Ik ben 37 jaar en ik heb geen ouders meer.
Ik heb ze nog wel maar waarschijnlijk zitten ze op een wolk met een biertje en een colatik.
37 Jaar geleden gaf mijn moeder mij het leven.
33 Jaar later was ik bij de laatste adem die mijn moeder uitblies.
Terwijl iedereen net was vertrokken en mijn vader de laatste trede van de trap met zijn tenen aantikte ging mijn moeder naar de hemel.
Want als 1 iemand de hemel heeft verdiend dan is het MIJN moeder wel!

Nog geen 4 jaar later werd mijn vader in korte tijd heel erg ziek. Niet meer te redden. Ik was toen 37.
En als ik bij 1 iemand geen kanker had verwacht dan is het wel bij mijn vader. Nooit gerookt of andere dingen die slecht voor je zijn.
Wel een biertje drinken, maar ‘dat is goed voor je vochtgehalte’.
Binnen 7 weken nadat het effe niet zo lekker ging overleed hij.
Ook hier was ik bij. Samen met mijn broers, zusje en aanhang. Nu met z’n allen.

Mijn vader lag in het hospice en een vrijwilliger aldaar was er toen mijn vader ‘binnen’ werd gebracht en ook op de dag dat mijn vader opgehaald werd door de uitvaartverzorger.
De beste man deed een harde uitspraak.

‘Ja jongen, nu ben je geen kind meer’.

Bam! Zo die kwam binnen. Ik had al geen moeder meer. En nu ook geen vader meer!
37 Jaar en geen ouder meer.
Geen warm thuis waar we allemaal altijd welkom waren.
Geen opa meer voor de kleinkinderen waar hij zo trots op was.

Mijn kleine en ik hebben sindsdien een standaard ritueel. Nadat we gedoucht hebben ‘s avonds trekken we zijn pyjama aan, kruipt hij op mijn schoot en gaan we zwaaien naar opa en oma. Met de woorden ‘Slaap lekker opa en oma, hou van jullie’!

Dat ritueel gaan we er zo lang mogelijk inhouden. Die kleine zal weten wie zijn opa en oma zijn. Foto’s, verhalen, herinneringen.

Slaap lekker opa en oma!
Jullie hebben het goed gedaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *