Dagen vullen zich vol duisternis en mijn hart wordt overschaduwd door een oceaan van tranen en angst die een uitweg naar buiten lijken te zoeken. Maar alles lijkt zich keer op keer op te hopen diep van binnen. De diepte van mijn binnenwereld delen is iets wat ik ontzettend moeilijk vind en laatst besefte ik mij dat sommige dingen alleen maar mijn allerliefste konijn Wolf wist. Dingen die ik nooit aan anderen vertel omdat het te pijnlijk is om te delen. Te hard om er uit te gooien. Misschien klinkt het heel gek, dat ik dingen heb gedeeld met een konijn. Maar graag neem ik je mee om daar wat over te vertellen.

Tegenwoordig hoor je in de wereld genoeg over hulphonden. Ze worden opgeleid tot therapiehonden en staan voor je klaar wanneer je dat nodig hebt. Ik ben zelf helemaal niet zo´n persoon die blij wordt van honden. Maar waarom zou je een hulphond nemen als huisdieren net zoveel voor je kunnen betekenen als een hulphond!?

Toen ik ruim drie jaar terug ziek werd en een depressie kreeg besloot ik om een konijn in huis te nemen. De dagen die ik moest vullen vond ik heel moeilijk en elke keer dat ik wakker werd, wilde ik niet wakker worden, laat staan mijn bed uit komen. Samen met mijn moeder reden wij naar een fokker waar er een hok vol met mannetjeskonijnen zaten. Bijna allemaal rende ze tegelijk naar me toe behalve één die achterin heel stil en alleen bleef zitten. Precies díé wilde ik vasthouden en ik heb hem nooit meer losgelaten. Wolf kreeg een plekje bij mij thuis. Op dat moment wist ik niet dat hij zoveel voor mij zou betekenen. De dagen die kwamen heb ik hem zo goed mogelijk getraind om zindelijk te worden. We raakten gewend aan elkaar, ik knuffelde hem elke dag en stukje bij beetje mocht hij meer loslopen in de kamer die ik toen nog had. Doordat ik zoveel thuis was, bracht ik veel tijd met hem door en doordat hij zo klein was toen ik hem kocht, kon ik hem alles leren wat ik ook maar wilde.

Na een tijdje ging ik verhuizen van een studentenkamer naar een appartementje en Wolf ging met mij mee. Ook voor Wolf was er meer ruimte in huis en hij vond het heerlijk om los te kunnen lopen, op de bank te kunnen liggen of rondjes te rennen. Zelf ging ik pittige periodes tegemoet. Wat ik zo bijzonder vond aan Wolf was dat hij er áltijd was. Wanneer ik thuis kwam in mijn appartementje, dan rende hij naar me toe. In de ochtenden dronken we samen koffie en hij voelde aan wanneer ik het nodig had om een knuffel te krijgen. Hij sprong dan letterlijk op de bank om even op schoot te komen liggen. Zoals ik aan het begin van deze blog al even aangaf, heb ik heel veel met Wolf gedeeld. Misschien klinkt dat gek als je zelf geen huisdier hebt. Maar Wolf was voor mij een dagboek waar ik uren tegenaan kon praten. Samen huilen onder een dekentje op de bank. Hij was er wanneer het nodig was. Zelfs ’s nachts haalde hij mij uit nachtmerries, dan begon hij verschrikkelijk hard te stampen totdat ik het hoorde, hem het hok uithaalde en we samen verder sliepen. Hij bij mij op bed.

Ik kan ontzettend veel dingen noemen, waarin hij mij heeft geholpen. Maar ik ben er van overtuigd dat ook andere huisdieren kunnen helpen om het leven net wat fijner en makkelijker te maken. Helaas heb ik Wolf twee weken terug in moeten laten slapen. Ik heb afgelopen vrijdag een nieuw konijntje mogen halen.

Mijn binnenwereld ga ik met mijn nieuwe konijntje Vos delen. En ik hoop dat ik er net zoveel plezier en geluk van mag hebben als dat ik met Wolf had. Heb jij een maatje waar je alles aan kunt vertellen?

Eén gedachte over “Je binnenwereld delen met een konijn”

  • Hoewel ik zelf echt helemaal niets heb met dieren (sorry, ik vind ze zelfs eng…), kan ik me wel voorstellen dat het heerlijk moet zijn om een dier als een soort levend dagboek te gebruiken. Wel extra verdrietig dan als zo’n beetje er niet meer is…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *