Elk jaar, 4 mei, 20.00 ben ik 2 minuten stil. Het lijkt ieder jaar moeilijker te worden. Elk jaar vallen er meer mensen weg.

Ze zeggen weleens, hoe ouder je wordt, hoe meer mensen er zullen gaan.
Maar ik ben potverdomme pas 37! Dat is veel te jong om je beide ouders kwijt te zijn en verder te moeten als wees.

Geen kind meer maar op mezelf en mijn broers en zus aangewezen.
Geen ouderlijk huis meer waar het altijd veilig en warm was.
Ja, mijn ouderlijk huis is verkocht zonder echt in de verkoop te hebben gestaan. De foto’s moesten nog worden gemaakt, maar zelfs zonder die foto’s is het huis verkocht.

Ik hoop dat de nieuwe eigenaars er net zo veel plezier en liefde in voelen als dat ik 37 jaar heb gevoeld. Want het was er warm. Het was er goed.
Je was er nooit met teveel, maar altijd genoeg.

Het huis heeft voor mij nu geen gevoel meer. De ziel is eruit gehaald.
De ziel zit nu samen met mijn moeder op een wolk te kijken hoe wij keihard ons best doen om door te gaan. Maar godverdomme pap en mam, wat heb ik het lastig!

Afgelopen week ben ik na 4 weken weer gaan werken. Mijn vrolijke gezicht moest weer op en ik kan je vertellen, dat is een hele opgave.
Maar, we moeten door. Mijn motto: Stilstand is achteruitgang.

Maar nu, 4 mei, 20.15 heb ik mijn tranen weer de vrije loop gelaten.
Ik heb ook niet de behoefte om dat tegen te houden. Lukt me toch niet.

Op 4 mei herdenk ik en denk ik ook aan al de mensen die mij zijn ontvallen die ik zo lief had. En heel veel, veel te vroeg! Mensen tegen wie ik veel te weinig heb gezegd dat ik ze lief heb en had.

Ik kan schelden, vloeken als de beste. Maar ze komen er niet mee terug.
Dus huil ik maar. Maar ook daar komen ze niet mee terug.
Maar het is mijn verdriet. Het zijn mijn tranen.
Die laat ik gaan als ik daar behoefte aan heb. En ik heb er liters van dus ik ben voorlopig nog niet klaar.

En dan rouwen. Wat is dat eigenlijk?
Het overlijden van mijn moeder had net een plaatsje. Daar heb ik ook nog niet echt om gerouwd heb ik het idee.
Weet jij wat rouwen is?

One thought on “Op 4 Mei ben ik stil

  1. De vraag wat rouwen is, vind ik heel interessant. Ik weet wel wat verdriet is, maar ik weet niet of ik ook goed kan rouwen. Iedereen doet dat denk ik ook op zijn eigen manier. Ik vraag me na alle jaren van ‘rouwen’ nog steeds af of er een goede manier bestaat.

    Overigens sta ik op vier mei wel echt stil bij de oorlogsslachtoffers. Maar ik herken wel dat je gedachten dan ‘vanzelf’ ook gaan naar de mensen die je zelf moet missen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *