Category

Onzichtbaar

Category

Met tranen in mijn ogen wist ik dat ik dit nooit zou winnen. Ik lag in het ziekenhuis en iedereen maakte zich zorgen om me. De afgelopen nachten had ik aan het vocht gelegen om uitdroging tegen te gaan en iedereen vond me sterk vermagerd. Maar ik, ik vond alles niet waar. Sterker nog, ik vond het maar idioot dat het nodig was en dat iedereen vond dat ik zo vermagerd was. 

Hoe kan het in je hoofd zo anders zijn dan de werkelijkheid?  Ik vraag me dat oprecht af. Hoe kan ik toch maar denken dat mijn lijf een olifant is en de mensen om mij heen totaal een ander beeld zien dan dat ik zie? 

Hoe het kan – ik weet het oprecht niet. Ik weet wel dat het een compleet vertekend beeld is van dat wat ik zie. Puur omdat mensen die van me houden, tegen me bleven praten en me de waarheid bleven vertellen. Ze probeerde me een spiegel voor te houden die klopte. 

Ik hoop dat er ook mensen in jouw omgeving zijn, die jou een spiegel durven voor te houden van de werkelijkheid. 

Dat je weer mag zien hoe je er écht uit ziet. <3 dat ben je meer dan waard

Het voelt als vorige week dat we onze lichtpuntjes blog van 2019 schreven en nu zijn we alweer bezig met een jaaroverzicht van 2020. Een andere opzet dan onze laatste blog van 2019 want ik denk dat we wel kunnen stellen dat 2020 ons allemaal flink verrast heeft, het leek ons dus ook goed om in deze blog verder te kijken dan enkel onze lichtpuntjes. Wie had ooit verwacht dat we in een pandemie zouden belanden? Dat mondkapjes dragen ineens heel gewoon zou worden? Dat je je naasten zo beperkt zou kunnen zien? Dat de wereld ineens zo zou kunnen veranderen? Niemand toch? Maar we hebben het gered! Hier staan we dan, met onze tenen al in 2021, hopend dat dit jaar iets milder verloopt.

Jasper
Hoe was 2020 voor jou?
Ondanks corona, eigenlijk uitstekend. Ik het dit jaar alleen een ongeval gehad met de truck, maar waar ik heel blij mee ben is dat ik me dit jaar eindelijk niet meer depressief heb gevoeld.

Wat was jouw hoogtepunt?

Mijn hoogtepunt van dit jaar was dat ik dit jaar begonnen ben met werken voor een andere werkgever.

Wat heb je geleerd?

Om dankbaar te zijn voor de kleine dingen.

Welk liedje omschrijft 2020 voor jou?

Door de wind van Miss Montreal

Wat was je favoriete zelfzorgmoment?

Zodra het kon vond ik het fijn om lekker uit eten te gaan maar een wijntje drinken op de bank was ook een fijn zelfzorgmoment.

Wat wens je voor 2021?

Om gezond te blijven. Vanaf 1 januari heb ik weer een nieuwe werkgever en ik hoop dat deze qua werk beter bij mij past. Verder hoop ik dat we weer naar concerten en dergelijke kunnen en weer kunnen leven zonder allemaal restricties.

Ik wens iedereen een gezond en veilig nieuwjaar toe!

Anouk
Hoe was 2020 voor jou?

2020 was een jaar waarin ik steeds meer naar mijn lijf én hart luisterde en daar ook wat mee durfde te doen. Ik nam vaker rust als dat nodig was, kwam vaker voor mijzelf op, gunde mijzelf vaker wat leuks. En zei vaker nee, als ik iets niet wilde, wanneer het niet echt nodig was om ja te zeggen. Daarnaast leerde ik beter met stressmomenten om te gaan. 

Wat was jouw hoogtepunt?

Mijn hoogtepunt was dat ik na jaren uitstellen, eindelijk de stap naar ivf durfde te maken. En de punctie zelfs zonder narcose onderging, onder mijn voorwaarden. 

Wat heb je geleerd?

Dit jaar heb ik geleerd dat ik er mag zijn. En mijn mening én gevoel minstens zo belangrijk is als die van een ander.

Welk liedje omschrijft 2020 voor jou?

Ik heb niet echt een liedje wat 2020 voor mij omschrijft. 

Wat was je favoriete zelfzorgmoment?

Mijn favoriete zelfzorgmoment kwam eigenlijk niet in mijn zelfzorgbijdragen van het afgelopen jaar naar voren. Als ik terugkijk, moet ik bekennen dat het toch de begeleiding van mijn psycholoog was. Ondanks dat ik er vaak met tegenzin heen ging, omdat het behoorlijk wat energie kostte. Zonder de begeleiding van mijn psycholoog, had ik niet gestaan waar ik nu sta.

Wat wens je voor 2021?

Ik wens dat het aankomende jaar eindelijk onze lang gekoesterde wens mag uitkomen. Dat ik een goede zwangerschap mag doorstaan en hopelijk zelfs ons kindje in onze armen mag sluiten. Verder wens ik veel gezondheid, rust en geluk voor iedereen die dat kan gebruiken in het aankomende jaar.

Miranda

Hoe was 2020 voor jou?

Een jaar met heel veel sombere momenten en waarin ik heel veel diepte punten heb gekend. Maar het is tegelijk ook een jaar vol leermomenten voor mij geweest.

Wat was je hoogtepunt?

Dat ik zelf weer durf auto te rijden na 1.5 jaar niet in de auto gereden te hebben.

Wat heb je geleerd?

Dat ik er mag zijn. Ook heb ik geleerd om mijn impulsiviteit onder controle te krijgen.
Grammaticaal heb ik ook veel geleerd.

Welk liedje omschrijft 2020 voor jou?

Dat is moeilijk kiezen dat zijn eigenlijk 2 liedjes: ze huilt maar ze lacht van Maan, omdat het precies beschrijft hoe ik me voel. We live forever van Paul Elstak omdat 2020 er voor gezorgd heeft dat de band tussen mijn man en mij alleen maar sterker is geworden.


Wat wens je voor 2021?

Meer rust in mijn hoofd en ik hoop dat mijn behandeling komend jaar gaat starten zodat ik verder kan herstellen en weer stappen kan zetten in mijn psychische gezondheid.

We wensen jou allemaal een heel gezond 2021!
Liefs,

Jasper, Anouk, Miranda

Nu ik dit schrijf besef ik me dat dit de allerlaatste zelfzorg op zondag blog van dit jaar zal zijn.
Zelfzorg kreeg voor mij persoonlijk een hele andere wending door de geboorte van mijn zoon, maar ook vanwege corona. Handen wassen, desinfectiemiddel gebruiken en afstand nemen was de nieuwe norm dit jaar. Niet alleen om verdere besmetting te voorkomen maar ook om zelf niet besmet te raken.
Bizar, als je me dit tijdens de vorige jaarwisseling had verteld had ik je gevraagd of alles wel goed met je ging.
Dit jaar zorgt ook voor mooie dingen, voor creativiteit, voor zorg voor elkaar en ik hoop ook van harte dat dát het nieuwe normaal van 2021 word. Blijven omkijken naar elkaar. Vragen of je iets voor iemand kan betekenen of juist als verrassing iets liefs doen voor een ander. Het klinkt simpel en dat is het ook.

Op dit moment hebben wij een ‘coronageval’ in onze familie en ik hoop dat we straks in 2021 terug kunnen kijken op het feit dat de corona weer vertrokken is. Fingers crossed. Spannend is het wel. Op dit moment bellen we veel en zoeken we veel afleiding.

Vandaag neem ik ook nog even tijd voor een lekkere warme douche. Ik vind het heel fijn om me te verbeelden dat ik daarmee de zorgen – in ieder geval voor dat moment- even van me afspoel.


Zelfzorgmoment van Bas: Na de ‘lancering’ van mijn zoon Noah bestond zelfzorg voornamelijk uit héél veel knuffelen met hem. Niets fijner dan een knuffel van je kind, dus nu hij nog de leeftijd heeft dat hij dat ook zo fijn vind genieten we daar maximaal van.

Dit is de allerlaatste zelfzorg op zondag van het nieuwe jaar. We wensen je een fijn en vooral heel gezond 2021. Ik hoop op het ‘oude normaal’. Wat jij?
Tot in 2021! Ook dan delen we iedere zondag weer onze fijnste zelfzorgmomenten.

Liefs van ons allemaal

Over een depressie wordt steeds opener gesproken, maar veel kanten blijven onbelicht. Eén van de dingen die in de taboesfeer blijft hangen is dat wat een depressie met je seksleven doet/kan doen. We willen bij MJZENV die onderwerpen wel bespreekbaar maken, dus afgelopen twee weken heb je blogs kunnen lezen over dit thema. Vandaag kun je het laatste deel lezen, welke door iemand anders is geschreven dan de vorige twee blogs.

Ik merk op dit moment ook weer dat mijn depressie mijn seksleven beïnvloedt. Ik heb sinds april een nieuwe relatie maar heb al een paar weken totaal geen behoefte aan lichamelijk contact. Elke kus, of kleine aanraking van mijn partner geeft me een heel ongemakkelijk gevoel.

En natuurlijk vind ik het ook fijn om te horen dat ik er goed uit zie, dat mijn partner wel blij is met mij op de momenten dat ik zelf niet blij ben met mezelf. Waarom kan ik dan de momenten van lichamelijk contact zo slecht verdragen?

En waarom vind ik het wel fijn om van vreemden of derden te horen dat ik er goed uit zie. Helaas is het bij mij standaard dat ik in de winter meer kan hebben van andere mensen, en ik me daar meer toe aangetrokken voel als tot m’n eigen partner. Dat brengt ook een schuld gevoel met zich mee. Het heeft dan ook echt niets met mijn partner te maken want ik ben super blij met hem. Maar toch voelt het beter als andere mannen mij vertellen dat ze dingen met me zouden willen doen als dat mijn eigen partner dit zegt.

Ik heb nu een relatie waarin we iets vrijer zijn als in een doorsnee relatie. Wij zijn namelijk van mening dat elke avond het zelfde eten ook een keer gaat vervelen, ookal is het je lievelingseten. Dus wij hebben de afspraak dat we soms ook met andere naar bed mogen, zolang ons eigen seksleven er maar niet onder lijdt. Toch is het vervelend dat mijn depressie er nu voor zorgt dat mijn seksleven eigenlijk op zn gat ligt.

En ik heb contact met een man waarbij het allemaal toch wel seksueel getint is, en op een of andere manier voel ik me daar zoveel beter bij als dat ik me momenteel voel bij mijn partner. Misschien komt dit doordat het contact met die andere man op afstand is, en daar toch niets mee gebeurd. Maar ik voel me wel heel schuldig tegenover mijn partner.

Hij is zo ontzettend lief en doet enorm zn best, ookal ben ik op dit moment totaal onuitstaanbaar. Omdat ik momenteel zo van mezelf walg ga ik ervan uit dat dit bij mijn partner net zo is. Helemaal omdat mijn partner mij ook gewoon in reallife ziet en ik bij hem geen masker op kan houden, zoals ik dat bij die andere man wel makkelijker kan.

Toch heb ik wel besloten om leuke setjes lingerie te bestellen in de hoop dat ik me daardoor weer beter ga voelen en ik ook tegenover mijn partner weer wat zelfverzekerder zal worden en ik me weer kan openstellen tot lichamelijk contact met hem. Ik hou van hem maar walg teveel van mezelf, als ik in de spiegel kijk zie ik alleen maar een onzekere vrouw, en zie ik alleen maar mijn ‘min-punten’. En mijn partner ziet dit niet als min-punten dus ik hoop dat ik ook eindelijk eens van die gedachten af kan komen.

Over een depressie wordt steeds opener gesproken, maar veel kanten blijven toch onbelicht. Eén van de dingen die in de taboesfeer blijft hangen is dat wat een depressie met je seksleven doet/kan doen. We willen bij MJZENV die onderwerpen wel bespreekbaar maken, dus vorige week heb je een blog kunnen lezen over dit thema. Vandaag kun je deel twee lezen en volgende week deel drie.

In mijn vorige blog had ik het over hoe een depressie je seksleven in positieve zin kan beïnvloeden. In deze blog vertel ik over de donkere kant ervan. Met een depressie voel je je vaak al minder goed dan anderen, zou je misschien het liefst de hele dag in bed liggen en je afsluiten van de hele wereld. De kans is best aanwezig dat je dan ook totaal geen zin hebt in polonaise aan je lijf.

Ook bij mij zit er een donkere kant aan mijn seksleven, ondanks dat het over algemeen behoorlijk goed is. Vroeger ben ik misbruikt en daardoor moest ik niets van mannen hebben. In het begin van onze relatie merkte ik dit ook richting mijn man: ik moest zelfs niets van hen hebben. Door mijn huidige depressie komen de angsten en gevoelens van toen weer naar boven en kan ik bepaalde handelingen niet hebben. Dan bevries ik of ga ik ineens huilen, terwijl ik dat helemaal niet wil. Want ondanks de angst en het verdriet geniet ik er dan wel van.

Toch ga ik hierdoor twijfelen aan mezelf, omdat ik een behoorlijk negatief zelfbeeld heb. “Zal ik wel goed genoeg zijn? Zal mijn man het wel fijn vinden wat ik doe? Vindt hij me nog wel mooi?” Het zijn toch dingen die (bijna) dagelijks door mijn hoofd schieten. Die gedachten maken het toch moeilijker om zin te krijgen in seks. Het is niet zo dat ons seksleven onder druk staat. Ik ga vaak eerder naar bed, dus ik slaap vaak ook al. Het is ook niet het geval dat “het” elke dag moet. Nee, zeer zeker niet. Het is belangrijk in onze relatie, maar zeker niet het belangrijkste. Het heeft onze vertrouwensband wel sterker gemaakt.


Over een depressie wordt steeds opener gesproken, maar veel kanten blijven toch onbelicht. Eén van de dingen die in de taboesfeer blijft hangen is dat wat een depressie met je seksleven doet/kan doen. We willen bij MJZENV die onderwerpen wel bespreekbaar maken, dus vandaag en de komende twee vrijdagen kun je een blog lezen over dit thema.

In Nederland heeft ongeveer 5% van de volwassenen jaarlijks last van een depressieve episode. Een depressie heeft in veel gevallen gevolgen voor de seksuele relatie van iemand. Er is vooral sprake van minder behoefte aan en zin in seks. Uit onderzoek blijkt dat 50% van de vrouwen en 40% van de mannen tijdens een depressie minder zin hebben in seks. Dat hoeft natuurlijk niet bij iedereen zo te zijn, je kunt ook bij de 12% van de mensen horen die juist tijdens de depressie meer zin krijgt in seks. (Herder, De Boer, Griffioen, Waldinger & Knegtering, 2015)

Als ik naar mezelf kijk, is mijn seksleven zo’n beetje het enige waar niet iets mee mis is in mijn leven. Natuurlijk heb ik ook periodes waarin ik het ander is of ik minder zin heb, moe ben of door andere omstandigheden minder seks heb, maar over het algemeen genomen is mijn seksleven zelfs verbeterd. Op dat gebied voel ik me ook even geen mislukkeling. en gelukkig begrijpt mijn man het ook en accepteert hij het wel als het minder gaat of ik even niet wil maar daar in tegen, zijn we zelfs op ontdekkingstocht gegaan en nieuwe dingen aan het ontdekken, iets wat ons seksleven juist alleen maar spannender maakt. En koopt hij soms lingerie voor me en laat dan weten dat ik wel mooi ben. Ik had nooit verwacht dat ik bij die 12% hoor, helemaal als je ziet hoe donker mijn gedachtes en gevoelens soms zijn. Maar dat is bij iedereen natuurlijk anders.

Depressie en seksualiteit gaan bij mij redelijk goed samen. Er is in ons seksleven niet heel veel veranderd sinds ik in mijn depressie ben beland.
Het enige wat eigenlijk veranderd is, zijn mijn gedachten wat betreft het ‘belang’ van seks in een relatie. Vroeger kon ik enorm onzeker zijn als wij bijvoorbeeld twee weken geen seks hadden gehad. Immers, we zijn jong en dat hoort toch en waarom is dat bij ons dan niet zo? Nu denk ik daar een stuk makkelijker over. Of dit door mijn depressie komt of omdat we al steeds langer bij elkaar zijn, weet ik niet.
Wij zijn nooit een stel geweest dat hele dagen met elkaar lagen te rollebollen (om het maar even zo te zeggen). Wij vinden seks belangrijk, maar niet het belangrijkste. Intimiteit is op zoveel manieren te bereiken,
dat hoeft niet altijd door seks. Natuurlijk is het fijn en belangrijk, maar wij vinden het samen zijn en knuffelen en praten in bed net zo belangrijk.

Herder, T., de Boer, M., Griffioen, T., Waldinger, M. en Knegtering, R. (2015). Psychiatrie psychofarmaca en seksuologie. Handboek Seksuologie.

Een paar weken terug was de intocht van Sinterklaas weer op tv te volgen en de komende weken staan voor veel kinderen in het teken van de goedheiligman. Vroeger geloofde ik zeker in zijn bestaan. Door alle volwassenen om mij heen werd immers verteld dat Sint en Piet alle cadeautjes brachten, prachtig vond ik het! Maar hier zat ook een keerzijde aan. In deze blog vertel ik jullie meer over hoe ik nu als moeder omga met dit feest. 

In de opvoeding van mijn dochter vind ik eerlijkheid heel belangrijk. Ook leugentjes om bestwil vermijd ik zoveel als mogelijk. Ik wil dat mijn dochter leert dat zij altijd eerlijk moet zijn en dit zal ik ook naar haar zijn. Maar hoe moet dat met Sinterklaas? Hoe goed bedoeld het ook is, in mijn ogen valt ook dit onder de categorie “liegen”, iets wat ik voor haar dus niet wil. Wat mij betreft komt het Sinterklaasfeest zoals dit de afgelopen decennia is gevierd er op neer dat je je kinderen jarenlang voorliegt. 

Ik kan me als kind herinneren dat ik het behoorlijk beangstigend vond dat er ‘s nachts mensen binnenkwamen om cadeautjes te brengen. Nachten lang sliep ik slecht en in de aanloop naar Sinterklaas had ik soms buikpijn van de spanning. Door menig volwassen persoon om mij heen werd ook nog even benoemd dat je in de zak mee zou moeten naar Spanje als je niet lief was, of dat piet je de roe zou geven. 

Mijn dochter is pas twee jaar oud en dus krijgt ze er nog niet zoveel van mee. Ik hoor om mij heen veel ouders “klagen” over het gedrag van hun kinderen rondom de sinterklaastijd. Dat zal de “spanning” wel zijn. In mijn ogen vieren wij Sinterklaas om onze kinderen een leuke tijd te bezorgen en niet om ze weken lang met een hoop onnodige stress op te zadelen. Want voor wie is dit dan eigenlijk leuk? Voor ons als ouders om te zien hoe onze kinderen in het hele verhaal opgaan? 

Wij kiezen er bewust voor om onze dochter vanaf het begin te vertellen dat Sinterklaas niet bestaat. Sinterklaas en Piet zijn verkleedde mensen in een pak. Ik zal haar later vertellen over de geschiedenis van dit feest. Ze mag haar schoen zetten zodat papa en mama er een cadeautje in stoppen en we vieren pakjes avond met pepernoten, chocomel en cadeaus. Cadeaus die papa en mama hebben gekocht. Voor ons net zo leuk! 

Iedereen is uiteraard vrij hierin een keuze te maken. Ik zal mijn dochter ook vertellen dat ze dit niet tegen andere kinderen mag vertellen, die keuze is niet aan mij namelijk. Er zijn ongetwijfeld veel meer mensen die Sinterklaas op de traditionele manier vieren. Hoe gaan jullie om met het sinterklaasverhaal tegenover je kinderen? 

Twee maanden geleden begon ik met een klinische behandeling van drie maanden. Een behandeling gericht op mijn traumaklachten. Voorafgaand aan de behandeling was er eigenlijk maar één ding dat me bezighield: het eten in de kliniek. Na talloze opnames is het voor mij wel duidelijk dat het per groep en behandeling verschilt of, hoe en wat er gekookt wordt. Van mensen die eerder deze behandeling hadden gevolgd, had ik hele uiteenlopende berichten gehoord: ‘je mag blij zijn als je niet iedere avond broodjes knakworst eet’ en ‘een grote stapel pannenkoeken staat regelmatig op het menu’ en ‘ik kookte dingen die bijna niemand kende’ en alles daar tussenin. Ik wist dus echt niet wat ik kon verwachten.

Ik was vooral bang dat mijn groepsgenoten niet bereid zouden zijn om rekening te houden met mijn coeliakie en lactose-intolerantie. Ik was bang dat ze zouden denken dat ik glutenvrij eet, omdat ik “hip” wil zijn. Ik was bang dat ze me zouden afwijzen, omdat ik te ingewikkeld zou zijn op het gebied van eten -nog even los van alle andere mogelijke gronden voor afwijzing die ik me kon indenken.

In de intakeprocedure had ik deze angsten en twijfels op tafel gelegd en daar werd mij geadviseerd om contact op te nemen met de sociotherapeuten als ik een startdatum zou hebben. Zo gezegd, zo gedaan. Toen ik een startdatum had, belde ik een dag later de sociotherapeuten. Tot mijn grote verbazing kreeg ik een sociotherapeut aan de lijn die zelf coeliakie heeft. Dat was ontzettend fijn, want zij begreep mijn angsten. Ze wist van binnenuit hoe nauw kruisbesmetting komt. Ze snapte heel goed dat coeliakie niet gaat over het willen volgen van een hype, maar dat het ‘gewoon’ een auto-immuunaandoening is. We maakten wat afspraken en ze stelde me gerust: als er onvoldoende eten zou zijn, mocht ik met de pinpas van de kliniek boodschappen doen.

Gewapend met drie bakken lactosevrije kwark, een zak muesli, glutenvrij brood en een bakje bevroren pompoenpindastoofpot meldde ik me een aantal weken later bij de kliniek. Tijdens de lunch maakte ik kennis met mijn groepsgenoten. Na een voorstelrondje vroeg één van hen, ‘heb je ook dieetwensen?’ Het zweet brak me uit en voorzichtig heb ik gezegd dat ik coeliakie en een lactose-intolerantie heb. Ik vervolgde, ‘ik eet in principe ook vegetarisch, maar als het allemaal te ingewikkeld wordt, wil ik ook wel een keertje vlees eten. Ik heb trouwens lactasepillen, dus die lactose-intolerantie kan ik ondervangen. En ik wil ook zelf wel koken hoor.’ Mijn hart zat in mijn keel terwijl meerdere groepsgenoten reageerden: ‘ik eet ook vegetarisch, dus dat komt wel goed.’ ‘Het is een uitdaging, maar we gaan gewoon voor je koken hoor.’ ‘Als jij ons wil uitleggen wat je wel en niet mag, dan komen we een heel eind.’
Wát een opluchting was die reactie.

Inmiddels zijn we twee maanden verder en al mijn groepsgenoten hebben zich aan hun woord gehouden. Ik heb in geen enkele kliniek zó gevarieerd, uitgebreid en lekker gegeten als ik in de afgelopen twee maanden deed in deze kliniek. En daar ben ik mijn groepsgenoten ontzettend dankbaar voor.

Na aanleiding van mijn eerdere blog “Vind je het hebben van kinderen leuk?” schrijf ik nu een vervolg. Deze blog gaat over de reacties die ik kreeg, wat die reacties met mij deden en hoe het nu gaat.

Ik wilde mijn vorige blog eerst anoniem online zetten, omdat het toch wel erg persoonlijk is. Er rust een behoorlijk taboe op dit thema en ik vond het een behoorlijk grote stap om dit vanuit mijn eigen naam te doen. Iemand van ons MJZENV-team vroeg me of ik het ook aandurfde om ‘m onder mijn eigen naam te publiceren en na lang twijfelen heb ik dit gedaan.

De ochtend dat de blog online zou komen, had ik echt kriebels in mijn buik. Hoe zullen de lezers erop reageren? Zullen meer ouders zich hierin herkennen? Is het niet te persoonlijk? Zullen de lezers het überhaupt wel wat vinden?

Maar niets was minder waar: ik werd overdonderd met appjes en reacties op Facebook. Reacties met begrip en herkenning, met steun en support. Ik kreeg terug dat ik zo open en mooi had geschreven. En dat had ik allemaal niet verwacht.

Nu zijn jullie vast benieuwd hoe het nu gaat. We zijn inmiddels een paar weken verder en ik zou het liefste willen vertellen dat het beter gaat. Echter, met de feestdagen voor de deur en de coronamaatregelen die nog steeds gelden wordt het er niet makkelijker op. Eerder moeilijker zelfs.

Zwemles die ineens niet meer doorging en dagbesteding die ineens een dag minder werd… het hakte er allemaal in bij de kinderen. Zeker de oudste had het daar erg moeilijk mee, waardoor hij erg dwars werd. Hij kan niet goed tegen verandering, wat het voor mij alleen maar zwaarder maakte. Gelukkig is mijn schoonmoeder hier in huis om mij daarin te steunen, want alleen kan ik het gewoon nog niet.

Ook kwam er nog eens bij dat mijn man na maanden thuis weer ging werken. Dat was voor iedereen omschakelen, ook voor mij omdat hij er altijd was en nu ineens de hele week weg is. Maar de allerkleinste had daar het meeste moeite mee: elke ochtend zocht hij in huis naar papa. Als we zeiden dat papa aan het werk was, leek hij het niet te begrijpen. Ook begon ik met wat werkzaamheden op kantoor, iets waar iedereen aan moest wennen.

Momenteel vind ik het hebben van kinderen nog steeds niet leuk, maar ik kan er wel steeds meer van genieten. Dat genieten is voor mij al een grote stap vooruit. Uiteindelijk hoop ik het weer leuk te gaan vinden, maar die weg is nog lang.


Deze week is het de Week tegen Kindermishandeling en we willen hier als team aandacht aan besteden. Uit diverse onderzoeken komt namelijk naar voren dat minimaal 3% van de kinderen in Nederland te maken heeft met kindermishandeling. Hierbij worden alleen de kinderen meegeteld bij wie hulpverleners de mishandeling hebben gesignaleerd. In veel gevallen wordt de mishandeling helemaal niet opgemerkt, dus men verwacht dat dit werkelijke aantal veel hoger ligt. (Alink e.a., 2018) Uit zelfrapportages onder leerlingen van groep 7 en groep 8 blijkt namelijk dat 27% te maken heeft gehad met één of meerdere vormen van kindermishandeling (De Augeo Taskforce, 2016 & Vink, e.a. 2016). Dat verschil is dus enorm. Juist die onzichtbare gevallen leiden vaak tot de meeste schade. In deze blog gaat het over de onzichtbaarheid van de mishandelingen en de onzichtbaarheid van de gevolgen.

Toen ik op sociale media de hashtag #weektegenkindermishandeling tegenkwam, moest ik even slikken. Ik durf inmiddels te zeggen dat ik te maken heb gehad met huiselijk geweld. Maar kindermishandeling? Nee, dat klinkt veel te heftig. En zo heftig was het niet -denk ik vaak. Toch is kindermishandeling wel de officiële benaming voor dat wat ik van jongs af aan heb meegemaakt.

Misschien ken je de uitspraak van WarChild wel: ‘je kunt een kind uit de oorlog halen, maar hoe haal je de oorlog uit een kind?‘ Opgroeien in een onveilige situatie, een situatie met huiselijk geweld en of kindermishandeling vergelijk ik vaak met een privé-oorlog. Inmiddels ben ik uit die privé-oorlog, want ik woon niet meer thuis en ben op een veilige plek. Echter, die oorlog is daarmee niet uit mijn hoofd, want nog dagelijks moet ik omgaan met de sporen die het heeft achtergelaten.

De verleden tijd is voor mij de onvoltooide tijd.

Het zijn niet de klappen of koude douches die me dagelijks bezighouden. Ja, de herinneringen hieraan -en aan nog zoveel meer- komen nog regelmatig als herbelevingen en flashbacks voorbij, maar daar heb ik in verhouding niet zoveel last van. Wat veel meer impact heeft gehad, is de constante dreiging. De eerste 23 jaar van mijn leven heb ik continu in angst geleefd. Ik was altijd bang voor geweld, voor de afwijzing en voor de vernedering. Altijd bang zijn voor hoe een pet staat. Nooit weten wat je aan zult treffen als je uit school komt. Bang voor ruzies als er vriendjes of vriendinnetjes over de vloer waren. Bang voor hun afwijzing en bang voor mijn eigen schaamte. Dag in dag uit. Het heeft me mijn kind-zijn ontnomen.

Ik voelde vroeger heel goed aan dat het thuis niet oké was. Altijd buikpijn en hoofdpijn. Niet durven huilen en niet meer vertellen dat ik bang of verdrietig was. Het werd toch allemaal weggemaakt. Al heel jong leerde ik om te dissociëren van mijn gevoel en van de werkelijkheid. Het was nodig om de oorlog te kunnen overleven.

Ik heb talloze keren om hulp gevraagd. Direct en indirect. Bij juffen en meesters, bij docenten op de middelbare school, bij mijn behandelaren… maar niemand greep in. Een aantal jaar geleden zag ik dit filmpje. De orthopedagoog in het filmpje sluit haar verhaal af met de woorden, ‘de meeste cliënten zeggen dat ze het heel vaak verteld hebben, maar dat niemand ze gehoord heeft’. Het is precies wat ik zó ontzettend vaak gevoeld heb, maar niet onder woorden kon brengen.

Het voelde vroeger vaak alsof ik gek was. Alsof ik degene was die het fout deed. Langzaam leer ik dat dat niet zo was. Ik voelde het wel goed aan. Mijn lijf heeft altijd heel duidelijk aangegeven wat ik wel en niet fijn vond, maar ik kon er niet naar handelen. En daarmee heb ik geleerd om niet op mijn lijf te vertrouwen en het vooral te haten.

Ik heb een valse start gehad. Ik heb geen basis kunnen leggen om de rest van mijn leven op verder te bouwen. Ik heb niet geleerd hoe het is om lief te hebben en respectvol met jezelf, elkaar en de wereld om te gaan. Maar bovenal heb ik niet geleerd wat liefde is. En is dat niet wat kinderen nodig hebben, als plantjes water?

Maak je je zorgen om iemand of heb je zelf te maken met een onveilige thuissituatie? Blijf er niet alleen mee zitten, maar maak het bespreekbaar. Soms kan alleen het verhaal delen je al helpen en soms is een beetje advies ook heel fijn. Via 0800-2000 kun je bij Veilig Thuis terecht voor advies en hulp. Ben je getuige of slachtoffer van seksueel geweld? Bel Centrum Seksueel Geweld via 0800-0188.

Bronnen:
– Alink, L., Prevoo, M., van Berkel, S., Linting, M., Klein Velderman, M. & Pannebakker, F. (2018). NPM-2017: Nationale Prevalentiestudie Mishandeling van Kinderen en Jeugdigen. Leiden: Universiteit Leiden/ TNO.
– De Augeo Jongerentaskforce (2016). Ik heb al veel meegemaakt. Ingrijpende jeugdervaringen (ACEs) bij leerlingen in groep 7/8 van het regulier basisonderwijs. Driebergen-Rijssenburg: Augeo.
– Vink, R., van der Pal, S., Eekhout, I., Pannebakker, F. Mulder, T. (2016). Ik heb al veelgemaakt. Ingrijpende jeugdervaringen (ACE) bij leerlingen in groep 7/8 van het regulier basisonderwijs. Leiden: TNO.