Category

Papamaandag

Category

We deden een oproepje aan jou, als lezer om een gastblog voor de mamaandag/ papamaandag rubriek te kunnen schrijven. Deze keer kun je de gastblog lezen van @Misterdichter.

Schreeuwend komt ze me halen, alsof ze hard gevallen is. Ik schrik en kijk haar aan. Mendenijn! Gelukkig heb ik geen ondertiteling nodig. Ze wil een mandarijntje eten. “Prima schat”, zeg ik terwijl ik haar op til, zodat ze er zelf 1 kan pakken uit de fruitmand. Secuur zoekt ze de beste mandarijn uit en wil er een ‘bakkie’ bij, waar ze hem in kan doen. Papa pakt een bakje voor haar, maar uiteraard de verkeerde. Geel is vandaag niet de kleur, maar blauw. Gisteren was het nog roze. Ze kijkt me vervolgens aan met een blik van: ben je dom ofzo? Snap dat dan!

Ik begin de schil van de mandarijn te halen, maar zij pakt hem af en roept alsof haar leven ervan af hangt: “Nee ikke, ikke!!”. Met frisse tegenzin geef ik de manderijn af en ben bang voor de gevolgen. Voorzichtig haalt ze steeds een klein stukje schil er af totdat de woonkamer, gang en keuken allemaal met mooie stukjes bezaaid liggen. Daar gaat papa op z’n knietjes achteraan. Wat een avontuur.

Eindelijk kan ze dan gaan eten. Met volle overgave neemt ze een hap van het eerste stukje. Het sap van het stukje spuit eruit, zo op de mouw van haar trui. “Hoe niet, nat!” (“Ik hoef niet meer, ik ben nat”). Ik probeer haar nog haar trui aan te laten houden, maar die moeite is tevergeefs, want 1 druppel op de trui is al te veel. Lichtelijk pissig doe ik haar trui uit en zeg haar dat ik een schone pak. Terwijl ik de trui van boven pak, loopt zij naar de wc. Blijkt dat ze haar romper en luier opzij staat te houden en zo over haar eigen benen plast. “Papa, weer nat”. Hij is fijn. Mopperend stop ik in 1 keer de hele mandarijn in mijn mond. Zo simpel is het nog niet om een mandarijntje te eten.

Lijkt het jou tof om ook een gastblog voor de Mamaandag of Papamaandag rubriek te schrijven? Je kunt mailen naar blog@maarjezieternietsvan.nl of via Instagram een berichtje sturen.

Een aantal zussen van mijn vader zijn overleden aan borstkanker. Er werd voorgesteld om ons, mijn broers en zussen, te laten testen of we drager zijn van het BRCA- gen. Het BRCA- gen is het erfelijke borst- en eierstokkankergen. Als je drager bent, hebben je eigen kinderen 50% kans dat ze het gen ook hebben.

 Aangezien ik 2 dochters heb, besloot ik om me hierop te laten testen, want stel dat 1 ik drager zou zijn is er dus 50% kans dat mijn dochters ook draagster zijn. Is dit het geval, dan hebben ze een fors verhoogde kans op borst/eierstokkanker op jonge leeftijd.

 Ergens voelde/wist ik dat ik drager was, aangezien ik in alles lijk op mijn vader. En ja hoor, als enige van de 7 “getesten”, was mijn uitslag positief. In 1e instantie opgelucht voor mijn zussen dat zij geen draagster zijn. Maar toen de schrik: shit ik heb 2 dochters, dus de kans dat 1 van hen het heeft is groot. Is dit het geval dan 80% kans op borstkanker op jonge leeftijd.

 Beiden waren nog jong, dus ik vond het niet nodig om hen dit nu al te vertellen. Maar ja, wanneer dan wel? Wat is het goede moment? Als de jongste 18 is ga ik ze het zeggen, de oudste is dan 20. Zo gezegd, zo gedaan. De meiden kozen ervoor om zich te laten testen op het dragerschap. De oudste had de pech dat ze het had geërfd van mij. Wat houdt dan in? Vanaf haar 25e onder controle, ieder jaar een scan.

Afgelopen september voor het eerst. Ze had de afspraak voor de mammografie al geregeld. Ze belde:”pap ze hebben iets afwijkends gezien. Nu met spoed een MRI”. Shit, gvd, de doemscenario’s schieten door onze hoofden. Het zal toch niet….. Telefoon: ” tis goed pap, gewoon een cyste”. Opluchting. Maar wat een spanning levert je dat op.

Er is mij wel eens gevraagd of ik me schuldig voelde over het dragerschap. Nee, was mijn antwoord, ik kan er niks aan doen. Maar toen ze belde om te zeggen dat ze iets gevonden hadden, heb ik mezelf nogal vervloekt en kwalijk genomen. Rationeel weet je dat je er niks aan kunt doen, maar het gevoel is op zo’n moment toch veel sterker.