Category

Ingenborgh

Category

Als je psychisch niet lekker in je vel zit, ben je snel geneigd te kijken naar dingen die niet goed gaan, in plaats van naar de dingen die wel goed gaan. Je voelt je vaak ellendig en dat zorgt er dan weer voor dat je ‘weinig’ doet en je daardoor weer nutteloos voelt. Een vicieuze cirkel die maar blijft doorgaan als wij zelf niet ergens een stop inlassen. Dus laten we dat doen. Laten we de cirkel doorbreken en kijken hoe we onszelf ondanks alles toch een beetje fijner kunnen voelen.

Ellendig voelen is niet fijn, dat zullen jullie allemaal wel beamen. Toch zijn we vaak geneigd om, als we ons niet fijn voelen, dingen te doen waardoor we onszelf op lang termijn ook niet beter gaan voelen. Denk maar aan ongezond eten, in je bed blijven liggen en dingen uitstellen die gedaan moeten worden. Soms heb je het gewoon even nodig hoor, begrijp me niet verkeerd, en ik zal de laatste zijn die zegt dat in je bed blijven liggen met een zak chips niet goed voor je is. Mijn afgelopen twee jaar heb ik 80% van de tijd in bed doorgebracht met ongezond eten… dat heeft me niet gebracht waar ik wil zijn. En daarom denk ik dat het anders moet.

De afgelopen zes weken therapie voelden enorm zwaar en ik merkte dat ik langzaam maar zeker mezelf opnieuw aan het kwijtraken was. Voor therapie bleef ik het liefst zo lang mogelijk in mijn bed en na therapie was ik moe, dus kroop ik meteen weer mijn bed in. Het was elke dag een gevecht om mijn bed uit te komen en mezelf opnieuw naar therapie te slepen. Want waar deed ik het nu eigenlijk voor? Ik voelde mezelf alleen maar weer rotter. Alle kleine dingen die ik voor mijn start met therapie weer aan het opbouwen was, werden in een klap weer onder me uit geslagen. Met als gevolg een klein hoopje ellende dat het liefst de hele dag in haar bed doorbracht.

Afgelopen weekend besloot ik dat het anders moest. Van in mijn bed liggen en chips eten word ik niet beter en ik ga mezelf er zeker niet fijner van voelen. En al die extra kilo’s van al die rottige chips maken dat ik mezelf alleen nog maar rotter ga voelen dan ik al deed. Dus besloot ik mezelf te herpakken en weer te gaan vechten voor mijn herstel. Hoe ik dat deed? Dat leg ik hieronder uit!

1. Lijstjes maken
Lijstjes maken vind ik altijd ontzettend fijn, maar het kan ook zeker helpend zijn. Ik heb twee lijstjes gemaakt voor op mijn nachtkastje. Het eerste lijstje is een lijstje met dingen die ik leuk/fijn vind. Denk aan wandelen, fijne geuren en een warme douche. Het hoeven geen grote dingen te zijn. maar het gaat erom dat het dingen zijn waardoor je jezelf fijner gaat voelen. Kleine dingen zijn vaak juist perfect, want die dingen zijn makkelijker toe te passen als je jezelf rot voelt. Elke dag kies ik één of twee dingen van het lijstje om te doen. Ook als ik mezelf die dag super ellendig voel, want het zorgt uiteindelijk alleen maar voor een fijner gevoel. Het tweede lijstje is een lijstje met dingen ‘die ik WEL heb’. Als ik mezelf ellendig voel, ben ik snel geneigd in het negatieve te zakken en enkel de dingen te zien die ik niet heb of niet kan. Dit lijstje naast mijn bed zorgt ervoor dat ik zwart op wit heb staan wat ik juist wel in mijn leven heb. En ook dit kunnen kleine dingen zijn die je ‘gewoon’ vindt, bijvoorbeeld fijne huisdieren, een dak boven je hoofd of de kans die je hebt gekregen om je therapie te volgen en zo dus beter te kunnen worden.

2. Structuur aanbrengen
Structuur is ontzettend belangrijk voor eenieder van ons, maar het is vaak ook een van de eerste dingen die wegvalt als je jezelf niet fijn voelt. Het is dus belangrijk deze terug te brengen. Maar let op, wees niet te streng hierin! Wees lief voor jezelf en zorg dat de structuur die je jezelf geeft, helpend is maar niet teveel van je vraagt. Denk er ook hierbij aan dat je het klein houdt. Dingen die ik doe om meer structuur te krijgen zijn bijvoorbeeld elke ochtend een kopje koffie en ontbijtje nuttigen in bed zodat ik mijn dag goed maar wel rustig kan beginnen. Zet hierbij een muziekje op of kijk, net als ik, een aflevering van een programma dat je fijn vindt. Daarna vind ik het zelf belangrijk om te zorgen dat de belangrijkste dingen in huis zijn gedaan voor ik ga vertrekken. In mijn geval zijn dit de kattenbak en de vaatwasser. Ga jezelf geen grote dingen op je hals halen zoals het hele huis stofzuigen of de badkamer schoonmaken. Door dit soort taken komt er al snel weer teveel druk op je te staan. Hou het bij kleine behapbare taken die ervoor zorgen dat je met een ‘fijn’ voldaan gevoel de deur uit kan.

3. Bewegen
Ohhhhhh wat ben ik moe, daar heb ik nu toch helemaal geen behoefte aan? I know, I feel you. Maar toch is het enorm belangrijk. Als het slecht gaat kan ik (om eerlijk te zijn) de mensen die zeggen ‘je moet gaan wandelen’ wel iets aan doen. Hoezo moet ik gaan wandelen? Weet jij wel hoe ik me voel? Weet jij wel hoe moe ik ben?  Ik weet het, het is eigenlijk het laatste wat je op zo een moment wilt horen. Toch is het enorm belangrijk. Al loop je vijf rondjes in je tuin of maak je een klein dansje op je favoriete muziek. HOU HET KLEIN! Maar beweeg wel want het is echt beter voor je. Probeer eens iets nieuws. Ga even naar buiten, want dat doet je sowieso altijd goed.  En als je echt moe bent, ga dan gewoon even buiten zitten en adem die frisse buitenlucht in want dat is zo belangrijk.

4. Drink genoeg water en eet gezond
Deze is natuurlijk voor iedereen belangrijk maar zeker ook als je niet lekker in je vel zit. En ‘eet gezond’ kun je natuurlijk heel ruim bekijken. Want wat is nu eigenlijk gezond en wat niet? Ja daar ga ik mijn mening niet over uiten maar wees vooral lief voor jezelf. Besteed tijd aan je eten en zorg goed voor jezelf want dat is nu juist enorm belangrijk.

Heb jij nog aanvullingen ? Laat het dan hieronder in de comments weten.
Laten we lief zijn voor onszelf en weer écht voor onszelf gaan zorgen, want alleen zo komen we er weer bovenop!

Steeds weer voel ik de teleurstelling in mijn hoofd omdat niets is wat het volgens mij zou moeten zijn. 27 jaar , thuis zittend en bezig met een intens zware deeltijdbehandeling, kinderloos en met een leven wat op dit moment totaal niet is om over naar huis te schrijven. Nee zo had ik mezelf mijn leven nooit voorgesteld. Toch is het zo en in deze blog vertel ik wat dit dagelijks met mij doet.

Ik had mijzelf mijn leven zo ontzettend anders voorgesteld. In mijn hoofd hoor ik op dit moment keihard te werken, te genieten van het leven in de weekenden en vakanties en lekker volle bak te sporten. Maar sinds 2 jaar is alles anders en dat doet zo ontzettend veel met mij. Steeds weer voel ik de teleurstelling over mezelf. Want hoe heb ik het zover kunnen laten komen? Mijn leven was toch goed zoals het was en waarom was ik dan niet sterk genoeg om daarmee door te gaan? Het voelt als falen, falen in het leven dat ik altijd voor me heb gezien maar wat ik dus schijnbaar niet aan kan.

Mijn hele leven heb ik al een kinderwens en als alles goed zou zijn gegaan had ik gehoopt op dit moment al rond te lopen met een mooie bolle buik en in verwachting te mogen zijn van een mooi wondertje. We zouden de babykamer klaar horen te maken en daarnaast zou ik zorgen dat ik lekker bleef sporten en gezond eten. Maar nee, daar zijn we niet. De wens is er natuurlijk nog steeds. Dat voelt als iets fijns, als een houvast. Toch voel ik me steeds weer teleurgesteld in mezelf als ik hoor dat iemand in onze omgeving een kindje verwacht. Want waarom is mijn leven niet zo gelopen zoals ik het hoopte. Wat heb ik mis gedaan waardoor het nu is zoals het is?

Nu ik in behandeling ben heb ik geleerd om dit gevoel te linken aan een modus. Ik zit ontzettend vaak in de boze en kwetsbare kind modus en ook mijn veeleisende ouder is steeds weer aanwezig. Want nooit doe ik het goed genoeg, ik voel mezelf een slachtoffer omdat alles niet zo is gegaan zoals dat het zou moeten maar tegelijkertijd ben ik daar voor mijn gevoel ook de dader van. Want ik heb het zelf zo ver laten komen, toch? Mensen om me heen zeggen steeds weer dat ik er niets aan kan doen en dat het soms nu eenmaal zo loopt. Maar zo zie ik het niet. Want ik heb toch een stoornis? Het is toch mijn hoofd die mij zo in de war maakt en het mij zo moeilijk maakt? En mijn hoofd……ja dat ben IK !

Ik weet dat dit gedrag het er niet beter op maakt daar ben ik mezelf goed van bewust. Maar hoe verander je dit? Ja dat ga ik leren in mijn therapie. Maar wat heb ik daar op dit moment aan vraag ik mezelf steeds weer af. Nee op dit moment ben ik diegene die mezelf vooruit moet slepen en moet zorgen dat ik voorkom dat ik dieper weg zak in mijn depressie. Doordat ik steeds vaker mijn eigen patronen herken, zorgt dat ervoor dat ik meer inzage krijg in mijn gedrag.  De eerste 18 weken van mijn therapie staan in het teken van het herkennen van je patronen en dat gaat dus wel goed. Toch nog iets wat ik wel kan 😉 Maar ik zit nu in week 6 en zie het niet voor me dat ik nog 12 weken ga zitten wachten tot ik er eindelijk iets mee kan gaan doen. Dus moet ik zelf aan de slag.

Hoe ik dit moet gaan doen weet ik nog niet maar ik denk dat het vooral belangrijk is dat ik de ‘goede’ modussen ga ontdekken. Dat mijn ‘gezonde volwassenen’ weer wat meer kracht krijgt en dat mijn ‘blije kind’ weer een plekje in mijn leven krijgt. Vooral het ‘blije kind’ is al een ontzettend lange tijd niet meer aanwezig en omdat ik het enorm moeilijk vindt wat ik nu eigenlijk leuk vindt is het moeilijk om deze weer wat ruimte te geven. Maar ik ga op zoek, ik ga onderzoeken en ik ga werken aan mijn herstel.

Misschien is het nu allemaal niet wat het zijn moet maar dat betekend niet dat de toekomst niet kan worden zoals ik het altijd voor me heb gezien (en misschien zelfs nog beter😉 ) !

Wanneer ik deze blog schrijf is het nog een paar dagen tot het nieuwe jaar gaat beginnen. Een nieuw jaar vol met nieuwe kansen en mogelijkheden. Maar wat er dit jaar precies te wachten staat weet natuurlijk niemand nog. Blijven we in het ‘nieuwe normaal’ of wordt alles weer zoals het eerst was. Ga ik grote stappen maken in mijn proces of val ik als een baksteen naar beneden. We weten het niet, het enige wat we kunnen doen is afwachten en hopen dat onze dromen uit mogen komen.

2020 was een vreemd jaar waarin Corona de overhand had. We hadden veel beperkingen en moesten ons leven een stuk eenzamer leven dan dat we misschien gewend waren. Persoonlijk veranderde er voor mij niet zoveel met het jaar ervoor. Omdat het met mij psychisch al niet zo goed ging waren mijn dagen al redelijk geïsoleerd en had ik daarom ook niet zoveel moeite met de maatregelen. Het gaf mij juist op de een of andere manier een stukje rust. Omdat ik nu niet de enige was die dingen niet deed. We mochten het nu allemaal niet en daardoor hoefde ik dus automatisch ook minder vaak ‘nee’ te zeggen op uitjes en andere verplichtingen.

Terugkijkend op het jaar is er toch veel gebeurd. In februari kreeg ik een epileptische aanval waardoor ik in de medische molen belanden en vaak bezoekjes bracht aan het ziekenhuis. Gelukkig is er niets uitgekomen en lijkt het erop dat het om een eenmalig iets ging. Door mijn aanval was ik een half jaar lang aan huis gekluisterd omdat ik geen auto mocht rijden. Voor mij best lastig omdat dit nog een klein stukje vrijheid was die ik nog had. Het werd nog lastiger toen ik in juni de mogelijkheid kreeg om een andere auto te kopen. Ik dacht al een tijdje na over een andere auto maar tot nu toe had ik nog niet echt serieus rond gekeken. Maar toen we bij een vriend langs gingen en hij een mooie licht blauwe Opel Corsa had staan voor de verkoop was ik verkocht. Ik zette mijn eigen auto met pijn in mijn hart te koop en besloot de nieuwe aan te schaffen. Nu moet je weten dat ik gek was op mijn eigen mooie auto maar deze was niet praktisch. Het was een prachtige Opel Tigra Twintop waar ik helemaal verliefd op was. Maar een cabrio is met het oog op de toekomst gewoon niet zo handig. De Opel Corsa was een 5-deurs en ook prachtig dus win-win.
Opel Tigra Twintop eruit -à Opel Corsa erin.

Ondanks Corona besloten we dit jaar voor en na de lockdown vaker uit eten te gaan. Voor mij als oefening om weer een beetje meer onder de mensen te komen en ook zodat ik steeds iets had om naar uit te kijken. Elke maand kozen we een restaurant waar we nog nooit waren geweest en gingen we lekker een hapje eten. Erg fijn vond ik dit en ik hoop dat als straks de restaurants weer open mogen we dit er in kunnen gaan houden. We houden beide van lekker eten dus uit eten gaan is voor ons echt een fijn uitje. In het nieuwe jaar hopen we ook weer vaker met onze camper op pad te kunnen gaan zodat we restaurants in heel Nederland kunnen gaan testen.

2020 was ook het jaar waarin ik eindelijk met mijn deeltijdbehandeling mocht gaan beginnen. In oktober begon ik met mijn deeltijdbehandeling schematherapie bij de Viersprong in Halsteren. Ik denk dat ik deze behandeling toch wel kan bestempelen als het zwaarste wat ik in mijn leven heb gedaan. Vooral mijn eerste 5 weken vond ik enorm heftig. Ik wist niet wat ik kon verwachten en voelde mezelf gedurende deze weken steeds verder terugzakken in mijn depressie. Gelukkig is het daarna weer bergopwaarts gegaan en ondanks dat ik er nog lang niet ben maak ik nu wel stapjes.
Ik leer steeds meer positieve maar ook negatieve kanten van mezelf kennen en dat is fijn maar ook lastig. Ik heb nog een hele weg te gaan maar ik kom er wel. Dat voel ik !

2021 wordt een jaar vol nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden. Ik wens jullie allemaal een fijn en gezond nieuwjaar toe!

Kerst 2020 zal mischien de boeken in gaan als een eenzame kerst. Door alle maatregelen mogen we niet meer als 3 personen aan de kersttafel uitnodigen en wordt er verwacht dat we minimaal 1.5 meter afstand van elkaar houden. Dus geen geknuffel met familie en geen volle tafels deze kerst. Toch proberen we er allemaal wat van te maken. In deze blog vertel ik jullie hoe mijn kerst er dit jaar uit ziet.

Laat ik beginnen met uitleggen hoe kerst er bij ons gewoonlijk uit ziet. Normaal gesproken zijn wij kerstavond standaard met zijn tweetjes thuis en gaan we op 1ste en 2e kerstdag eten bij onze ouders. Welke kerstdag bij wie dat varieert een beetje. Mijn man heeft 2 zussen en 1 broer dus bij zijn familie rouleert het altijd bij wie er gegeten wordt. Bij mijn eigen ouders wordt meestal gewoon besproken wie er zin heeft om het te regelen. Dus de ene keer bij ons en de andere keer bij hun. Hier zit niet echt een systeem in het is gewoon net wie er zin heeft om het te doen.

Dit jaar is alles net even anders. Zelf wil ik me graag aan de  coronaregels houden en daarom hebben wij besloten niet naar het diner bij mijn schoonouders te gaan. Een lastig besluit want mijn man wil wel graag en ook zijn familie wil het graag alsnog vieren. Toch vindt ik het persoonlijk niet fijn om daar te gaan zitten wetende dat de ziekenhuizen vol liggen met zieke mensen en er in het ziekenhuis veel personeel ook tijdens de kerstdagen keihard aan het werk is om alle corona patiënten te verzorgen. Wij blijven dan ook lekker thuis. Uit respect voor mijn man zijn ouders en broer en zussen heb ik ook mijn ouders afgezegd. Zij zijn maar met zijn tweetjes dus officieel gezien zou dit mogen maar ik vindt het niet zo respectvol om dan wel met kerst mijn ouders te zien maar zijn ouders niet. Dus wij vieren het lekker met zijn tweetjes.

In eerste instantie dacht ik dat het met zijn tweeën kerst vieren alles een stuk relaxter zou maken. Maar daar had ik mezelf even in vergist haha. Omdat ik er wel wat leuks van wil maken komt er toch nog best veel bij kijken. Voor 3 dagen een diner regelen en 2 dagen lunch/brunch is best veel om te regelen. Maar het is gelukt. Ik heb het mezelf zo makkelijk mogelijk gemaakt. Mijn boodschappen bestelde ik eenvoudig online, de kerstbrunch bestelde ik bij een lokaal restaurant en ook het diner voor 2e kerstdag komt van een restaurant hier in de buurt. Support your locals zullen we maar zeggen 😉

Kerstavond eten we makkelijk omdat ik niet weet hoe laat mijn man klaar is met werken. Ik heb een vissoepje besteld en als hoofdgerecht hebben we hasselback aardappeltjes, ovengroente en een rollade van Bavette.  Allemaal kant en klaar dus alleen maar opwarmen in de oven. Als toetje maakt mijn man een heerlijke crème brulee! Die maakt hij de avond van tevoren alvast zodat deze ook al klaar staat. 1ste kerstdag heb ik dus een brunch besteld voor tussen de middag. In de avond gaan we fonduen. Ik heb kaasfondue en gewoon fondue geregeld met allerlei soorten ‘dippers’ erbij. Als toetje heb ik (mocht er nog ruimte voor zijn) Viennetta ijs. Last but not least: 2e kerstdag beginnen we in de middag met lekkere broodjes en pasteitjes met ragout. In de avond hebben we een proeverij menu van een lokaal restaurant besteld met allerlei lekkere dingen. Zowel voor- , hoofd- en nagerechtjes.

Je leest het dus al een kerst vol met lekker eten. Precies wat bij ons past. Ondanks dat het enorm vervelend is dat we kerst dit jaar wat eenzamer moeten vieren dan dat we gewend zijn vindt ik het ergens ook wel fijn. Even een paar daagjes echt ‘samen’ genieten!

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen toe! Probeer er van te genieten.

Het voelt als een pingpongbal die continu heen en weer wordt geslagen. Gedachten die het ene moment positief en hoopvol zijn kunnen en het volgende moment negatief zijn. Van hoop op een mooie toekomst naar totaal geen hoop en weg willen van deze vervelende wereld. Steeds weer veranderen mijn gedachten. Het is lastig, het is een uitdaging maar misschien is het wel goed?

Een hele tijd waren mijn gedachten enkel negatief. Niets was goed en het leven had in mijn hoofd geen nut meer. Want wat is het leven waard als je enkel maar in je bed ligt, geen werk meer doet en elk klein dingetje je zo ontzettend veel energie kost? Nee, naar mijn idee heb je dan geen leven. Want ik moet werken, ik moet een huishouden draaiende kunnen houden en ik hoor op mijn leeftijd toch energie voor tien te hebben. In mijn ogen hoor ik zoveel te kunnen wat ik nu niet kan en dat maakt mijn gedachten vaak ontzettend negatief en donker.

De laatste tijd merk ik op dat mijn gedachten niet enkel meer negatief zijn. Ik denk ook aan de toekomst en aan hoe het ook kan zijn. Ik denk aan mijn man, mijn katten en een mentaal gezonde ‘ik’ met hopelijk binnen twee jaar een kindje in mijn armen. Het zijn mooie gedachten en het geeft me kracht om te vechten om ze te kunnen waarmaken. Het denken aan de toekomst voelt voor mij als iets positiefs. In mijn gedachten heb ik de toekomst al helemaal uitgestippeld (terwijl ik natuurlijk weet dat je een heleboel niet zelf in de hand hebt). De gedachten aan het hebben van een kindje maken me gelukkig, maar ook ontzettend angstig. Want het hebben van een kindje is natuurlijk niet allemaal mooi en niet iedereen zit op de ‘roze wolk’ na en tijdens hun zwangerschap. Maar hier zal ik in een latere blog nog over uitbreiden.

Terug naar de pingpongbal in mijn hoofd. Soms gaat het balletje snel en kan ik in een half uur wel tien keer van gedachten veranderen, maar soms gaat hij ook heel langzaam en kan ik dagen een bepaalde mening hebben en dan ineens ontzettend aan die mening gaan twijfelen. Zo kan ik het ene moment denken, “het is nu lastig en zwaar, maar alles komt goed, je bent sterk en je kunt dit”. Het andere moment denk ik dan weer, ‘wat is het leven rot en wat heeft het voor zin als het op deze manier moet gaan, misschien is het maar beter als ik er niet meer ben”. Vervelende gedachten die soms dagen of weken blijven hangen.

Een manier om de pingpongbal te stoppen, heb ik nog niet gevonden maar ik hoop dat mijn hoofd het spelletje snel beu is. En dat het balletje dan blijft liggen aan de positieve kant, want dat zou toch wel het mooiste zijn. Ik ga in ieder geval mijn best doen om een beetje meer grip op het balletje te krijgen. Ondertussen wijs ik mezelf op het feit dat het balletje vanzelf weer bij de ‘positieve’ kant terecht komt, wanneer hij stilvalt op de ‘negatieve’ kant.




Steeds weer de woorden: ‘je bent sterk, je kunt dit.’ Super lief bedoeld natuurlijk en zo fijn dat iedereen zoveel vertrouwen heeft in dat ik dit kan. Maar waarom voel ik dit dan niet zo? Wat als blijkt dat ik niet zo sterk ben en het gewoon echt niet kan? Ja, wat dan? Heb ik dan nog meer gefaald dan dat ik al heb? Of praten we het dan ook gewoon goed en maken we er dan weer iets positiefs van, zoals ‘maar je hebt het in ieder geval geprobeerd’.  Zoveel vertrouwen in mij, maar misschien stel ik iedereen uiteindelijk wel enorm teleur, omdat ik het gewoon NIET kan.

‘Je kunt het’, ‘topper’, ‘je bent sterk’. Steeds weer hoor ik het om me heen als ik vertel over mijn deeltijdbehandeling. Iedereen bedoelt het goed, maar op dit moment voelt het totaal niet alsof ik het kan. Ik ben ondertussen drie weken bezig met mijn behandeling en jeetje, wat vind ik het ontzettend zwaar. Elke dag twijfel ik of ik mezelf af zal melden, elke dag kom ik thuis met het gevoel dat ik dit niet meer wil. Het is zwaarder dan ik me had voorgesteld. In hoeverre ik mezelf er überhaupt iets van heb kunnen voorstellen natuurlijk. Want wat moet je er jezelf van voorstellen als je zoiets nog nooit hebt gedaan?

Deze week had ik mijn eerste persoonlijke gesprek met een sociotherapeut. Tot nu toe was alles in groepsverband geweest, dus het was even fijn om één op één te kunnen praten. De eerste vraag die ik kreeg was, ‘en, hoe gaat het nu?’ De tranen rolden meteen over mijn gezicht. Ik vind het zwaar, maar tegelijk vind ik dat ik mezelf niet moet aanstellen, want ik wist dat het zwaar zou worden. De therapeut zegt dat het ook zwaar is en dat de afgelopen weken ook wel enorm heftig waren, zelfs voor haar. Er zijn veel heftige onderwerpen aan bod gekomen en door corona is de aanpak ook veranderd. Het is volgens haar logisch dat ik het moeilijk heb, want het is ook zwaar. Maar toch komt dit niet echt binnen want, “ik ben toch sterk?” Tenminste, dat zegt iedereen, dus wat zit ik hier nou te janken.

Tijdens therapie zit ik in mijn hoofd in een continue strijd tussen mee moeten doen en er volledig voor gaan enerzijds en mijn mond houden zodat ik mezelf niet voor schut zet anderzijds. Steeds als ik iets zeg, komen de gedachten in mij op of ik het wel goed heb verwoord en of ik hiermee niemand heb gekwetst. Elke keer probeer ik tegen mezelf te zeggen dat dit juist de reden is dat ik hier zit. Omdat ik altijd van alles vermijd, omdat ik bang ben voor wat een ander ergens van vindt. Het is dus goed dat ik praat, maar waarom voelt het dan niet zo? Waarom voelt het allemaal zo zwaar en moeilijk? Elk blok, elke therapie komen er dingen naar voren die ik doodeng vind. Tijdens beeldend vind ik het moeilijk om mezelf te uiten en vind ik het ook doodeng dat ik zelf in het lokaal op zoek moet naar de spullen die ik nodig heb. Want misschien loop ik wel raar? Misschien kan ik het niet vinden? Allemaal gedachten die het er niet makkelijker op maken.

De sociotherapeut gaf aan dat het goed is dat ik nu enorm struggle, want dat betekent dat ik tegen mijn valkuilen aanloop. Als ze dit zegt, geloof ik het meteen. Maar ik had niet verwacht dat het vanaf dag één al zo enorm zwaar zou zijn. Dat het drie weken later nog niet beter is, vind ik ook enorm eng. Als ik naar de anderen in onze groep kijk… Zij kunnen zich al veel beter verwoorden dan ik, dat valt me meteen op. Zij zijn al veel verder in hun inzichten, maar ook zij ‘breken’ nog continue en geven aan dat elke dag weer een enorm gevecht is. Ik leg mijn zorgen daarover bij de sociotherapeut neer en zij geeft aan dat het inderdaad de komende weken nog niet echt beter zal worden. Fijn, bedankt voor de eerlijkheid….NOT! Het liefste zou ik horen dat het vanaf volgende week beter zal gaan. Maar ze geeft aan dat we in traject A, de eerste 18 weken, vooral ‘afgebroken’  worden en pas in traject B zullen gaan opbouwen. Het vooruitzicht dat de komende 15 weken enkel nog zwaarder zullen worden, maakt me angstig.

Ik wil niet meer terug naar vorig jaar. Ik wil niet weer naar dat enorme zwarte gat waar ik toen in zat. Het gevoel dat ik net weer begon op te klimmen verandert in het gevoel dat ik mezelf voel terug glijden in dat gat. Elke dag vecht ik om niet terug te vallen maar kan ik dat alleen? De komende twee weken gaan we aankijken of ik er op eigen kracht weer uit kom en anders gaan we opnieuw sleutelen aan mijn medicatie. Ik moet blijven praten en vooral mijn gevoel uiten in de groep. Maar dit vind ik zo moeilijk. Want zij zitten hier al veel langer en zitten er al veel verder in en dan ga ik als ‘nieuweling’ lopen zeuren over hoe lastig ik het allemaal heb? Is dat niet een beetje de omgekeerde wereld? Zo voelt het voor mij in ieder geval.

Ik vond dat ik deze blog moest schrijven. Niet om medelijden te krijgen, niet omdat ik mezelf er nu zo goed bij zal gaan voelen (nee, nu voel ik me nog meer een mislukking). Maar vooral voor degene die ook zijn begonnen met therapie of degene die al langer bezig zijn maar het ook enorm moeilijk hebben. Want je bent niet alleen!  Praat erover, wees eerlijk en deel het. Alleen zo kunnen we elkaar helpen.

Misschien ben ik niet sterk en misschien kan ik dit wel helemaal niet, maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd !

TRIGGER WARNING: deze blog gaat over zelfbeschadiging en suïcidaliteit. Mocht je hier gevoelig voor zijn, houd je eigen grenzen dan goed in de gaten en vraag jezelf dan af of het verstandig is om verder te lezen.
Heb je zelf last van suïcidale gedachtes? Neem dan contact op met 113Online.

Een jaar geleden alweer en ik ben er nog steeds. Wat kan er ontzettend veel veranderen in een jaar. Het is een gekke gedachten dat ik deze blog zonder onze kat Eddie waarschijnlijk niet meer had kunnen schrijven. Dat ik er dan nu niet meer bij was geweest en dat ik alles wat het afgelopen jaar gebeurd is, niet meer had meegemaakt. Het is een nare gedachten, maar het geeft me ook kracht. Want als ik dit jaar door heb kunnen komen, ben ik dus sterk genoeg om door te gaan en te blijven vechten voor zolang dat nog nodig is. Eerst vechten en dan genieten, zullen we maar zeggen.

Een jaar geleden

Wanneer ik deze blog schrijf, is het 5 oktober 2020: precies een jaar na mijn eerste poging tot zelfdoding. In de nacht van 4 op 5 oktober 2019 was ik ervan overtuigd dat het leven voor mij lang genoeg geduurd had. Mijn leven was op dat moment een grote teleurstelling en ik had het gevoel totaal geen toegevoegde waarde meer te hebben voor de mensen om mij heen. Naast dat mijn eigen leven niet fijn was, was ik ervan overtuigd dat ik ook de mensen om mij heen enkel tot last was. Het was geen wanhoopsdaad, maar een gedachte die al langere tijd in mijn hoofd zat. Die nacht besloot ik dat het tijd was om te ‘gaan’.

Een heftige beslissing met veel consequenties, daar was ik mezelf van bewust. Toch wist ik dat het goed zou komen. Iedereen zou doorgaan, mijn man zou op den duur weer een nieuwe vrouw ontmoeten die net zo fijn in het leven zou staan als hoe wij dit vroeger deden en ook mijn vrienden zouden misschien even verdriet hebben, maar ook hun leven zou gewoon doorgaan. Mijn ouders hadden genoeg aan hun hoofd met mijn broer, dus dat mijn sores dan op zou houden, zou in mijn ogen enkel een opluchting voor hen zijn.

De details van de nacht bespaar ik jullie. Maar één ding vind ik nog steeds ontzettend bijzonder en dat is ook de voornaamste reden dat ik er nu nog ben. Onze kat Eddie was mijn reddende engel (al zag ik dat toen niet zo). Hij was namelijk degene die die nacht bij mij was en ook degene die uiteindelijk mijn man wakker maakte. Je moet weten, normaal is hij enorm op zichzelf gesteld. In de nacht is hij wel vaker wakker, maar ons wakker maken doet hij nooit. Tot deze nacht. Hij tikte mijn man meerdere keren met zijn pootje op zijn schouder en gaf dit niet op tot mijn man wakker werd en erachter kwam dat ik niet in bed was. Op dat moment ging het al een tijd niet goed met mij, waardoor mijn man meteen voelde dat het niet goed was. Mede door Eddie zijn hulp was hij er daardoor op tijd bij en hebben we erger kunnen voorkomen. Ik vind het mooi dat een dier zoveel kan aanvoelen en sinds die nacht zijn Eddie en ik twee handen en vier pootjes op één buik. We kroelen als nooit tevoren, hij wil niet naar boven als ik niet met hem mee ga en als ik een nacht niet kan slapen, is hij beneden bij mij. Hij is nog steeds dezelfde Eddie als vroeger en nog steeds erg op zichzelf gesteld maar laat mij steeds meer toe en dat vind ik enorm fijn.

Een jaar later
Een jaar later sta ik totaal anders in het leven dan toen. De nare gedachten zijn er nog steeds, maar ze zijn wel een stuk minder aanwezig dan toen. Als het die nacht gelopen was zoals mijn planning was, dan zou iedereen het grootste verdriet al achter de rug hebben en een beter leven hebben dan ze nu hebben -daar ben ik nog steeds van overtuigd. Maar zo is het niet gelopen en op sommige momenten kan ik daar zelfs weer een beetje blij om zijn. We hebben namelijk nog een leven voor ons. We willen nog zoveel doen en met elkaar beleven, maar eerst moet ik herstellen en er weer helemaal bovenop komen. En dat ga ik doen. Daar ga ik voor vechten. Mijn behandeling start bijna en dan gaat de weg naar herstel eindelijk beginnen.

Het afgelopen jaar heb ik alleen ondersteuning gehad en geen echte therapie. Dat was ook wel fijn, want dat had ik niet aan gekund. Het was voor mij het belangrijkste om mijn dagen goed door te komen en te zorgen dat ik ‘veilig’ was. 

Iets waar ik nog niet eerder echt over heb gepraat, is dat ik in deze periode ook aan zelfbeschadiging heb gedaan. Omdat hier een groot taboe op ligt, wil ik er in mijn blog toch nog een klein stukje aan wijden. Om heel eerlijk te zijn snapte ik zelfbeschadiging vroeger namelijk niet. Waarom zou je jezelf pijn doen? Waarom zou je je lichaam verminken terwijl je jezelf al zo rot en onzeker voelt? Maar in het afgelopen jaar ben ik erachter gekomen dat het heel begrijpelijk is dat je het doet. Natuurlijk het is niet ‘normaal’ en we moeten het ook zeker niet goedpraten, maar ik begrijp het nu wel en onbewust doen we het misschien allemaal wel op één of andere manier. Mijn littekens zijn ondertussen bijna allemaal geheeld en ik kan volmondig zeggen dat de keren dat ik het nu doe op 1 hand zijn te tellen. Het zal nog een gevoelig punt blijven, maar ik ben op de goede weg.
Het heeft me wel aan het denken gezet over mijn manier van omgaan met teleurstellingen en pijn. Als ik terugdenk aan vroeger, dan kan ik mezelf nog herinneren dat ik als kind vaak met mijn hoofd tegen de muur bonsde als ik boos of verdrietig was. Dit was in die tijd de manier om mezelf te straffen. In een later stadium deed ik dit door niet te eten. Ik heb een periode erg geworsteld met mijn voeding. Ik wilde dunner zijn en moest afvallen. Ik ontzag mezelf eten en ook dat is een manier van zelfbeschadiging -als ik er nu aan terugdenk. Ik vond dat ik het niet verdiende om te eten, want ik was al dik genoeg. Als ik nu terugdenk aan die tijd sloeg het natuurlijk nergens op, maar toen was ik ervan overtuigd dat ik het niet verdiende. Dit zal voor mij altijd een gevoelig punt blijven. Ik merk dat ik soms een eetbui krijg als ik niet lekker in mijn vel zit, iets wat me boos op mezelf maakt.

Zelfbeschadiging is er in veel verschillende vormen. Het bekendste is natuurlijk het beschadigen van je lichaam door middel van snijden of krassen. Er zijn echter nog zoveel ‘onzichtbare’ manieren waarop mensen zichzelf pijn doen. Ik hoop dan ook dat iedereen wat meer begrip kan gaan opbrengen voor mensen die dit doen. Je moet je eens indenken dat je continue boos bent, dat moet er toch uit? En nee, dit is niet de juiste manier en er zijn heel veel andere manieren om dit te doen. Maar daar hebben we (wij die dit doen) hulp bij nodig. Het is niet zo makkelijk om het zomaar niet meer te doen. Dus wees een beetje lief voor elkaar, we zijn allemaal wel eens boos. De ene gooit dan misschien iets kapot, maar een ander wordt boos op zichzelf en dat is gewoon ontzettend naar.

Wijnmeisje, wijnen wijnen wijnen en wijn is fijn! Allemaal dingen die bij mij horen. Als vrienden over mij zouden moeten vertellen dan zeggen ze waarschijnlijk, ‘zij houdt van wijn’. En inderdaad, ik houd van wijn. Maar nu moet het stoppen. Ik zag wijn niet als een probleem maar misschien is dat het toch wel. Want ik ben Ingenborgh en geen wijnmeisje, ik ben Ingenborgh en naast “wijnen wijnen wijnen” drink ik ook een heleboel water, thee en andere dingen en ik ben Ingenborgh en ik vind wijn fijn maar er is nog zoveel anders dat fijn is op deze wereld. Wijn is niet mijn wereld, wijn is maar een onderdeel. Een fijn onderdeel, dat dan weer wel!

Inmiddels ben ik gestart met mijn deeltijdbehandeling. Heel veel informatie over de invulling van de dagen had ik nog niet ontvangen tot vlak voor de start. Ik moest naar een introductiegesprek waar veel duidelijk werd. Er werden tijden genoemd, uitleg gegeven over het ‘buddy’-systeem, over de behandeling en eventuele aanvullende mogelijkheden. Erg fijn allemaal. Ook werd de belangrijke vraag gesteld of ik drugs gebruik. Deze vraag zag ik al aankomen en kon ik met een volmondige ‘NEE’ beantwoorden. Geen behoefte aan ook dus deze info was voor mij verder niet belangrijk. Na de vraag over het gebruik van drugs kwam de vervolgvraag of ik dan misschien alcohol gebruik. En ja, dit wijnmeisje houdt van wijnen, wijnen, wijnen.

Een wijntje bij het diner, een drankje met vriendinnen of lekker met een herfstbockje bij het kampvuur. Ik vind het fijn, ik vind het gezellig en mijn omgeving ook. Het is heel normaal in mijn omgeving om in het weekend lekker samen wat te drinken. Tot nu toe zag ik dit ook als een normaal iets. Kijk maar op tv bij programma’s als GTST, JINEK en noem maar op: er staat vaak een glaasje wijn of een biertje op tafel, gezellig!
Maar de vraag of ik dit gebruik kwam niet voor niets. Na de vraag kwam namelijk een reactie die ik nog niet eerder had gehoord en dus ook niet had zien aankomen. In Traject A (3x6weken) mag je helemaal geen alcohol nuttigen. “WHATTTTT?!?!” dacht ik. Tijdens het gesprek wuifde ik het een beetje weg. Maar als ik thuiskom gaat mijn hoofd er mee aan de haal.

Geen drankjes drinken gedurende 3×6 dus 18 weken? Best heftig vind ik het om heel eerlijk te zijn. Eerst denk ik nog, “hoe willen ze dat controleren dan? Ik denk dat ik het gewoon wel doe.” Maar al snel ga ik verder en dieper nadenken en praat ik erover met mijn man. Het idee van het niet drinken tijdens Traject A heeft te maken met het verdoven van je gevoelens. De therapeute gaf aan dat sommige mensen gevoelig zijn voor drank en snel naar de fles grijpen als het moeilijk wordt. En ik weet dat het geen oplossing is, maar ik weet ook dat ik zo’n persoon ben. Op het moment dat ik een rotdag heb gehad, ben ik snel geneigd een extra wijntje te pakken. Want ja, ‘dan slaap ik beter’ zeg ik dan. Niks van waar natuurlijk, want het is algemeen bekend dat je er zeker niet beter van slaapt. Het is een mooi excuus om dat extra wijntje wel te drinken zonder verdere vragen. Maar dat moet nu dus veranderen.

Misschien alleen op zaterdag drinken? Maarja, wordt zaterdag dan niet snel ook een drankje op een verjaardag op zondag of gezellig een borreltje op vrijdagavond? In een omgeving waarin het zo normaal is om te drinken, ben ik bang dat ik mezelf er dan toch in verlies. Ik wil mezelf voor de volle 100% inzetten voor mijn komende deeltijdbehandeling. Na veel praten, nadenken en de voordelen en nadelen tegen elkaar afwegen ben ik tot de conclusie gekomen dat ik ervoor ga: geen alcohol tijdens het traject. Of in ieder geval, niet in traject A. In traject B kan ik misschien wel weer een wijntje drinken, dan “mag” het van de behandelaren ook weer. Maar dat zien we tegen die tijd wel. Misschien bevalt het me wel enorm om niet te drinken en ga ik ook lichamelijke en geestelijke voordelen eruit halen. Misschien besluit ik dan wel om dit voort te zetten.

In mijn leven is een wijntje drinken zo normaal geworden dat het een hele weg zal zijn om dit niet meer te doen. Het zal op sommige dagen enorm moeilijk zijn. Zeker op zware therapiedagen waarna ik normaal als ik thuiskwam een paar glaasjes zou drinken. Ik moet manieren gaan vinden om deze moeilijke momenten anders in te vullen. Ook zal het moeilijk zijn op visite, feestjes of andere gelegenheden waar alcohol gedronken wordt. En thuis, als mijn man een wijntje pakt of een herfstbockje neemt op een regenachtige herfstdag. Makkelijk wordt het zeker niet en om heel eerlijk te zijn… als ik er nu aan denk, vind ik het al enorm zwaar. Maar ik ga ervoor, ik moet dit kunnen, het is voor een goed doel.

Op naar een betere versie van mezelf, op naar Ingenborgh 2.0!

Medicatie: de ene is er enorm mee geholpen en de ander wil er voor geen goud aan beginnen. Ik vind dat iedereen hier zijn eigen mening over mag hebben. Mijn mening? Als het me serieus een beter leven kan opleveren, dan slik ik het met liefde elke dag. Ik snap de mensen die het niet willen ook goed, want het is toch chemische zooi die je elke dag in je lichaam gooit. En als ik eerlijk ben… ik denk niet dat het echt goed voor je lichaam kan zijn. Maar ik slik het nu wel en mijn ervaring hierover deel ik in deze blog.

Ik vind medicatie dus best een dingetje. Vooral antidepressiva vind ik een lastig medicijn. Want helpt het nu echt? Of is het meer het idee dat ervoor zorgt dat ik me beter voel? Voel ik me eigenlijk überhaupt wel beter? Ik slik nu ongeveer een jaar medicatie voor mijn depressie en ik heb al veel wisselingen en veranderingen in dosering doorgevoerd. Ik heb medicatie gehad waarbij ik een strikt eetschema had omdat ik bepaalde uren voor/ na het innemen niet mocht eten en ik heb ook medicatie gehad waarmee ik geen auto mocht rijden. Allemaal verschillende bijwerkingen en manieren van innemen dus. Er bestaan zoveel verschillende soorten antidepressiva dat ik denk dat er altijd voor iedereen wel een medicijn is dat werkt. Maar voor je het juiste middel hebt gevonden, kun je wel een paar jaar verder zijn.

Medicatie is misschien wel het lastigste onderdeel van een depressie. Het zou je moeten helpen om je beter te voelen, maar dat is zeker niet altijd het geval. Als je ermee start, moet je vaak eerst door hele nare bijwerkingen heen en daarna is het maar te hopen dat de medicatie aanslaat en echt iets voor je kan betekenen. In mijn geval is dit lastig. Na ongeveer een half jaar verschillende medicijnen te hebben geprobeerd, kwamen we erachter dat medicatie voor mij erg weinig doet. Dit omdat ik een persoonlijkheidsstoornis heb. Die is zo hardnekkig dat de medicatie niet heel veel voor me doet. Toch slik ik het wel. Ondertussen zit ik nu ongeveer 5 maanden op dezelfde medicatie. Een maagbeschermer en twee verschillende antidepressiva. Daarnaast heb ik nog een tabletje wat ik voor het slapen kan innemen, maar dit probeer ik zo min mogelijk te doen. Dit vanwege de bijwerkingen die het bij mij heeft. Als ik een heel pilletje inneem slaap ik als een blok. “Fijn” zou je denken, maar voor iemand die normaal van elke ‘scheet’ wakker wordt, is dit ook een eng gevoel. Want wat als er iets gebeurt? Daarnaast ben ik de dag daarna de hele dag ontzettend duf en niet vooruit te branden. Af en toe neem ik een half tabletje en dan is het redelijk te doen.

De dosering van mijn medicatie is de afgelopen 5 maanden steeds veranderd. De perfecte dosis heb ik nog steeds niet gevonden. Omdat het niet heel veel voor me lijkt te doen, vind ik het onzin om op een hoge dosis te zitten. Ik ben dus nu sinds een aantal weken weer terug op mijn start dosis. Met deze dosis kom ik mijn dagen redelijk door. Ik heb enorm slechte dagen maar ik heb ook redelijk goede dagen. Een hogere dosis zorgt niet dat ik me beter ga voelen, dus dan vind ik het niet nodig meer te slikken dan voor mijn gevoel nodig is.

Het zoeken naar de juiste medicatie was best een ding. Je moet weten dat ik enorm bang was om aan te komen. Het was dus zaak om een antidepressivum te vinden waarvan ik niet teveel zou aankomen en die ook nog samen met mijn anticonceptie zou kunnen. Deze hebben we gevonden. Volgens de psychiater dan. Want in het afgelopen jaar ben ik maar liefst tien kilo aangekomen. Of dit enkel de schuld van de medicatie is, betwijfel ik. Door mijn depressie heb ik veel tijd in mijn bed doorgebracht en bestond mijn lunch vaak uit een zak chips. Die tien kilo is dus wel te herleiden.

Medicatie is belangrijk en ik denk dat het voor veel mensen ook echt een uitkomst is om zich beter te voelen. Toch merk ik dat er nog best een groot taboe op rust. Want kun je het dan echt niet alleen af? Het is tenslotte (volgens veel mensen) iets wat tussen je oren zit. En deels klopt dat ook want hé, je hersenen zitten nou eenmaal tussen je oren. Veel antidepressiva regelen wel degelijk dingen in je hersenen. En laten we eerlijk zijn: als je een probleem hebt in een ander deel van je lichaam en daarvoor medicatie moet slikken, doe je dat toch ook? Daar wordt toch ook niet vreemd naar gekeken? Waarom met antidepressiva dan wel? Als het je helpt, denk ik dat het iets heel moois kan zijn en het je leven een stuk beter kan maken en dat is toch uiteindelijk het enige wat telt?!

Het heeft even geduurd. Wat zeg ik? Het heeft heel lang geduurd, maar eindelijk is er dan duidelijkheid. Eindelijk is er zekerheid, want 12 oktober is het dan zover: ik mag starten met mijn deeltijdbehandeling Schematherapie bij De Viersprong. Wat dit met mij doet en hoe ik mezelf hierbij voel, deel ik in deze blog met jullie.

Steeds weer krijg ik dezelfde vraag van mijn huidige psycholoog, mijn ouders, de bedrijfsarts en niet te vergeten van vrienden: wanneer begint je behandeling? Maar ik weet het niet, ik kan er geen antwoord op geven. De indicatie was in november, maar het is nu september en ik heb nog niets mogen vernemen. Ik besluit dan ook om de stoute schoenen aan te trekken en een mail te sturen naar De Viersprong om navraag te doen of er al iets bekend is. Al vrij snel krijg ik antwoord dat mijn mail wordt doorgestuurd naar de wachtlijstcoördinator en dat zij contact met mij zal gaan opnemen.

Een week later heb ik helaas nog niets gehoord, dus pak ik de telefoon en bel ik naar De Viersprong. De wachtlijstcoördinator is zelf niet telefonisch bereikbaar maar de mevrouw die ik aan de telefoon heb, maakt een terugbelnotitie voor mij. Niet veel later gaat mijn telefoon al en ja hoor, het is de wachtlijstcoördinator. Ze is blij dat ik contact heb opgenomen en staat mij vriendelijk te woord. Op dit moment is ze bezig met het bellen van nieuwe patiënten die op de wachtlijst staan voor een behandeling en ik ben momenteel 4e op de wachtlijst. Omdat er 3 patiënten per keer worden toegelaten betekent dit dat ik er voor de komende behandeling net buiten val, maar ze kan me wel in de volgende groep plaatsen. Ik kan dus op 4 januari 2021 starten. Fijn, eindelijk een datum, eindelijk duidelijkheid.

Na opgehangen te hebben, word ik vrij snel opnieuw gebeld. Ik zou zelfs op 23 november al kunnen gaan starten. Mijn instelling is “hoe eerder, hoe beter” dus ik besluit ermee akkoord te gaan. Om eerlijk te zijn vind ik deze datum lastig. Dit omdat het begin van de behandeling zwaar zal gaan worden en met de feestdagen zo kort na het starten van mijn behandeling vind ik dat een beetje eng. Maar ik ga ervoor. Ik moet toch een keer gaan beginnen, dus dan maar het liefst zo snel mogelijk. Ik informeer mijn man, moeder en mail direct mijn psycholoog met het goede nieuws. Ook noteer ik de datum in mijn agenda en kijk ik meteen of ik na die datum nog afspraken heb staan op de maandag, dinsdag of woensdag. Dat zijn de dagen dat ik behandeling zal hebben, dus wil ik daarnaast geen andere afspraken gepland hebben staan. Gelukkig zijn dit er maar weinig en degene die ik had kan ik makkelijk verzetten. Wat fijn!

Ongeveer een uur later gaat opnieuw mijn telefoon.  En ja hoor…. opnieuw De Viersprong. De vrouw geeft aan dat ze ‘een foutje’ heeft gemaakt en mijn hartslag schiet meteen omhoog. Het zal toch niet zo zijn dat ik weer langer moet gaan wachten? Dat de datum weer verschoven wordt? Degene die mijn eerdere blogs hebben gelezen, weten dat er aan het begin van mijn aanmelding ook al een hoop dingen zijn misgegaan waardoor ik pas 2 maanden later op de wachtlijst gezet ben en de wachttijd ook steeds anders bleek te zijn dan dat mij op dat moment geïnformeerd werd. Teleurstelling op teleurstelling dus. Ik ga er dan ook meteen vanuit dat het wel weer slecht nieuws zal zijn. Maar dat blijkt gelukkig niet het geval te zijn. Er is in een groep eerder een plekje vrij dat nog opgevuld moet worden en de vraag is of ik op 12 oktober al zou willen starten. Volmondig zeg ik ja! Alles wordt in werking gezet en er wordt bevestigd dat deze datum de echte startdatum zal zijn.

Zodra ik heb opgehangen informeer ik meteen iedereen opnieuw. De reactie van iedereen is gelukkig positief, maar hoe voel ik me nu eigenlijk? Je zou denken dat ik door het dolle heen ben. Maar zo voelt het niet. Ik voel een raar soort angst opkomen. Want 12 oktober is nog maar 4 weken en dat idee zorgt ervoor dat ik zenuwen krijg. Ik voel me een kind dat morgen voor de eerste keer naar een andere school moet. Ik heb buikpijn en ook begin ik hoofdpijn te krijgen van al het nadenken. Het is eng en tegelijkertijd besef ik maar al te goed dat ik dankbaar mag zijn dat ik eerder kan beginnen. Deze datum is alleen maar beter. Hopelijk ben ik dan met de feestdagen in ieder geval door het zwaarste gedeelte heen en kan ik de feestdagen een beetje beter doorkomen dan vorig jaar.

Het gaat nu pas echt beginnen. Na 2 jaar ‘ziek’ te zijn gaat het nu pas echt starten. Ik ga starten aan de lange weg naar herstel. De behandeling zal naar alle waarschijnlijkheid minimaal 1.5 jaar duren en zal zeer intensief zijn, maar als dat betekent dat ik me straks beter ga voelen, dan heb ik dat er zeker voor over. Let’s do this, ik zal jullie op de hoogte houden van alles wat nog komen gaat !