopt als het uiteindelijk toch niet gaat, ook als ze niet alle eicellen hebben. Ook krijg ik voor de tijd de arts nog te spreken, zodat ik mijn angsten en mijn grenzen kan bespreken. In plaats van in de stress te schieten, heb ik deze keer gekeken wat voor mij de voorwaarden zijn om een angstige situatie aan te kunnen gaan zonder dat het weer een traumatische ervaring oplevert, namelijk zelf de regie houden en zorgen dat duidelijk is wat er gaat gebeuren.

Dit is iets wat ik heb bereikt door een opmerking van mijn psycholoog. Ze gaf mij namelijk aan dat ik moet onderzoeken wanneer ik mijzelf een extra zetje moet geven om mijn angsten onder ogen te komen en wanneer ik een stapje terug moet doen, zodat ik mijzelf geen schade toebreng geestelijk. Voor nu is dit nog een plan B, want ik heb nog geen negatief nieuws gehoord en ik ga er vanuit dat ze over twee á drie weken de punctie onder narcose kunnen uitvoeren. En zo niet dan gaan we het via plan B doen, want ik wil dit traject zo graag afmaken deze keer!