Als kind ben ik behoorlijk gepest. Dat ik anders was, werd goed duidelijk gemaakt. Met een pigmentsafwijking op een kleine “boerenschool” zitten roept natuurlijk al snel aandacht op.

Het pesten maakte me stilletjes en zorgde ervoor dat ik op de middelbare school altijd het gevoel had dat ik er tóch niet bij hoorde omdat ik anders was. Wanneer mensen wel met mij omgingen, ging ik er dus maar vanuit dat dit was vanuit medelijden en dat ze toch wel weer zouden gaan.⁣

Het feit dat ik gepest werd nam ik nooit echt serieus. Dat was na alle trauma’s helemaal niet relevant, maar nu ik meer met jullie gesproken heb, zijn mijn gedachten hierover veranderd.⁣

Pesten laat wel degelijk schade achter, intens veel schade en dat is niet, nee NOOIT oké! Ik heb mij onwijs veel alleen gevoeld in grote groepen. En nog, wanneer ik onzeker raak, kan ik mij een heel klein meisje voelen. ⁣

Nu weet ik, volwassen Naomi, dat het pesten NIET mijn schuld was. En als jij gepest wordt, weet dan dat dus ook dat NIET jouw schuld is. Maak het kenbaar en bespreekbaar dat je je alleen voelt of het gevoel hebt buiten een groep te vallen. ⁣

Doe het samen, niet alleen, nooit alleen!

2 gedachten over “Misschien ben ik anders”

  • Raak. Pesten laat blijvende sporen achter. Eerlijk? Ik zou mijn pesters soms nog een keer willen spreken. Niet om boos te doen, maar om te laten zien wat de gevolgen van pesten zijn.

    • Ik zou je willen vragen – Wat houdt je tegen? Misschien kun je een brief schrijven aan zij die jou hebben gepest. Deze hoef je natuurlijk niet te versturen, dat kan altijd nog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *