Category

Maaike

Category

Maaike heeft een tijdje lang voor ons geblogd en schrijft zo nu en dan nog een blog voor ons. Lijkt het jou ook leuk om een gastblog voor ons te schrijven? dat kan! Mail dan naar blog@maarjezieternietsvan.nl of stuur een berichtje via Instagram.

Op het pleintje waaraan ik op één hoog woon, woont ook een man. Hij is een jaar of 45 en woont alleen. In deze coronacrisis is hij, net als ik, veel thuis. Als ik weer eens uit mijn raam staar, is hij bijna altijd aan het werk in zijn tuintje. Ik gok dat zijn tuintje 9 vierkante meter is; ‘een postzegeltje’ zoals ze dat ook wel noemen. Maar dat weerhoudt deze man er niet van, om al zijn liefde en aandacht in dit tuintje te steken. Hij besproeit en houdt zijn grasjes nauwkeurig bij, hij laat bakken vol met de mooiste plantjes en bloemen groeien, hij geeft zijn kleine boompje water en neemt gelijk het boompje op het pleintje mee, hij is een mini-kas begonnen, en terwijl ik dit schrijf, is hij bezig met de vijfde laag groene verf op zijn picknicktafel. Dit alles doet hij met een bijna ongeëvenaarde aandacht en precisie, en hij spaart tijd noch moeite. Af en toe een sigaretje of een kort praatje, en dan weer door. Geen onkruidje, geen afgevallen blaadje is er te bekennen. Het is dan ook onmiskenbaar een prachtig tuintje, het mooiste tuintje van het hele plein.

Persoonlijk houd ik niet zo van tuinieren, het is zeker niet mijn hobby. Maar op de een of andere manier raakt de zorg van deze man voor dit tuintje mij. Het kan hem niet schelen dat zijn tuintje maar klein is, het kan hem niet schelen als de Zon heet wordt en er geen enkele beschutting meer is, het kan hem niet schelen dat hij veel alleen is. Dit is zijn taak, zijn project, voor hem een vanzelfsprekendheid, en hij doet het vol overgave. Hij draagt volle verantwoordelijkheid voor dit stukje aarde, en het resultaat is prachtig. Hij geniet, en het hele pleintje geniet met hem mee.

Ik zie hier een prachtige metafoor in. Wie zegt dat ik alles maar moet kunnen? Voor alles en iedereen verantwoordelijk ben? Mijn leven moet leiden, met in mijn handen zoveel ballen jonglerend, dat ik niet eens meer zie waar ik sta? Wie zegt dat het altijd maar ‘groter’ en ‘meer’ moet? Misschien is mijn eigen kleine stukje aarde wel genoeg. Misschien kan ik hier alle aandacht, zorg en tijd die ik heb aan besteden. Ervoor zorgen dat mijn tuintje bloeit, dat het er licht is, groen, en veilig, dat ik er zelf van geniet, en dit uitstraal op de mensen op mijn pleintje. Wat als iedereen zo goed voor zichzelf en zijn eigen plekje zou zorgen, als deze man voor zijn tuin? Werd de wereld dan één grote, bloeiende, weelderige, exotische, warme, vrolijke, veilige plek?


Dit keer een blog van mij over een voor mij gevoelig onderwerp. Love! En dan bedoel ik romantische liefde. Ik probeer weer eens te daten, omdat ik eigenlijk erg verlang naar een partner in mijn leven. Iemand met wie ik mijn vreugdes en zorgen kan delen, bij wie ik echt mezelf kan zijn, bij wie het ‘gewoon goed’ is. Ik mis dat! En ik durf ervoor uit te komen. Ik heb het niet meer ‘nodig’, ik weet wie ik ben en wat ik aan mezelf heb en dat is best wel fijn. Maar ik zou het zo leuk en bijzonder vinden om weer eens echt samen te zijn.

Ik weet dat als ik iemand in mijn hart heb gesloten, ik een onuitputbaar vat van liefde ben. Ik zie het goede in de ander, ben enthousiast, wil die ander omarmen met mijn liefde. Ik heb inmiddels geleerd dat het niet perse nodig is, maar ik geef graag en veel. Ik weet nu ook dat dit in het begin best heftig kan overkomen, en probeer dingen rustig op te bouwen, en eerst aan elkaar te wennen. Kijken hoe het loopt.

Het bovenstaande heeft echter wel tot gevolg dat ik me soms een vat voel dat op ontploffen staat. Mijn gevoeligheid en liefdevolheid zijn zo verweven met wie ik ben, dat als ik interesse in iemand heb en iemand echt waardeer, ik dit bijna niet binnen kan houden. Ik moet het gewoon vertellen! Als ik dit niet doe, is het net alsof ik opeens stop met zoiets vanzelfsprekends als ademen. Het is wie ik ben. Net als dat ik voel wat de ander voelt. Als het lijntje eenmaal is gelegd, is er geen uit-knop meer. Dan kan ik niet opeens stoppen met voelen.

En dit stuit vaak op weerstand. Ergens snap ik dit wel. Het is nieuw, het is misschien anders dan iemand gewend is. Maar geloof me, ik ben ook kwetsbaar. Ik vind het ook retespannend. Ik ben ook als de dood voor afwijzing. Maar ik doe mijn best. Ik doe mijn best, niet mijn best te doen. Ik doe mijn best, alles simpelweg te voelen en niet te hopen. Ik doe mijn best, rustig aan te doen. Vaak ben ik gekwetst. Vaak is mijn liefde gebruikt, vaak zijn mensen niet eerlijk tegen me geweest. Maar ik heb altijd mijn hart gevolgd. En ik geef niet op.

En ik hoop zo, dat iemand op een dag tegen me zegt, als het juiste moment daar is: Het is oké, je hoeft geen vat meer te zijn. Laat jouw liefde maar stromen, over mij, om mij heen.

2020 is net begonnen, en ik heb nu al een favoriet liedje, dat me enorm geraakt heeft. Een liedje uit 2013, van Katy Perry. Het leven had haar een flinke klap in haar gezicht gegeven, en in dit liedje beschrijft ze hoe ze zichzelf weer bij elkaar raapte, letterlijk stap voor stap.

“By the grace of God (there was no other way)
I picked myself back up (I knew I had to stay)
I put one foot in front of the other and I
Looked in the mirror and decided to stay
Wasn’t gonna let love take me out
That way”

Zelf heb ik een poosje terug eenzelfde moment mogen ervaren, dat ik na een flink diep dal in de spiegel keek en opeens dacht: ik wil NOOIT meer ZO kritisch op mezelf zijn. Ik mag op deze wereld zijn, ik mag mezelf zijn, ik mag fouten maken en ik mag leven! Waarom eigenlijk niet? Dit is wie ik ben! Dit is hoe ik bedoeld ben!

“I know I am enough
Possible to be loved
It was not about me
Now I have to rise above
Let the universe call the bluff
Yeah the truth will set you free”

Plotseling voelde ik dat ‘Ik ben genoeg’ de echte waarheid is, en dat het universum of wat daarboven ook is dat groter is dan onszelf, me daarin ondersteunt. Ik voelde dat ik mezelf kon vergeven, zoals God mij altijd zal vergeven. Al is het maar omdat al mijn dagelijkse fouten en dwalingen uiteindelijk voortkomen uit mijn liefde, en mijn enorme verlangen om het juiste te doen voor de ander. Ik mag nu ook het juiste gaan doen voor mezelf: mezelf ook ontvanger maken van mijn liefde. Dankjewel Katy Perry, voor dit prachtige lied!

Aftiteling Maaike

It’s been almost four months since you heard from me. Wow. Er is even superveel gebeurd. Ik had het gevoel dat ik alles lekker op de rit had, toen mijn lichaam zei: nope! Spanning en angst kwamen in mij varen. Een paar weken was het pikzwart in mij, om mij heen. Hangen aan een dun draadje boven een ravijn. Heel lastig uit te leggen aan anderen ook. Het enige wat ik wilde was een veilig holletje om in te schuilen. En ik wilde me beter voelen, en wel nu! Dat ging natuurlijk niet zo snel. Na veel frustratie en weerstand, kwam ik tot de conclusie dat ik ontegenzeglijk rust en ruimte nodig had. Broodnodig, om weer op te krabbelen.

Maar poeh, wat was het een strijd om dit aan mezelf toe te geven. Ik had gedachten als: ‘Waarom ben ik zo? Waarom voel ik me nou weer zo slecht? Waarom kan ik niet normaal zijn? Waarom voel ik opeens zo weinig motivatie voor alles? Waarom dit? Ik wil het niet, ik wil het niet, ik wil het niet!’.
Ik was zo kwaad, op mezelf en op de wereld. Geef arrogante Jantje een keer een depressie, en mij een jaar zonder dal! Bij wijze van spreken, want ik gun het natuurlijk niemand.

De afgelopen week had ik een doorbraak. Ik maakte een mooie spiritueel getinte therapie-dag mee, met hele warme mensen om me heen. Ik moest kijken naar mijn verlangens en mijn weerstand die me tegenhoudt om deze te bereiken. Voor ik het wist, stond ik als verlangen te schreeuwen tegen mijn eigen weerstand. Rot op! Ik liep weer eens helemaal vast. En toen viel met de hulp van een geweldige begeleider het kwartje: ik zat zelf weer in de weerstand. Mijn verlangen is licht, is liefde, van mijn verlangen mag weerstand er gewoon zijn. Alles van mijzelf mag er zijn. En plotseling vloeide er zoveel boosheid uit me. Ik voelde hoop, echte hoop, dat ik op een dag kan denken: ‘Ik heb een sombere/angstige kant en dat is helemaal oké’.

De afgelopen dagen denk ik soms: ik voel me somber en het is oké. Ik voel me vrolijk en het is oké. Ik ben moe en het is oké. Iets wat ik vier weken geleden absoluut niet voor mogelijk had gehouden. Laat je gevoelens maar stromen. Al je gevoelens. Dit klinkt misschien zweverig, maar gek genoeg voel ik me nu juist meer op de aarde. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar ik heb het besluit genomen dat ik ga streven naar meer stromen. En dat ik niet meer ga streven naar ‘normaal’, maar naar ‘oké voor mij’. En dit kwetsbare van mezelf met jullie delen, is een eerste grote stap.

Elke Zomer steken ze op enig moment de kop op: de Summer Blues.
Een jaar lang kijk ik uit naar de Zomer: de Zon, lange dagen, tijd, vrijheid, even los van het vaste stramien. Maar als het dan eindelijk zover is, heb ik vaak een onbestemd gevoel. Omdat ik meer tijd heb, heb ik ook meer tijd om stil te staan bij mezelf: mijn gedachten, mijn gevoelens. Waar sta ik nu?
Waarom doe ik de dingen zoals ik ze doe? Ben ik op de goede weg?

Ik word me hyperbewust van mezelf, en vooral ook van de dingen die nog niet zo gaan als ik graag zou willen. Bewust van waar ik naar verlang, maar wat ik nog niet heb. Of van wat ik had, maar verloren ben. En in deze diepe, melancholische staat van zijn, voel ik me niet meer helemaal thuis in deze wereld.

De Zomerwereld voelt voor mij vaak zo schreeuwerig en gemaakt positief: ‘Kijk wat een indrukwekkende reis ik heb gemaakt! Helemaal happy op het strand met een cocktail en mijn grote liefde! Derde festival deze Zomer, hard gaan!’. Waar de Zomer volgens mij een periode van tot rust komen zou moeten zijn, lijkt ook dit een periode van uitersten geworden. Waarin je gedwongen wordt om positief te zijn, want het is toch prachtig weer en je bent toch lekker vrij?

Ook al weet ik dat het oké is om mijn eigen plan te trekken en te voelen wat ik voel, voel ik me ergens abnormaal en buitengesloten. Waarom lukt het mij niet om alles even lekker te vergeten, en helemaal op te gaan in het moment? Mijn zorgen te laten liggen tot morgen, of tot na de vakantie? Wat voor zorgeloosheids-elixer hebben deze mensen gedronken en waar kan ik het kopen?

Natuurlijk, ik doe leuke dingen, met fijne mensen. Ik geniet van de Zon, ik slaap uit, ik bezoek nieuwe plekken. Maar als ik dan weer alleen ben, voel ik me verloren, mis ik het ‘gewone’ leven, waar vrienden weer veilig in Nederland en in de buurt zijn, en ik me kan vastbijten in mijn studie. Het voelt nu een beetje als zweven zonder vaste grond. Zweven tussen een verleden en een toekomst, die nog onbepaald en open voor me ligt. Zonder echt in het nu te zijn. Terwijl mijn toekomst zal bestaan uit niets anders dan stukjes nu. Ik heb nog een maand. Zal het me lukken de Summer Blues te laten verdampen in de Zon en het Nu te vinden in een heldere sterrennacht?

Aftiteling Maaike