Category

Miranda

Category

Na aanleiding van mijn eerdere blog “Vind je het hebben van kinderen leuk?” schrijf ik nu een vervolg. Deze blog gaat over de reacties die ik kreeg, wat die reacties met mij deden en hoe het nu gaat.

Ik wilde mijn vorige blog eerst anoniem online zetten, omdat het toch wel erg persoonlijk is. Er rust een behoorlijk taboe op dit thema en ik vond het een behoorlijk grote stap om dit vanuit mijn eigen naam te doen. Iemand van ons MJZENV-team vroeg me of ik het ook aandurfde om ‘m onder mijn eigen naam te publiceren en na lang twijfelen heb ik dit gedaan.

De ochtend dat de blog online zou komen, had ik echt kriebels in mijn buik. Hoe zullen de lezers erop reageren? Zullen meer ouders zich hierin herkennen? Is het niet te persoonlijk? Zullen de lezers het überhaupt wel wat vinden?

Maar niets was minder waar: ik werd overdonderd met appjes en reacties op Facebook. Reacties met begrip en herkenning, met steun en support. Ik kreeg terug dat ik zo open en mooi had geschreven. En dat had ik allemaal niet verwacht.

Nu zijn jullie vast benieuwd hoe het nu gaat. We zijn inmiddels een paar weken verder en ik zou het liefste willen vertellen dat het beter gaat. Echter, met de feestdagen voor de deur en de coronamaatregelen die nog steeds gelden wordt het er niet makkelijker op. Eerder moeilijker zelfs.

Zwemles die ineens niet meer doorging en dagbesteding die ineens een dag minder werd… het hakte er allemaal in bij de kinderen. Zeker de oudste had het daar erg moeilijk mee, waardoor hij erg dwars werd. Hij kan niet goed tegen verandering, wat het voor mij alleen maar zwaarder maakte. Gelukkig is mijn schoonmoeder hier in huis om mij daarin te steunen, want alleen kan ik het gewoon nog niet.

Ook kwam er nog eens bij dat mijn man na maanden thuis weer ging werken. Dat was voor iedereen omschakelen, ook voor mij omdat hij er altijd was en nu ineens de hele week weg is. Maar de allerkleinste had daar het meeste moeite mee: elke ochtend zocht hij in huis naar papa. Als we zeiden dat papa aan het werk was, leek hij het niet te begrijpen. Ook begon ik met wat werkzaamheden op kantoor, iets waar iedereen aan moest wennen.

Momenteel vind ik het hebben van kinderen nog steeds niet leuk, maar ik kan er wel steeds meer van genieten. Dat genieten is voor mij al een grote stap vooruit. Uiteindelijk hoop ik het weer leuk te gaan vinden, maar die weg is nog lang.


Heel lang heb ik het voor de buitenwereld verborgen gehouden en gedaan of er nooit wat aan de hand was. Ik deed alsof mijn relatie perfect was. Maar niet was minder waar. Mijn ex was verslaafd aan alcohol.

Ik duik een heel stuk in mijn verleden. Op mijn 12e kreeg ik een relatie met een jongen die vijf jaar ouder was dan ik. Hij mocht dus al drank kopen en we waren in de leeftijd dat we vooral feest vierden, dronken en rondreden op scooters. Alles was nog leuk en nieuw en je ging dingen uitproberen.

Van huis uit ben ik gewend dat er weinig alcohol wordt gedronken. Voor mij hoefde dat dus allemaal niet zo. Toch begon ik te merken dat mijn ex steeds meer ging drinken: ik vond hem straal bezopen op zijn bed of in zijn eigen braaksel. Ik had alles altijd gedaan, het was altijd mijn schuld. Ook bij zijn ouders liet hij doorschemeren dat hij door mij zoveel dronk. Ik was niet goed genoeg, ik was te dik en te dom. Als hun zoon weer dronken thuiskwam zonder dat ik erbij was, was het altijd mijn schuld.
Ook zijn ouders waren vaak dronken. Ze begonnen om 12 uur al met de bier, wijn en jenever en dat ging de hele dag zo door. Je kunt wel stellen dat de appel niet ver van de boom valt.

Keer op keer beloofde hij te stoppen met drinken en dus bleef ik toch maar weer bij hem. Ik hield immers wel, van hem en wilde hem ook niet de vernieling in zien gaan. Dat heeft hij een half jaar volgehouden en toen begon hij met stiekem drinken. Overal vonden we blikjes bier of andere alcoholische dranken. Ondertussen bleef hij volhouden dat hij niet meer dronk, ondanks dat je het van een afstand al kon ruiken -een lucht waar ik een trauma aan over heb gehouden. Het liegen, bedriegen en stelen duurde jaren en al die jaren heb ik gedaan alsof het normaal was. Ik hield het voor me, ik kropte het op en duwde het weg.
Nu mag iedereen weten wat een alcoholverslaafde als naaste met je doet. Je wordt vernederd, uitgescholden en voor de naarste dingen uitgemaakt. Je bent nooit goed genoeg en je verliest je eigenwaarde.

Ik trouwde met hem, onder de belofte dat hij (alweer) zou stoppen met drinken. Dat deed hij uiteraard niet en na 8 jaar durfde ik er een punt achter te zetten. Ik was totaal onverwachts iemand anders tegengekomen, wat liefde op het eerste gezicht was. Ik probeerde die gevoelens tegen te houden, maar het lukte niet en dus koos ik voor hem. Na 8 jaar durfde ik eindelijk voor mezelf op te komen. Ik voelde me weer geliefd.

Die keuze heeft me ups en down gebracht, maar wel twee prachtige kinderen. Inmiddels zijn we al bijna negen jaar samen waarvan vijf jaar getrouwd. Mijn man en mijn kinderen zijn het mooiste wat ik in mijn leven heb.

Eén van de vragen die ik de laatste tijd heel veel heb gekregen, is de vraag ‘vind je het hebben van kinderen leuk?’ ‘Euhm, nee.’ ‘Geniet je van je kinderen?’ ‘Euhm, soms.’ Als ik het mezelf hoor zeggen, vraag ik me af of dit alleen voor mij geldt. Ben ik hierin de enige of hebben andere ouders dit ook wel eens?

Sinds ik hulp heb gevraagd om mijn depressie te bestrijden, krijg ik heel vaak deze vragen. Telkens geef ik hetzelfde antwoord, want het is helaas nog niet veranderd. Ja, soms geniet ik van mijn kinderen en ja, soms vind ik het wel leuk, maar het is allemaal maar voor heel even.
Als je zwanger bent, vertellen ze je niet hoe zwaar het ouderschap ook kan zijn, hoeveel gebroken nachten je gaat hebben of dat er gesprekken op school zullen volgen omdat het niet goed gaat met je kind. En ze vertellen nog zoveel meer.

Ik vraag me dan vaak af, ben ik de enige die deze gedachtes heeft of zijn er meerdere ouders die zich hierin herkennen? Zijn er meer mensen die wel eens denken, “had ik maar even geen kinderen”? Niet om een dagje naar de sauna te kunnen, maar omdat het je teveel wordt. Omdat je niet meer weet wat je moet doen. Omdat je met je handen in het haar zit.

Ik merk wel dat ik steeds meer durf en kan genieten van mijn kinderen Het is er steeds iets vaker, maar het blijft niet hangen. Hou ik van mijn kinderen? Ja, absoluut. Zij zijn de reden om in leven te blijven. Zonder hen had ik, heel plat gezegd, al lang tussen zes planken gelegen. Toch schiet regelmatig door mijn hoofd dat ik ze liever niet had gehad. Dan hadden ze niet gezien hoe enorm ik nu worstel met mezelf en alles om me heen. Dan had oma niet in huis hoeven komen om te helpen met zorgen voor de kinderen, omdat ik het niet meer kan.

Met kleine stapjes ga ik vooruit, maar het echte moedergevoel is nog steeds niet helemaal terug. Ik schaam me hiervoor. Tegelijkertijd weet ik dat dat niet hoeft, want ik ben ongetwijfeld niet de enige die dit denkt en of voelt. Toch vond ik het eng om dit toe te geven aan de hulpverlenende instanties. Ik was bang dat ze mijn kinderen weg zouden halen. Gelukkig gebeurde dit niet, omdat ik zo’n goed vangnet om me heen heb op het gebied van oppas en ondersteuning. De aanwezigheid van al die mensen om me heen maakt dat ik ook niet bang hoef te zijn dat dit in de toekomst wel gaat gebeuren.

Ondanks dat het moedergevoel vaak weg is, zou ik mijn kinderen niet willen missen. Daarom vecht ik elke dag om stapje voor stapje weer zelf voor ze te kunnen zorgen. Ik vecht om mijn “moedergevoel” weer terug te krijgen.

“Let me love you a little more

before you’re not little anymore”

Vroeger had ik nooit last van een herfst- of winterdip. Altijd overal kaarsjes en versiering. Pompoenen versieren met de kinderen en lekker soep ervan maken. Dit jaar lijkt het anders en slaat het in als een bom.

Dagen worden korten, buiten wordt het kouder… de herfst is begonnen.
En ik voel me net zo somber als het weer buiten is. Nergens zin in, alles voelt zwaar en alles gaat moeizaam. Toch probeer ik elke dag mijn bed uit te komen en weer mijn masker op te zetten.

“AUTUMN SHOWS US

HOW BEAUTIFUL IT IS

TO LET THINGS GO”

Vorig jaar rond deze tijd waren we pompoenen aan het uithollen en versieren. Lekker erwten- en pompoensoep maken. Naar het bos gaan om herfstbladeren, eikels, kastanjes en dennenappels te zoeken met de kinderen. Overal in huis kaarsjes en gezelligheid.

Het lijkt het wel of de herfst- en winterdip me vele malen harder raakt dan voorheen. De donkere dagen lijken eeuwig te duren en mijn stemming is net zo koud als het weer buiten. Mijn hoofd maakt overuren.

Dit jaar geen versierde pompoenen en soep. Geen bezoekjes aan het bos met de kinderen. Geen extra gezelligheid in huis, maar ik die in “foetus” houding op de bank zit en voor zich uit staart. Ondertussen gaat er van alles door mijn hoofd heen.

Het is nu tijd om los te gaan laten. Iedereen die mij pijn heeft bezorgd, die mij misbruikt heeft, alles wat mij heeft geraakt of beschadigd heeft. Net als de vallende bladeren…

…laat ik los.

AUTUMN WHISPERED TO THE WIND

“I FALL ;

BUT I WILL RISE AGAIN”

aNGIE WEILAND – CROSBY

Lang is hij af geweest, maar de laatste tijd merk ik dat ik steeds vaker weer mijn masker op zet en doe of alles goed gaat.

Begin januari ging het masker af dat ik jarenlang op heb gehad. Jarenlang zorgde dat masker ervoor dat het leek of alles goed ging en dat er niks met mij aan hand was. Dat masker zorgde ervoor dat mensen geen vragen stelden en me met rust lieten.

Ik stortte begin januari compleet in en het masker ging af. Ik kon het niet meer verbergen. De pijn, de angst, de leegte… ik kon het niet meer voor me houden. En daar kwamen de vragen en opmerkingen: hoe kan dat nou? Je ziet er niks van! Je hebt nooit wat laten merken, hoe komt dat zo ineens? Nee het was niet ineens, het was al jaren zo maar dat masker verborg alles.

Dat masker heb ik heel lang niet gedragen, want mensen mochten het zien. Er mocht gezien worden dat het niet goed met me ging. Mensen mochten zien dat er meer aan de hand was dan wat je aan de buitenkant zag.

Toch merk ik dat ik steeds vaker dat masker weer opzet. Waarom? Omdat ik moe ben van het vertellen wat er allemaal aan de hand is. Ik ben moe van het wachten op de juiste behandeling. Ik voel me schuldig omdat er continu mensen op me moeten letten. Het is makkelijker om te zeggen dat het goed gaat.

Is het goed dat dat masker op gaat? NEE!
Moet het masker weer af? JA!
En daar ga ik de komende tijd dan ook hard aan werken: zorgen dat dat masker weer afgaat en niet meer terugkomt.

Trigger waarschuwing: in deze blog schrijf ik over een slechte periode in mijn herstel waarin ik last had van zelfbeschadiging. Heb jij hier ook last van? Vraag jezelf af of het verstandig is om deze blog te lezen en neem eventueel contact op met 113.

Bij een depressie komt veel meer kijken dan alleen somber zijn. Zo kun je last krijgen van angsten. Of nachtenlang geterroriseerd worden door nachtmerries. En zo zijn er nog veel meer kenmerken van een depressie. En over die nachtmerries wil ik vandaag iets delen.

Iedereen droomt natuurlijk wel eens en iedereen heeft wel eens last van nachtmerries. Dromen is fijn totdat je dromen omslaan en ze nachtmerries worden. En daar had ik de laatste tijd erg veel last van. Mijn droom slaat dan ineens om naar een nachtmerrie. Net als in het echte leven. Dan slaat mijn hoofd ook wel ineens om.

Mijn nachtmerries verschillen heel erg. Ze kunnen gaan over dat iedereen om me heen pijn wordt gedaan. Ook droom ik wel eens dat iedereen afscheid van me neemt. Wanneer ik dan wakker word, zit het liedje “treur niet om mij” steeds in mijn hoofd. De nachtmerries over zelfbeschadiging zijn voor mij wel het ergste. Deze voelen het meest echt aan. Soms word ik ‘s ochtends wakker en kom ik erachter dat ik niet alleen gedroomd heb dat ik mezelf beschadigde, maar dat ik dit ook werkelijk gedaan heb.
Gelukkig heb ik nu medicatie tegen nachtmerries gekregen en is het een heel stuk minder. Zelfs bijna niet meer kan ik wel zeggen. Heel soms heb ik nog nachtmerries die aanvoelen alsof ze echt zijn.

De afname van die nachtmerries komt mede doordat we de klink van de slaapkamer deur eruit hebben gehaald. Wanneer ik nu uit bed wil, moet ik eerst mijn man wakker maken. Sindsdien slaap ik een stuk rustiger want zelf vond ik het ook doodeng. Iedere ochtend was ik weer bang voor hoe ik wakker zou worden. Maar met hulp van mijn man en extra medicatie gaat dat nu een stuk beter en durf ik weer rustig te slapen.

Naar mijn mening denken veel mensen veel te licht over een depressie. Er komt veel meer bij kijken. Onderschat het dus niet. Ik dacht zelf eerst ook dat een depressie enkel betekende dat je je een beetje somber voelt. Maar het is veel meer dan dat. Wanneer ik alleen al naar mezelf kijk, gaat het veel en veel dieper. Zoals jullie lezen bestaat mijn depressie uit angsten voor drukke plekken, nachtmerries, zelfbeschadiging en zelfs het gevoel er echt niet meer te willen zijn.

Ondanks dit ga ik toch elke dag een stapje vooruit. Op weg naar het zilveren randje op mijn donkere wolken. Elke dag een stapje verder in mijn herstel.

Onverwachts een weekje weg met de tent in eigen land. Naar Bakkeveen om precies te zijn. Maar wat een stress bracht dat met zich mee!

Een hele andere omgeving, weg uit mijn vertrouwde omgeving, weg uit mijn veilige huis. Bakkeveen is drie uur rijden dus je kunt ook niet zomaar zeggen, “kom we gaan naar huis, het gaat niet meer”. In de auto kon ik mezelf voorbereiden, maar wat duurde de rit lang zeg! Vorig jaar waren we ook al op deze camping geweest, dus het was enigszins bekend terrein. Dat zorgde wel voor wat rust maar toch bleef de spanning hangen.

Eenmaal op plaats van bestemming viel het zo mee! De rust, de omgeving… het voelde meteen goed. Ik voelde me voor het eerst in lange tijd relaxt. Ondanks dat alle scherpen voorwerpen achter slot en grendel lagen voelde ik me er oké bij.

Ja, er waren ook zeker wel obstakels en ik was snel overprikkeld en moe. Naar het zwembad of een grote speeltuin gaan was ineens best heftig. Ook het bezoeken van de supermarkt was best pittig. Maar de kinderen genoten en dat was voor mij het belangrijkste.

Ik heb ik echt kunnen genieten van de mooie natuur van de Friese wouden om ons heen. Mooie heide, bossen en de dieren. Ondanks al mijn stress vooraf is het me enorm meegevallen. Volgens jaar willen we er zelfs drie weken heen gaan, omdat ik me zo relaxt voelde. Daar kwam bij dat ik m’n twee beste vriendinnen weer gezien heb. Ook familie woont daar in de buurt en misschien was dat nog wel het fijnste van de hele vakantie.

Trigger waarschuwing: in deze blog schrijf ik over een slechte periode in mijn herstel waarin ik last had van suïcidale gedachtes. Heb jij hier ook last van? Neem dan contact op met 113 en vraag jezelf af of het verstandig is om deze blog te lezen.

Het begon allemaal met 1 pilletje maar in de loop der tijd kwamen er steeds meer bij. Dan weer een pilletje om te kunnen slapen, dan weer om de donkere gedachtes te verminderen. Inmiddels heb ik haast een complete cocktail aan medicatie.

Het begon allemaal in september met een pilletje om mijn depressie dragelijker te maken. Dat werden er al snel twee. Maar helpen deed het niet. Ook had ik veel gesprekken met een psycholoog, maar we kwamen niet echt verder. Daarna ging het gelukkig even een tijdje goed.
Toen kwamen de feestdagen en daar zag ik zo tegenop. Omdat ik vaak lang wakker lag (soms wel tot 2 of 3 uur) kwam er weer een pilletje bij. Doel? Beter kunnen slapen. Net na de jaarwisseling klapte ik helemaal in elkaar en namen ook de donkere gedachtes het van me over. Tot het op een avond zover kwam dat ik mezelf iets aan wilde doen. Alles was teveel geworden en de donkere gedachtes hadden de overhand gekregen. Daarna ging het alleen maar bergafwaarts.

Ik begon mezelf te beschadigen en mijn gedachtes werden steeds donkerder. Zo erg dat ik op een dag besloot teveel medicatie te nemen. Dit omdat ik het idee had echt niet meer te willen leven. Ik voelde me een slechte moeder, een nutteloos persoon en ik had het gevoel ‘te veel’ te zijn voor iedereen in mijn omgeving. En daarbij kwam dat ik het gevoel had dat ze me best konden missen.

Uiteindelijk werd ik doorverwezen naar een betere instantie en ging ik een week naar het crisiscentrum. De hulp die ik op dat moment nodig had, begon eindelijk een beetje te lopen. Tijdens deze periode kwam er ook steeds meer medicatie bij. Weer twee extra pilletjes voor ‘s nachts. Dit keer om de nachtmerries tegen te gaan. Maar de zelfbeschadiging en de suïcidale gedachtes bleven.

Weer thuis uit het crisiscentrum moest ik naar de crisisdienst. Daar kreeg ik er nog drie pillen bij. Antipsychotica die als doel hadden de suïcidale gedachtes tegen te gaan. Ondertussen begon mijn maag te protesteren en dus kreeg ik er ook maagbeschermers bij. Helaas bleef ik onrustig en ook de donkere gedachtes hielden aan. Toen kreeg  ik er weer een ander soort antipsychoticum bij en een kalmeringspil om de onrust uit me te halen.

Inmiddels heb ik behoorlijk veel medicatie en voel ik me net een zombie. Je ziet er echter niets van. Soms zie je het een beetje aan mijn ogen, die staan een beetje down. Maar de hoeveelheid medicatie die een normaal mens helemaal plat zou leggen, doet mij weinig. Ik loop “vrolijk” door.

Take me now, baby, here as I am
Hold me close, and try and understand
Desire is hunger is the fire I breathe
Love is a banquet on which we feed

Come on now, try and understand
The way I feel when I in your hands
Take my hand, come under cover
They can’t hurt you now

Ik hoor je denken, wat heeft een vrachtwagen met dit liedje te maken?  Nou voor mij alles. Hij staat voor mij en mijn man: mijn man had dit nummer op staan toen ik hem leerde kennen.

We hadden de jaarlijkse truckrun: een rit met gehandicapten en hij reed ook mee. De avond ervoor waren we al samen aan het lachen en gek doen toen we de vrachtwagen aan het schoonmaken en poetsen waren. Ik zou met de truckrun met een vriend meerijden, maar op het laatste moment kon dat niet meer. Ineens was hij daar en vroeg, ‘dan rij je toch met mij mee?’. Ik dacht “ach waarom ook niet”. Ik was op dat moment net getrouwd met mijn toenmalige man maar om de verkeerde reden. Toch was ik niet op zoek naar een nieuwe relatie.
Maar er was iets tussen ons. Het voelde als liefde op het eerste gezicht -iets waar ik nooit in geloofde. Inmiddels is dit alweer 8 jaar geleden.

In de radio had hij een USB-stick zitten met nummers van happy hardcore. Daarop kwam Because The Night van Jan Wayne voorbij. Op de een of andere manier is dat daardoor ons liedje geworden. Telkens als ik dat liedje hoor denk ik aan ons eerste weekend want dat was onvergetelijk.

We reden de rit over het eiland en het leek net alsof we elkaar al jaren kenden. ’s Middags ben ik  bij hem thuis geweest en  ’s avonds zijn we met z’n allen gaan stappen. Voor mezelf  bleef ik maar volhouden dat ik niet verliefd was. Ik was op dat moment getrouwd en dit mocht niet gebeuren. Maar toch bleef hij maar in mijn hoofd hangen.

Have I a doubt, when I’m alone
Love is a ring on the telephone
Love is an angel, disguised as lust
Here in our bed ’til the morning comes

Come on now, try and understand
The way I feel, under your command
Take my hand, and the sun descends
They can’t hurt you now

Tot ik niet veel later weer met hem meeging op de vrachtwagen. Toen wist ik het zeker, ik wil met hem verder. Hij heeft me daarna letterlijk uit de goot getrokken waar ik door mijn toenmalige man in was beland. Het ging ineens heel snel allemaal. Die woensdagavond heb ik nog een paar kleren en mijn honden opgehaald en ben ik naar mijn ouders gegaan. Dit onder het mom ‘ik moet nadenken’.
Die donderdag heb ik mijn ex verteld dat ik wilde scheiden. En vrijdag/zaterdag ben ik verhuisd. Voor mijn eigen veiligheid ben ik toen gelijk bij mijn (nu inmiddels) man ingetrokken. Bovendien was hij toch van zondag avond tot zaterdag ochtend weg.

Alles is enorm snel gegaan. Daarna was ik al snel zwanger van onze oudste zoon Jayden. We hebben heel veel mee gemaakt: veel ups en ook veel downs, maar ondanks alle ellende die we hebben (gehad), heeft het onze relatie alleen maar sterker gemaakt. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht. Hij is mijn soulmate, mijn maatje en mijn knuffelbeer. Degene waar ik me het veiligste bij voel.

“Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to love
Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to us”

Heel veel mensen om me heen zeggen: ‘je lacht altijd op de foto, dus dan zal het toch allemaal wel meevallen. Als we je zien, zien we niks aan je.’ Ja dat klopt, je ziet niks aan mij, maar in mijn hoofd is van alles gaande.

Wat is nou een depressie? Ja ik heb een depressie maar zie je het aan me? Nee! Maar dat wil niet zeggen dat het er niet is. In mijn hoofd draait alles door. Ik kan oprecht lachen om dingen. Maar blijft het gevoel hangen? Nee. Het gevoel is daarna gelijk weg en dan neemt de donkere wolk boven mijn hoofd het weer over.

Ja ik kan soms genieten van dingen: van mijn kinderen, van mijn man, van de natuur van alles om me heen. Maar het zijn helaas maar momentopnames. Daarna nemen de zwarte gedachten in mijn hoofd het weer over. “Je bent een slechte moeder, ze kunnen best zonder je, ze hebben mij niet nodig, niemand zal mij missen.” Dat soort woorden schieten er dan door mijn hoofd.

Een depressie is meer dan ‘somber zijn’. Iedereen is wel eens somber. Een depressie betekent voor mij dat iemand er alles aan doet om de mindere momenten te verschuilen. Want er valt niets aan te verheerlijken.

Dat ik huil onder de douche bijvoorbeeld, zodat niemand het hoort of ziet. Of de slapeloze nachten die ik had en ik tot 2 uur ’s nachts naar het plafond lag te staren. Maar dat ziet niemand.

Ik noem mijn depressie een donkere wolk die nooit weg lijkt te gaan. Soms heb ik kleine gelukkige momenten die voor een zilveren randje aan mijn donkere wolk zorgen. Dat zijn de momenten waar je je aan vast probeert te houden. Die wolk komt wel weer maar dan is er niemand die het ziet.