Category

SCHRIJVERS

Category

Als je psychisch niet lekker in je vel zit, ben je snel geneigd te kijken naar dingen die niet goed gaan, in plaats van naar de dingen die wel goed gaan. Je voelt je vaak ellendig en dat zorgt er dan weer voor dat je ‘weinig’ doet en je daardoor weer nutteloos voelt. Een vicieuze cirkel die maar blijft doorgaan als wij zelf niet ergens een stop inlassen. Dus laten we dat doen. Laten we de cirkel doorbreken en kijken hoe we onszelf ondanks alles toch een beetje fijner kunnen voelen.

Ellendig voelen is niet fijn, dat zullen jullie allemaal wel beamen. Toch zijn we vaak geneigd om, als we ons niet fijn voelen, dingen te doen waardoor we onszelf op lang termijn ook niet beter gaan voelen. Denk maar aan ongezond eten, in je bed blijven liggen en dingen uitstellen die gedaan moeten worden. Soms heb je het gewoon even nodig hoor, begrijp me niet verkeerd, en ik zal de laatste zijn die zegt dat in je bed blijven liggen met een zak chips niet goed voor je is. Mijn afgelopen twee jaar heb ik 80% van de tijd in bed doorgebracht met ongezond eten… dat heeft me niet gebracht waar ik wil zijn. En daarom denk ik dat het anders moet.

De afgelopen zes weken therapie voelden enorm zwaar en ik merkte dat ik langzaam maar zeker mezelf opnieuw aan het kwijtraken was. Voor therapie bleef ik het liefst zo lang mogelijk in mijn bed en na therapie was ik moe, dus kroop ik meteen weer mijn bed in. Het was elke dag een gevecht om mijn bed uit te komen en mezelf opnieuw naar therapie te slepen. Want waar deed ik het nu eigenlijk voor? Ik voelde mezelf alleen maar weer rotter. Alle kleine dingen die ik voor mijn start met therapie weer aan het opbouwen was, werden in een klap weer onder me uit geslagen. Met als gevolg een klein hoopje ellende dat het liefst de hele dag in haar bed doorbracht.

Afgelopen weekend besloot ik dat het anders moest. Van in mijn bed liggen en chips eten word ik niet beter en ik ga mezelf er zeker niet fijner van voelen. En al die extra kilo’s van al die rottige chips maken dat ik mezelf alleen nog maar rotter ga voelen dan ik al deed. Dus besloot ik mezelf te herpakken en weer te gaan vechten voor mijn herstel. Hoe ik dat deed? Dat leg ik hieronder uit!

1. Lijstjes maken
Lijstjes maken vind ik altijd ontzettend fijn, maar het kan ook zeker helpend zijn. Ik heb twee lijstjes gemaakt voor op mijn nachtkastje. Het eerste lijstje is een lijstje met dingen die ik leuk/fijn vind. Denk aan wandelen, fijne geuren en een warme douche. Het hoeven geen grote dingen te zijn. maar het gaat erom dat het dingen zijn waardoor je jezelf fijner gaat voelen. Kleine dingen zijn vaak juist perfect, want die dingen zijn makkelijker toe te passen als je jezelf rot voelt. Elke dag kies ik één of twee dingen van het lijstje om te doen. Ook als ik mezelf die dag super ellendig voel, want het zorgt uiteindelijk alleen maar voor een fijner gevoel. Het tweede lijstje is een lijstje met dingen ‘die ik WEL heb’. Als ik mezelf ellendig voel, ben ik snel geneigd in het negatieve te zakken en enkel de dingen te zien die ik niet heb of niet kan. Dit lijstje naast mijn bed zorgt ervoor dat ik zwart op wit heb staan wat ik juist wel in mijn leven heb. En ook dit kunnen kleine dingen zijn die je ‘gewoon’ vindt, bijvoorbeeld fijne huisdieren, een dak boven je hoofd of de kans die je hebt gekregen om je therapie te volgen en zo dus beter te kunnen worden.

2. Structuur aanbrengen
Structuur is ontzettend belangrijk voor eenieder van ons, maar het is vaak ook een van de eerste dingen die wegvalt als je jezelf niet fijn voelt. Het is dus belangrijk deze terug te brengen. Maar let op, wees niet te streng hierin! Wees lief voor jezelf en zorg dat de structuur die je jezelf geeft, helpend is maar niet teveel van je vraagt. Denk er ook hierbij aan dat je het klein houdt. Dingen die ik doe om meer structuur te krijgen zijn bijvoorbeeld elke ochtend een kopje koffie en ontbijtje nuttigen in bed zodat ik mijn dag goed maar wel rustig kan beginnen. Zet hierbij een muziekje op of kijk, net als ik, een aflevering van een programma dat je fijn vindt. Daarna vind ik het zelf belangrijk om te zorgen dat de belangrijkste dingen in huis zijn gedaan voor ik ga vertrekken. In mijn geval zijn dit de kattenbak en de vaatwasser. Ga jezelf geen grote dingen op je hals halen zoals het hele huis stofzuigen of de badkamer schoonmaken. Door dit soort taken komt er al snel weer teveel druk op je te staan. Hou het bij kleine behapbare taken die ervoor zorgen dat je met een ‘fijn’ voldaan gevoel de deur uit kan.

3. Bewegen
Ohhhhhh wat ben ik moe, daar heb ik nu toch helemaal geen behoefte aan? I know, I feel you. Maar toch is het enorm belangrijk. Als het slecht gaat kan ik (om eerlijk te zijn) de mensen die zeggen ‘je moet gaan wandelen’ wel iets aan doen. Hoezo moet ik gaan wandelen? Weet jij wel hoe ik me voel? Weet jij wel hoe moe ik ben?  Ik weet het, het is eigenlijk het laatste wat je op zo een moment wilt horen. Toch is het enorm belangrijk. Al loop je vijf rondjes in je tuin of maak je een klein dansje op je favoriete muziek. HOU HET KLEIN! Maar beweeg wel want het is echt beter voor je. Probeer eens iets nieuws. Ga even naar buiten, want dat doet je sowieso altijd goed.  En als je echt moe bent, ga dan gewoon even buiten zitten en adem die frisse buitenlucht in want dat is zo belangrijk.

4. Drink genoeg water en eet gezond
Deze is natuurlijk voor iedereen belangrijk maar zeker ook als je niet lekker in je vel zit. En ‘eet gezond’ kun je natuurlijk heel ruim bekijken. Want wat is nu eigenlijk gezond en wat niet? Ja daar ga ik mijn mening niet over uiten maar wees vooral lief voor jezelf. Besteed tijd aan je eten en zorg goed voor jezelf want dat is nu juist enorm belangrijk.

Heb jij nog aanvullingen ? Laat het dan hieronder in de comments weten.
Laten we lief zijn voor onszelf en weer écht voor onszelf gaan zorgen, want alleen zo komen we er weer bovenop!

In samenwerking met Planjeweek.nl is deze blog tot stand gekomen.

Het is maandagavond even na de persconferentie over de nieuwe corona-maatregelen dat mijn hoofd een error geeft. Geen idee waarom maar ik ervaar veel onrust in mijn hoofd. Mijn gedachten schieten alle kanten op. Hoe kom ik deze week door? Is ook één van die gedachten.
Ik laat er deze keer geen gras over groeien en pak er een weekplanner bij. Eentje die heel basic is maar juist daarom effectief. Als ik wil kan ik van kwartier tot kwartier plannen, maar ook van uur tot uur. Zo kan ik ook afspraken kwijt die om kwart voor of kwart over beginnen.

Een aantal jaren geleden was ik ontzettend depressief omdat ik klem liep in een behandeling tegen PTSS. Mijn psycholoog raadde toen aan om een planning te maken. Daarnaast zei hij: ‘Copy/paste wat geslaagd is’. Zo maakt het dat ik iedere keer als ik onrust ervaar over hoe mijn week er uit ziet, ik weer een planning maak. Het kost weinig tijd, is heel simpel en effectief.

Een weekplanning maken klinkt heel overdreven maar het zorgt er voor dat je de regie en verantwoordelijkheid over je leven neemt. Je wordt niet langer meer geleefd. Daarnaast helpt het mij om rustmomenten in te plannen, dat is namelijk erg belangrijk voor een balans in mijn energieniveau.

Info over de weekplanner van Planjeweek.nl
Toen ik deze weekplanner zag was ik meteen enthousiast. Lang ben ik zelf op zoek geweest naar een fijne weekplanning met gedetailleerde tijdsvakken en waarop ik evenveel ruimte heb voor weekenddagen. Er zit overigens ook een handige stappenplan op iedere bladzijde die ik kan volgen bij het invullen.

Deze weekplanner is een erg fijn hulpmiddel voor je als je zoekt naar een manier om meer rust, overzicht en structuur te krijgen. Deze is o.a in te zetten bij:

  • stressklachten
  • overspannenheid
  • burn-out
  • ADHD
  • autisme
  • PTSS
  • depressie

In het stappenplan is er aandacht voor:
1. Je slaaptijden en ritme.
2. Je eetmomenten en bereidingstijd van je maaltijd(en).
3. Eventuele afspraken en reistijd.
4. Werk- of studeermomenten.
5. Je (vaste) sport- en beweegmomenten.
6. De afwisseling tussen inspanning en ontspanning.



Mijn mening
Eerst was het voor mij een beetje wennen dat deze planner op A3-formaat is. Maar toen ik deze de hele week gebruikte merkte ik dat het juist fijn is omdat je op een groter formaat beter in één oogopslag kan zien hoe je week ingedeeld is. Ik raad je daarom ook aan om met markers te gaan werken om dezelfde soort activiteiten te markeren zodat het heel overzichtelijk wordt.
Wat ik persoonlijk ook erg fijn vind is dat er geen vaste data in staan zodat je ook prima eens een week over kan slaan en je weekplanning weer op kunt pakken wanneer je hier behoefte aan hebt.
Het is een hele duidelijke en praktische planner met fijn stappenplan en extra tips.

Deze weekplanner is overigens ook goed te gebruiken als ondersteuning bij je professionele coaching of GGZ-behandeling. Daarnaast staat er nu ook een weekplanner online met een los stappenplan zodat je meer ruimte hebt op je weekplanner.

Benieuwd naar de planner? Je kan natuurlijk altijd een kijkje nemen op de website: Planjeweek.nl




Steeds weer voel ik de teleurstelling in mijn hoofd omdat niets is wat het volgens mij zou moeten zijn. 27 jaar , thuis zittend en bezig met een intens zware deeltijdbehandeling, kinderloos en met een leven wat op dit moment totaal niet is om over naar huis te schrijven. Nee zo had ik mezelf mijn leven nooit voorgesteld. Toch is het zo en in deze blog vertel ik wat dit dagelijks met mij doet.

Ik had mijzelf mijn leven zo ontzettend anders voorgesteld. In mijn hoofd hoor ik op dit moment keihard te werken, te genieten van het leven in de weekenden en vakanties en lekker volle bak te sporten. Maar sinds 2 jaar is alles anders en dat doet zo ontzettend veel met mij. Steeds weer voel ik de teleurstelling over mezelf. Want hoe heb ik het zover kunnen laten komen? Mijn leven was toch goed zoals het was en waarom was ik dan niet sterk genoeg om daarmee door te gaan? Het voelt als falen, falen in het leven dat ik altijd voor me heb gezien maar wat ik dus schijnbaar niet aan kan.

Mijn hele leven heb ik al een kinderwens en als alles goed zou zijn gegaan had ik gehoopt op dit moment al rond te lopen met een mooie bolle buik en in verwachting te mogen zijn van een mooi wondertje. We zouden de babykamer klaar horen te maken en daarnaast zou ik zorgen dat ik lekker bleef sporten en gezond eten. Maar nee, daar zijn we niet. De wens is er natuurlijk nog steeds. Dat voelt als iets fijns, als een houvast. Toch voel ik me steeds weer teleurgesteld in mezelf als ik hoor dat iemand in onze omgeving een kindje verwacht. Want waarom is mijn leven niet zo gelopen zoals ik het hoopte. Wat heb ik mis gedaan waardoor het nu is zoals het is?

Nu ik in behandeling ben heb ik geleerd om dit gevoel te linken aan een modus. Ik zit ontzettend vaak in de boze en kwetsbare kind modus en ook mijn veeleisende ouder is steeds weer aanwezig. Want nooit doe ik het goed genoeg, ik voel mezelf een slachtoffer omdat alles niet zo is gegaan zoals dat het zou moeten maar tegelijkertijd ben ik daar voor mijn gevoel ook de dader van. Want ik heb het zelf zo ver laten komen, toch? Mensen om me heen zeggen steeds weer dat ik er niets aan kan doen en dat het soms nu eenmaal zo loopt. Maar zo zie ik het niet. Want ik heb toch een stoornis? Het is toch mijn hoofd die mij zo in de war maakt en het mij zo moeilijk maakt? En mijn hoofd……ja dat ben IK !

Ik weet dat dit gedrag het er niet beter op maakt daar ben ik mezelf goed van bewust. Maar hoe verander je dit? Ja dat ga ik leren in mijn therapie. Maar wat heb ik daar op dit moment aan vraag ik mezelf steeds weer af. Nee op dit moment ben ik diegene die mezelf vooruit moet slepen en moet zorgen dat ik voorkom dat ik dieper weg zak in mijn depressie. Doordat ik steeds vaker mijn eigen patronen herken, zorgt dat ervoor dat ik meer inzage krijg in mijn gedrag.  De eerste 18 weken van mijn therapie staan in het teken van het herkennen van je patronen en dat gaat dus wel goed. Toch nog iets wat ik wel kan 😉 Maar ik zit nu in week 6 en zie het niet voor me dat ik nog 12 weken ga zitten wachten tot ik er eindelijk iets mee kan gaan doen. Dus moet ik zelf aan de slag.

Hoe ik dit moet gaan doen weet ik nog niet maar ik denk dat het vooral belangrijk is dat ik de ‘goede’ modussen ga ontdekken. Dat mijn ‘gezonde volwassenen’ weer wat meer kracht krijgt en dat mijn ‘blije kind’ weer een plekje in mijn leven krijgt. Vooral het ‘blije kind’ is al een ontzettend lange tijd niet meer aanwezig en omdat ik het enorm moeilijk vindt wat ik nu eigenlijk leuk vindt is het moeilijk om deze weer wat ruimte te geven. Maar ik ga op zoek, ik ga onderzoeken en ik ga werken aan mijn herstel.

Misschien is het nu allemaal niet wat het zijn moet maar dat betekend niet dat de toekomst niet kan worden zoals ik het altijd voor me heb gezien (en misschien zelfs nog beter😉 ) !

Wanneer ik deze blog schrijf is het nog een paar dagen tot het nieuwe jaar gaat beginnen. Een nieuw jaar vol met nieuwe kansen en mogelijkheden. Maar wat er dit jaar precies te wachten staat weet natuurlijk niemand nog. Blijven we in het ‘nieuwe normaal’ of wordt alles weer zoals het eerst was. Ga ik grote stappen maken in mijn proces of val ik als een baksteen naar beneden. We weten het niet, het enige wat we kunnen doen is afwachten en hopen dat onze dromen uit mogen komen.

2020 was een vreemd jaar waarin Corona de overhand had. We hadden veel beperkingen en moesten ons leven een stuk eenzamer leven dan dat we misschien gewend waren. Persoonlijk veranderde er voor mij niet zoveel met het jaar ervoor. Omdat het met mij psychisch al niet zo goed ging waren mijn dagen al redelijk geïsoleerd en had ik daarom ook niet zoveel moeite met de maatregelen. Het gaf mij juist op de een of andere manier een stukje rust. Omdat ik nu niet de enige was die dingen niet deed. We mochten het nu allemaal niet en daardoor hoefde ik dus automatisch ook minder vaak ‘nee’ te zeggen op uitjes en andere verplichtingen.

Terugkijkend op het jaar is er toch veel gebeurd. In februari kreeg ik een epileptische aanval waardoor ik in de medische molen belanden en vaak bezoekjes bracht aan het ziekenhuis. Gelukkig is er niets uitgekomen en lijkt het erop dat het om een eenmalig iets ging. Door mijn aanval was ik een half jaar lang aan huis gekluisterd omdat ik geen auto mocht rijden. Voor mij best lastig omdat dit nog een klein stukje vrijheid was die ik nog had. Het werd nog lastiger toen ik in juni de mogelijkheid kreeg om een andere auto te kopen. Ik dacht al een tijdje na over een andere auto maar tot nu toe had ik nog niet echt serieus rond gekeken. Maar toen we bij een vriend langs gingen en hij een mooie licht blauwe Opel Corsa had staan voor de verkoop was ik verkocht. Ik zette mijn eigen auto met pijn in mijn hart te koop en besloot de nieuwe aan te schaffen. Nu moet je weten dat ik gek was op mijn eigen mooie auto maar deze was niet praktisch. Het was een prachtige Opel Tigra Twintop waar ik helemaal verliefd op was. Maar een cabrio is met het oog op de toekomst gewoon niet zo handig. De Opel Corsa was een 5-deurs en ook prachtig dus win-win.
Opel Tigra Twintop eruit -à Opel Corsa erin.

Ondanks Corona besloten we dit jaar voor en na de lockdown vaker uit eten te gaan. Voor mij als oefening om weer een beetje meer onder de mensen te komen en ook zodat ik steeds iets had om naar uit te kijken. Elke maand kozen we een restaurant waar we nog nooit waren geweest en gingen we lekker een hapje eten. Erg fijn vond ik dit en ik hoop dat als straks de restaurants weer open mogen we dit er in kunnen gaan houden. We houden beide van lekker eten dus uit eten gaan is voor ons echt een fijn uitje. In het nieuwe jaar hopen we ook weer vaker met onze camper op pad te kunnen gaan zodat we restaurants in heel Nederland kunnen gaan testen.

2020 was ook het jaar waarin ik eindelijk met mijn deeltijdbehandeling mocht gaan beginnen. In oktober begon ik met mijn deeltijdbehandeling schematherapie bij de Viersprong in Halsteren. Ik denk dat ik deze behandeling toch wel kan bestempelen als het zwaarste wat ik in mijn leven heb gedaan. Vooral mijn eerste 5 weken vond ik enorm heftig. Ik wist niet wat ik kon verwachten en voelde mezelf gedurende deze weken steeds verder terugzakken in mijn depressie. Gelukkig is het daarna weer bergopwaarts gegaan en ondanks dat ik er nog lang niet ben maak ik nu wel stapjes.
Ik leer steeds meer positieve maar ook negatieve kanten van mezelf kennen en dat is fijn maar ook lastig. Ik heb nog een hele weg te gaan maar ik kom er wel. Dat voel ik !

2021 wordt een jaar vol nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden. Ik wens jullie allemaal een fijn en gezond nieuwjaar toe!

Kerst 2020 zal mischien de boeken in gaan als een eenzame kerst. Door alle maatregelen mogen we niet meer als 3 personen aan de kersttafel uitnodigen en wordt er verwacht dat we minimaal 1.5 meter afstand van elkaar houden. Dus geen geknuffel met familie en geen volle tafels deze kerst. Toch proberen we er allemaal wat van te maken. In deze blog vertel ik jullie hoe mijn kerst er dit jaar uit ziet.

Laat ik beginnen met uitleggen hoe kerst er bij ons gewoonlijk uit ziet. Normaal gesproken zijn wij kerstavond standaard met zijn tweetjes thuis en gaan we op 1ste en 2e kerstdag eten bij onze ouders. Welke kerstdag bij wie dat varieert een beetje. Mijn man heeft 2 zussen en 1 broer dus bij zijn familie rouleert het altijd bij wie er gegeten wordt. Bij mijn eigen ouders wordt meestal gewoon besproken wie er zin heeft om het te regelen. Dus de ene keer bij ons en de andere keer bij hun. Hier zit niet echt een systeem in het is gewoon net wie er zin heeft om het te doen.

Dit jaar is alles net even anders. Zelf wil ik me graag aan de  coronaregels houden en daarom hebben wij besloten niet naar het diner bij mijn schoonouders te gaan. Een lastig besluit want mijn man wil wel graag en ook zijn familie wil het graag alsnog vieren. Toch vindt ik het persoonlijk niet fijn om daar te gaan zitten wetende dat de ziekenhuizen vol liggen met zieke mensen en er in het ziekenhuis veel personeel ook tijdens de kerstdagen keihard aan het werk is om alle corona patiënten te verzorgen. Wij blijven dan ook lekker thuis. Uit respect voor mijn man zijn ouders en broer en zussen heb ik ook mijn ouders afgezegd. Zij zijn maar met zijn tweetjes dus officieel gezien zou dit mogen maar ik vindt het niet zo respectvol om dan wel met kerst mijn ouders te zien maar zijn ouders niet. Dus wij vieren het lekker met zijn tweetjes.

In eerste instantie dacht ik dat het met zijn tweeën kerst vieren alles een stuk relaxter zou maken. Maar daar had ik mezelf even in vergist haha. Omdat ik er wel wat leuks van wil maken komt er toch nog best veel bij kijken. Voor 3 dagen een diner regelen en 2 dagen lunch/brunch is best veel om te regelen. Maar het is gelukt. Ik heb het mezelf zo makkelijk mogelijk gemaakt. Mijn boodschappen bestelde ik eenvoudig online, de kerstbrunch bestelde ik bij een lokaal restaurant en ook het diner voor 2e kerstdag komt van een restaurant hier in de buurt. Support your locals zullen we maar zeggen 😉

Kerstavond eten we makkelijk omdat ik niet weet hoe laat mijn man klaar is met werken. Ik heb een vissoepje besteld en als hoofdgerecht hebben we hasselback aardappeltjes, ovengroente en een rollade van Bavette.  Allemaal kant en klaar dus alleen maar opwarmen in de oven. Als toetje maakt mijn man een heerlijke crème brulee! Die maakt hij de avond van tevoren alvast zodat deze ook al klaar staat. 1ste kerstdag heb ik dus een brunch besteld voor tussen de middag. In de avond gaan we fonduen. Ik heb kaasfondue en gewoon fondue geregeld met allerlei soorten ‘dippers’ erbij. Als toetje heb ik (mocht er nog ruimte voor zijn) Viennetta ijs. Last but not least: 2e kerstdag beginnen we in de middag met lekkere broodjes en pasteitjes met ragout. In de avond hebben we een proeverij menu van een lokaal restaurant besteld met allerlei lekkere dingen. Zowel voor- , hoofd- en nagerechtjes.

Je leest het dus al een kerst vol met lekker eten. Precies wat bij ons past. Ondanks dat het enorm vervelend is dat we kerst dit jaar wat eenzamer moeten vieren dan dat we gewend zijn vindt ik het ergens ook wel fijn. Even een paar daagjes echt ‘samen’ genieten!

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen toe! Probeer er van te genieten.

Muziek, ik kan erover blijven schrijven want ik vind het zó bijzonder hoe iedereen muziek op zijn eigen manier kan interpreteren en steun kan hebben aan een tekst die voor iemand anders weer iets heel anders kan betekenen. Sinds Susan en Freek dit nummer uitbrachten krijg ik een brok in m’n keel bij het horen van de tekst want hij past zo bij Bas en mij, alsof ze hem voor ons hebben geschreven.

Ze zegt me als je gaat vergeet me niet
Ik moet lachen en zeg zeker niet
Ik ben weg van jou
Ze nemen mij nooit weg van jou

Dit prachtige nummer kwam uit toen ik al een tijdje ontslagen was van de PAAZ-afdeling maar bovenstaande tekst is precies wat wij voelden toen ik opgenomen werd. Ik was bang dat Bas me zou vergeten, waarop hij mij keer op keer verzekerde dat hij altijd bij me zou blijven, wat er ook gebeurt. Het voelde zó fijn toen ik deze tekst hoorde en besefte dat ik niet de enige ben met de angst om verlaten te worden.

‘T is twee uur ‘s nachts en ik zie je valt langzaam in slaap
Als jij een ander was, was het denk ik allang klaar
Maar dat je mij versterkt
Da’s waarom het werkt

Regelmatig heeft Bas mij nachtenlang vastgehouden omdat ik zoveel verdriet en angst had en hij liet me pas los als hij zeker wist dat ik sliep. Ik ben me er heel erg van bewust dat menig ander me allang verlaten had, maar deze man gaat onvoorwaardelijk door het vuur voor mij. Alles waar ik onzeker over ben, alles waarin ik weet dat ik tekort schiet (nee, niet onzeker bedoeld maar je kunt nou eenmaal niet overal goed in zijn hè?) Al die dingen vult hij aan en al mijn krachten worden versterkt doordat ik weet dat ik mezelf mag en kan zijn bij hem. Voor de één heel vanzelfsprekend, voor mij voelt dit huwelijk elke dag weer als een wonder.

Het is eigenlijk wel gek dat je onzeker kan zijn
Maar ik beloof je dat ik luister, je moet weten dat wij
We blijven echt wel staan
Voel jij toch ook wel aan?

Ik heb nog nooit iemand ontmoet met zo’n geduld als jij
Zelfs met ‘t water aan je lippen heb jij zeeën van tijd
En dat je mij versterkt
Da’s waarom het werkt

Zelfs toen Bas het hele huishouden moest runnen zonder mijn steun omdat ik écht van de wereld was door al mijn medicatie, klaagde hij nooit en ging hij door. Hij hield me vast, hij was er, hij ging mee naar elke afspraak en werkte daarnaast ook nog fulltime. Het water stond hem daadwerkelijk aan zijn lippen maar hij bleef, hij gaf niet op zelfs niet toen hij daar volgens menig mens alle redenen toe had!

Hij zegt me als je opfokt dan geeft het niet
Als ik domme dingen zeg, ik meen het niet
Ik ben weg van jou
Ik zie geen beren op die weg van jou

Mijn weg naar wie ik nu ben en wie ik nog wil worden zit vol met bulten, omwegen, kronkels en héél veel beren maar hij ziet ze niet. Hij ziet mij en heeft niet meer nodig dan mij en ons gezin. Hoeveel geluk heb ik met zo’n vent?

Ik hoop dat wij onze kinderen kunnen laten zien en voelen wat vechten voor elkaar is en dat zij altijd zullen blijven zien dat echte liefde het vechten waard is, óók wanneer het moeilijk is. Elkaar opgeven is nog nooit een optie geweest en ik ben waanzinnig blij met waar we nu staan ❤️

Afgelopen vrijdag brachten we Luca en Suuz naar mijn ouders omdat ze daar zouden logeren, ik zou zaterdag 19 december namelijk ingeleid worden om half 8 en zo hoefden zij niet extra vroeg hun bed uit. Rond een uur of 10 dook ik mijn bed in met de verwachting dat mijn wekker om 6 uur af zou gaan. Even lekker slapen voor ik ga bevallen. Dacht ik.

Rond 03:00 uur werd ik wakker met een soort menstruatiepijn, ik zuchtte het weg en besloot de tijd in de gaten te houden. Naast mij lag een man die zei al wakker te zijn sinds 2 uur en niet meer kon slapen want de bevalling kon wel eens beginnen. Hij vroeg of hij kon gaan douchen en ik zei dat dat prima kon want de pijn die ik had was nog niet zó regelmatig.


Toen hij om 10 over 3 onder de douche vandaan kwam moest ik ineens puffen en verloor ik bloed. “Huh? Oh, ik moet toch maar even bellen” zei ik tegen Bas. De verloskundige van het ziekenhuis zei dat ik maar even langs moest komen, maar ik mocht rustig aan doen want het was nog maar 1 échte wee. 
Een minuut nadat ik ophing voelde ik ineens een hele andere soort pijn, wegpuffen hielp niet en ik zei tegen Bas dat het leek alsof ik een hoofdje voelde. Bas was verbaasd over mijn opmerking en zei dat ik dat gevoel even weg moest puffen (iets wat ze bij mijn vorige bevallingen altijd zeiden op het moment dat ik zei al een hoofdje te voelen).
Hij hielp me mijn kleren aan te doen en liep mee naar de trap. Op de tweede tree zei ik dat Noah er écht aan kwam dus we deden nog zo snel mogelijk ons best om naar de auto toe te gaan want we verwachtten allebei nog steeds niet dat ik daadwerkelijk zou gaan bevallen op dat moment.

Ik heb de ziekte van Von Willebrand en moest absoluut in het ziekenhuis bevallen, het enige wat dus in ons op kwam was dat we zo snel mogelijk naar Almelo toe moesten.
Eenmaal beneden aangekomen liep ik (nou ja, ik waggelde, of iets wat er op leek) in 1 lijn door naar buiten en leunde even tegen de auto aan tot Bas ook buiten kwam.
De voordeur stond nog open en Bas stond in de deuropening toen ik ineens vruchtwater verloor en een gil uitkraamde omdat ik schrok, ik had voelde iets bewegen tussen mijn benen!
Nog voor ik verder na kon denken ving ik Noah op. Om 03:20 op de stoep voor ons huis werd onze kleine man in mijn legging geboren. Terwijl ik Noah (nog in mijn legging want het was mega koud buiten) vasthield tussen mijn benen, hielp Bas ons naar binnen, gooide wat matjes op de bank, hielp Noah de legging uit en legde ons op de bank.
Terwijl hij vlug allemaal doeken uit de keuken haalde belde hij het ziekenhuis op met het feit dat Noah er al was. Zij belde onze verloskundige (die normaal pas nadat we thuis waren van het ziekenhuis even langs zou komen) en een ambulance op met de mededeling dat zij zo snel mogelijk naar ons toe moesten komen.
Daarna belde Bas zijn jongste zus want zij mocht eigenlijk bij de bevalling zijn. Martine kwam zo snel mogelijk en heeft Bas geholpen waar zij kon, super fijn want ik was helemaal in een “what the heck gebeurde hier?” modus en kon niets anders dan verbaasd naar onze kleine man kijken.

💙


Toen de verloskundige binnen kwam hielp zij mij met de bevalling van mijn placenta en alles wat verder moest gebeuren en toen de ambulance binnen kwam kreeg ik het infuus voor de medicatie die ik moest hebben vanwege het verwachte bloedverlies.
Toen dat allemaal gedaan was werd ik meegenomen naar het ziekenhuis en heeft de verloskundige thuis gecheckt of alles goed was met Noah. Zijn temperatuur was wel heel laag dus zij, Bas en Martine hebben er eerst alles aan gedaan om die wat hoger te krijgen.
Een uur later dan ik kwamen Bas, Martine en Noah naar het ziekenhuis en kon ik ons mannetje weer vasthouden.

Hereniging in het ziekenhuis 💗

Toen het bijna ochtend was hebben we de kinderen gebeld en Noah laten zien op het scherm, oh wat waren zij trots! Helaas mochten ze niet langskomen op de afdeling dus we hebben heel veel gebeld en foto’s gestuurd.

19-12-20 gaat de boeken in als de meest bizarre en bijzondere nacht ooit. Noah doet het goed, woog 3724 gram en is 53 cm groot. Ik heb geen hechtingen, verloor bijna geen bloed en ben inmiddels weer helemaal geaard. Wat zijn wij trots!

Iedereen heeft denk ik wel eens dat je terugdenkt aan ‘vroeger’. Aan de onbezorgde tijd, dat je gewoon kind kon zijn en je niet druk hoefde te maken zoals rekeningen, werk, relaties. Dat je heerlijk kon buiten spelen en in bomen klimmen, een spelletje kon doen zoals busje trap, stoepranden, of binnen spelen met de barbies of auto’s.

Nu ik ouder word (bijna 30) ga ik dingen anders zien. Ik denk veel meer over gebeurtenissen na en heb ook meer verantwoordelijkheid. Zeker nu ik ‘huisje, boompje, beestje’ heb.

Toch word ik voor mijn gevoel echt nostalgisch en verlang ik soms echt naar vroeger. Bijvoorbeeld naar de momenten dat ik als klein meisje bij opa op schoot aardappels met karnemelk als toetje zit te eten. Standaard gebeurde dat als ik bij hun was.
Elke woensdagmiddag bij m’n andere opa en oma aten we draadjesvlees met gekookte andijvie (niemand kon dat zo lekker maken als oma). Na het eten gingen we altijd ergens heen. Meestal gingen we zwemmen, paardrijden of naar de bioscoop, en altijd mocht er een vriendinnetje mee.

Ik betrap mezelf er op dat ik nu steeds vaker mijn oma’s recepten erbij pak en het maak zoals zij het doen/deden. Draadjesvlees of karbonades zo laten sudderen dat ze uit elkaar vallen.

Steeds vaker verlang ik naar die tijd. Naar mijn opa die er altijd voor me was, want hem mis ik nog steeds het meeste. Hij was mijn luisterend oor, mijn steun en toeverlaat. Gelukkig heb ik oma nog waar ik altijd bij terecht kan.
Soms voel ik me ook wel schuldig daar over dat ik die opa veel meer mis dan mijn andere opa en oma, waar ik elke woensdag leuke dingen mee ging doen.

Doordat ik merk dat ik steeds meer verlang naar vroeger vergeet ik de toekomst. Dat komt denk ik vooral vanwege de opa die ik nog zo mis. Eventjes langsgaan, mijn verhaal bij hem kwijt kunnen, het was ineens weg. Soms heb ik wel eens ‘was ik maar met hem mee gegaan’, dat had me een hoop ellende gescheeld. Maar dan had ik ook niet deze geweldige man leren kennen en ook geen 2 knappe boys gehad. Zij maken mij het mijn leven waard om naar de toekomst te kijken en als ik een vleermuis zie weet ik dat mijn opa weer bij mij is.

Het is begin december wanneer ik mijn baby ineens amper tot niet meer voel bewegen in mijn buik. Ik trek aan de bel en ik mag gelijk langskomen: middels CTG wordt een hartfilmpje gemaakt. De eerste dagen dat ik kwam, werd er veel gevraagd naar hoe ik me voelde, hoe het slapen ging en wat mij zoal bezighield. Prima vragen, ik was blij dat ze zo geïnteresseerd waren en ik vertelde hoe zwaar ik het vond dat ik niets meer voel en dat ik dat extra zwaar vind na het verlies van ons neefje. Ik vertelde dat ik hierdoor nog minder slaap dan ik al deed en dat dat ook wel pittig is. Op de derde dag kwam er een verpleegkundige binnen die zei dat de arts van dienst vond dat ik medicatie moest overwegen. Dan zouden de laatste weken wat minder intens zijn. “Huh? Wat? Ik ben juist trots dat ik afgekickt ben en waarom? Ik klaag niet? Zij vragen mij hoe het gaat dus dat vertelde ik!” dacht ik.

Elke dag die volgde werd er meer, vaker en dwingender gevraagd of ik slaaptabletten en antidepressiva wilde en keer op keer weigerde ik netjes met daarbij mijn hele verhaal over het afkicken op de PAAZ-afdeling. Echter, ik had nooit het idee dat ze begrepen waarom ik nee zei, al waren mijn redenen voor iedereen om mij heen (inclusief insta volgers) duidelijk en juist heel goed. Gisteren was ik 38.3 weken zwanger en belde de psychiater van de POP-poli. Volgens de verloskundige die ik in het ziekenhuis sprak zou deze psychiater mij kunnen helpen een datum te prikken voor inleiding bij veertig weken zodat ik niet nóg langer elke dag naar het ziekenhuis hoef. Echter belde deze psychiater mij op met een heel ander verhaal: ze wilde mij aan de antidepressiva hebben en vond dat dat wel direct moest. Ik heb dit tijdens het telefonisch consult vier keer geweigerd waarna zij ineens héél boos werd: ze schreeuwde door de telefoon dat ik met mijn onzekerheid echt aan de antidepressiva moest en dat zij anders langs zou komen tijdens mijn kraambed in het ziekenhuis zodat ik dan na de bevalling wel zou beginnen met medicijnen.

Ik schrok, was verdrietig en enorm bang voor deze manier van omgaan met mij. Ik heb geen antidepressiva nodig, ik ben niet depressief en ik voel mij naast de zorgen over het niets voelen eigenlijk gewoon goed. Ik vind het alleen heel erg zwaar om elke dag langs te komen, maar ik kan mij niet voorstellen dat ik de enige ben die dit zo ervaart en snap oprecht niet waarom ze zo zouden aandringen.
Vanochtend heb ik een ander ziekenhuis hier in de buurt gebeld en heb ik mij laten overplaatsen naar hen omdat ik mij niet meer veilig en begrepen voel in het ziekenhuis waar ik eerder onder behandeling stond. Godzijdank ben ik in het afgelopen jaar zo gegroeid dat ik nu in staat ben om zo goed voor mezelf op te komen. Ik ben dankbaar, blij en gelukkig met het feit dat mij dit allemaal gelukt is. Zonder medicatie!

Laat een ander nooit vertellen wat jij wel of niet moet doen, of zoals in dit geval, slikken. Alleen jij weet wat het beste is voor jou. Voel jij je goed bij de medicatie die voorgesteld wordt? Hartstikke fijn, ik hoop dat het je brengt waar je op hoopt! Voel je je er niet goed bij? Praat erover, lees je in, vertel wat op je hart ligt maar laat je alsjeblieft nooit tot iets verplichten waar jij je niet goed bij voelt!

Het voelt als een pingpongbal die continu heen en weer wordt geslagen. Gedachten die het ene moment positief en hoopvol zijn kunnen en het volgende moment negatief zijn. Van hoop op een mooie toekomst naar totaal geen hoop en weg willen van deze vervelende wereld. Steeds weer veranderen mijn gedachten. Het is lastig, het is een uitdaging maar misschien is het wel goed?

Een hele tijd waren mijn gedachten enkel negatief. Niets was goed en het leven had in mijn hoofd geen nut meer. Want wat is het leven waard als je enkel maar in je bed ligt, geen werk meer doet en elk klein dingetje je zo ontzettend veel energie kost? Nee, naar mijn idee heb je dan geen leven. Want ik moet werken, ik moet een huishouden draaiende kunnen houden en ik hoor op mijn leeftijd toch energie voor tien te hebben. In mijn ogen hoor ik zoveel te kunnen wat ik nu niet kan en dat maakt mijn gedachten vaak ontzettend negatief en donker.

De laatste tijd merk ik op dat mijn gedachten niet enkel meer negatief zijn. Ik denk ook aan de toekomst en aan hoe het ook kan zijn. Ik denk aan mijn man, mijn katten en een mentaal gezonde ‘ik’ met hopelijk binnen twee jaar een kindje in mijn armen. Het zijn mooie gedachten en het geeft me kracht om te vechten om ze te kunnen waarmaken. Het denken aan de toekomst voelt voor mij als iets positiefs. In mijn gedachten heb ik de toekomst al helemaal uitgestippeld (terwijl ik natuurlijk weet dat je een heleboel niet zelf in de hand hebt). De gedachten aan het hebben van een kindje maken me gelukkig, maar ook ontzettend angstig. Want het hebben van een kindje is natuurlijk niet allemaal mooi en niet iedereen zit op de ‘roze wolk’ na en tijdens hun zwangerschap. Maar hier zal ik in een latere blog nog over uitbreiden.

Terug naar de pingpongbal in mijn hoofd. Soms gaat het balletje snel en kan ik in een half uur wel tien keer van gedachten veranderen, maar soms gaat hij ook heel langzaam en kan ik dagen een bepaalde mening hebben en dan ineens ontzettend aan die mening gaan twijfelen. Zo kan ik het ene moment denken, “het is nu lastig en zwaar, maar alles komt goed, je bent sterk en je kunt dit”. Het andere moment denk ik dan weer, ‘wat is het leven rot en wat heeft het voor zin als het op deze manier moet gaan, misschien is het maar beter als ik er niet meer ben”. Vervelende gedachten die soms dagen of weken blijven hangen.

Een manier om de pingpongbal te stoppen, heb ik nog niet gevonden maar ik hoop dat mijn hoofd het spelletje snel beu is. En dat het balletje dan blijft liggen aan de positieve kant, want dat zou toch wel het mooiste zijn. Ik ga in ieder geval mijn best doen om een beetje meer grip op het balletje te krijgen. Ondertussen wijs ik mezelf op het feit dat het balletje vanzelf weer bij de ‘positieve’ kant terecht komt, wanneer hij stilvalt op de ‘negatieve’ kant.