Met vragende ogen kijk ik of ik even een half uurtje naar buiten mag. Kort daarvoor hebben we mijn vrijheden afgesproken en dat is dat ik drie keer per dag een half uur alleen  naar buiten. Nu moet ik heel eerlijk zijn, dat drie keer een half uur wel héél weinig is, voor iemand die liever juist buiten de natuur snuift dan binnen is. Maar hey – een gegeven paard mag je niet in de bek kijken. En dit wordt mijn moment van zelfzorg vandaag! HOORAY!

Met mijn goede kleding aan, want echt erover nagedacht had ik niet, toen ik mijn koffer gehaast inpakte, zaten daar zeker geen kaplaarzen bij. Maar met het idee dat ik ging wandelen, kwam ik een kinderboerderij tegen. Even waande ik mezelf terug naar alle dagen dat ik rondrende op mijn kinderboerderij. De kinderboerderij waar ik met een team alle dieren verzorgde en alles wist. Sommige kleine dieren geboren zag worden, sommige dood zag gaan. De dierentuin is voor mij altijd een plek geweest waar ik even mocht zijn, niets moest en alles goed was.

Het fijne vond ik ook, dat sommige takken of bloemen nog mooi in bloei waren. Heerlijk vind ik het dan, om die nu even kansloos – meer had ik niet bij me – met mijn telefoon te fotograferen. Even gedachten verzetten, weg uit mijn hoofd en meer niet dan dat.

Het half uur werd in dit geval meer dan goed gevuld. Gewoon tussen de dieren. Geiten, schapen, konijnen. En stiekem gewoon de meest leuke onhandige varkens. Ik kan er echt uren naar kijken. En voor ik het wist, was mijn tijd om. Ik vertrok wiebelig aan mijn terugweg en besefte me dat dit kleine halfuurtje het beste half uurtje van de dag geweest kon zijn.

Eenmaal terug overspoel letterlijk alles weer. Wist ik ook wel, dat dat zou gebeuren. Maar niemand pakt me nog af, dat ik even tussen de dieren stond. Dat ik even genoot van het geknor van het varken. Dat ik even de frisse regenlucht opsnoof. Ook dit kan een stukje zelfzorg zijn.

Eén gedachte over “Kort maar zelfzorg”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *