Terwijl ik met een betraand hoofd op de bank lig, gaat mijn telefoon. Stilletjes noem ik mijn naam. Als ik goed luister, hoor ik dat het iemand is, die ik liever niet aan de telefoon heb. Een therapeut. Bellen voelt even zwaar. Ik zou het liefst ophangen, maar zelfs tot dat, was ik niet instaat.

Hoe we er tot komen om samen aan de telefoon mijn binnenwereld te bespreken, weet ik niet. Maar ook daarin lukt het me niet om aan te geven dat dat voor alsnog niet helpt. Ik geef me over, want dat is het enige wat lukt.

Even praten verder proberen we samen de plekken in m’n lijf af te gaan. Mijn buik vol spanning. Met alles in me, probeer ik er aan te denken waar het vandaan komt. Maar er komen alleen maar meer tranen.

Niet veel later gaan we door naar m’n hoofd. Het voelt alsof deze non stop aan staan. Alsof sirenes, alarmbellen, deurbellen, knipperlichten en alles wat maar veel geluid maakt, tegelijk afspeelt in m’n hoofd.

Wanneer ik dat deel, raak ik in paniek want buiten gaan ineens de sirenes af. Gepiep van een vrachtauto die probeert achteruit te rijden. Opnieuw probeer ik me te focussen op wat de therapeut aan de telefoon vertelt.

Even later vraagt ze of ik in mijn lijf op andere plekken voel waar de tranen vandaan komen. En op dat moment overspoelt alles. Mijn hart. Mijn hart voelt leeg. Leeg in zoveel. Gevoel, verlangen en dromen. Het is allemaal weg. Het voelt kil aan. Vast zou het Okay zijn. Maar het maakt me verdrietig. Want daar waar ik altijd mijn hart voelde en wist dat hoe rot ik me ook zou voelen, het goed kwam. Nu is het leeg en als ik het vul met wat nodig is, lijkt het een bodemloze put te zijn. Alles verdwijnt wat ik er in stop. Energie lijkt te verdwijnen.

De therapeute praat maar door en vraagt me uiteindelijk om de spanning in mijn buik en de leegte in mijn hart samen te brengen. En voor ik het weet, overspoel ik mezelf opnieuw met tranen.

Plaatsen kan ik het niet. Het enige wat ik weet is dat ik het ontzettend moeilijk vind dat mijn hart leeg is. Dat tranen het grootst lijken en de dag van vandaag beheerst.

Maar ik weet ook dat tranen laten een van de meest verlichtende dingen kan zijn. Het laat los in je wat nodig is. Het geeft opluchting.

Het was Okay om te bellen. Zwaar wel, emotioneel ook. Maar soms kan het helpen om alle angst en verdriet die er van binnen zit, te delen met iemand zodat je niet alleen staat.

2 gedachten over “Tranen in je hart”

  • Tranen kunnen soms zó goed voor je zijn. Maar ik snap ook heel goed je dubbele gevoel: Ik vind bellen met een hulpverlener zelf behoorlijk lastig. Zeg je dan wel of niet alles en meer van dat soort vragen, spoken dan door m’n hoofd.

  • Ah ja, snap ik zo goed dat je bellen met een hulpverlener lastig vindt. Soms heb ik dat ook, maar uiteindelijk weet ik ook dat het alleen niet lukt en als bellen dan tot de mogelijkheden valt, is dat een goede optie. Je kunt ook aangeven dat je niet weet of je alles wil vertellen. Vaker denk ik ook ‘hou de helft achterwege’. Maar veelal komt het er dan als nog uit wanneer je eenmaal aan het praten bent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *