Met de woorden van mijn behandelaar nog in mijn hoofd, vertrek ik zaterdagochtend naar de sportschool. ´Ga alsjeblieft sporten in je eigen sportschool´.
Ongeveer gelukkiger kun je me momenteel niet maken. Want de afgelopen zes weken is mijn geluk tot diep de grond in gestampt en liep ik rond als een wandelend wrak. Één waar geen leven meer in zat en waar het sporten zelfs bijna niet meer lukte want mijn lijf is zo op en mijn geluk is tot ver de grond ingestampt. Dat sporten mij een blij mens maakt, is waarschijnlijk niemand hier voorbij gegaan.

De afgelopen zes weken, waren weken waarin ik amper kon sporten zoals ik eerder gewend was. Ik sportte veel, hard en ging vaak genoeg over mijn eigen grenzen heen. Maar hier zat een reden achter. De pijn die ik van binnen voelde, het verdriet, de boosheid – alles moest er uit. En dat deed ik dan maar door middel van sport. Hoe vermoeid en leeg ik daar dan ook aan kwam, ik moest en zou sporten.

Afgelopen zaterdag had ik met een vriend afgesproken om samen te sporten. Nog voor we begonnen, gaf hij aan dat hij me er behoorlijk slecht bij vond zitten en het niet zo’n slim idee vond, om vol gas te sporten. Toch wilde ik keihard door. Ik was daar immers niet voor niets. En langzaam maar zeker zag hij mij helemaal opladen. Van dat ene ingestorte meisje, bloeide ik op.

Ik was blij dat mijn psychiater me de woorden had meegegeven, en dus gewoon even lekker aan de bak kon! In veel gevallen kan sporten je psychisch helpen. Mij in ieder geval wel. Ik weet dat ik zelf heel hard moet blijven zoeken waar de grenzen liggen, maar hoe meer sport er in de dag is, hoe meer ruimte er in mijn hoofd komt. Nu de balans nog vinden.

Eén gedachte over “Sporten kan helpen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *