De warme zonnestralen vulden mijn huis maar daar was het ook allemaal mee gedaan. Mijn eigen binnenwereld voelde koud en leeg. Wat ik ook deed om daar verandering in te brengen, niets leek te werken. Iedere dag was een dag van stilstaan. Als buiten de zon scheen, probeerde ik ‘m toe te laten in mijn hart. Als ik ergens eerder van genoot, lukte me dat nu helemaal niet. Wanneer Wolf mijn konijn knuffels kwam geven, had ik liever dat hij aan de andere kant van de bank lag. De wereld hoefde van mijn niet meer verder te draaien omdat alles voor mij als een grote bom ingestort was.

Tot er in een ochtend mijn telefoon ging. ‘Ber, ben je thuis?’ Ik was die dag thuis en besloot dat het goed was dat een vriendin langs mocht komen. Toen eenmaal mijn deurbel ging, hoorde ik gestommel in het trappenhuis. Daar stonden twee lieve vriendinnen voor mijn deur. We hebben samen lang gekletst en thee gedronken. En die woorden, wil ik met jou delen omdat ik denk dat ze van waarde zijn om de wereld in te brengen. En als je mijn account op Instagram volgt, heb je ze vast al gelezen. Maar toch wilde ik er een blog aan wijden.

Terwijl wij aan het praten waren over onze levens, vertelde ik over mijn stilstaan. Over de therapie die gestopt was, het uitbehandeld zijn en de pijn die me dat deed. Iedere dag daarmee geconfronteerd te worden en letterlijk weten dat je stilstaat. Althans – dat stilstaan voelde zo. Zo zag ik dat omdat ik niet beter wist. Het lukte mij niet om dat anders te zien. Ondertussen ging ik terug in de tijd naar een van mijn opnames waar ik met creatieve therapie een basisfiguur moest kiezen en hiermee een heel blad moest vullen. Ik koos een driehoek en onbewust tekende ik alle driehoeken zo, dat ze naar beneden vielen in een fuik bijeen. Aan het einde gaf mijn therapeute terug dat ik het blad eens om moest draaien om niet de chaos te ondervinden van alles maar juist het driehoek te nemen als basis – je fundament. Ik nam voor dat moment maar netjes aan wat ze zei, want ik kon er werkelijk niets mee.

Na dit aan hen verteld te hebben, wilde een van hen haar gedachten van die ochtend in de trein delen. Tijdens haar treinreis zag ze veel bomen. Je kunt je voorstellen dat jij als persoon een van die bomen bent. Je groeit, maar soms sta je stil. Het voelt alsof je stil staat maar in werkelijkheid is dat niet zo. Je bouwt aan je fundament, de wortels ín de grond. Je ziet het alleen niet boven de grond. Als je kijkt naar de boom dan ben je gelijk geneigd te denken dat alle takken groeien en je bladeren aan je als boom moet krijgen. Maar om een stevige boom te worden moet je in balans blijven en dat doe je door niet alleen boven de grond te groeien maar ook door je wortels in de grond te laten groeien.

Voor mij viel er op dat moment zoveel samen. Terwijl ik dacht dat ik stil stond, besefte ik dat ik niet boven de grond groeide maar juist bouwde aan een fundament om mezelf weer sterker te krijgen. Om mijn binnenwereld wat meer tot rust te krijgen en de chaos die ik steeds voelde meer onder controle te krijgen. Daarmee stond ik dus niet stil maar was ik keihard aan het werk.

Heb je soms het idee dat je stilstaat of dat je helemaal niet verder komt? Bedenk dan dat je ondertussen keihard werkt en af en toe ook echt even de ruimte mag nemen om alle krachten te verzamelen om iets later weer door te gaan. Het hoeft namelijk niet zo snel en hard als je zelf in gedachten hebt. Voor mij zijn de warme zonnestralen die ik eerst niet voelde ietsje teruggekomen om mezelf dat toe te laten en te beseffen dat ik niet zo stilsta, als ik echt dacht!

One thought on “Stilstaand bouwen aan je fundament

  1. Heel, heel mooi, deze vergelijking! En bedankt dat je me er even aan herinnert. Mijn huisarts gebruikte dat beeld ook een keer. Ik was ‘m weer even kwijt, maar ben blij dat ik het me nu weer herinner.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *