Onzichtbaar

PTSS – is herstellen mogelijk?

Pinterest LinkedIn Tumblr

Er was een tijd dat ik me nergens veilig voelde. Ik had een paar keer per nacht heftige, levensechte nachtmerries. Als ik wakker was, voelde ik me gehaast, kapot, opgejaagd, onveilig, hyperalert. Buiten checkte ik of ik achtervolgd werd. Voordat ik op bed kon liggen vroeg ik mijn man het huis te checken. Te checken of de deuren op slot waren en of er verder niemand in huis was. Als ik onder de douche stond, werd ik gek van ‘achtergrondgeluiden’, ieder geluid was potentieel gevaar. Het voelde alsof ik altijd en overal in gevaar was. Op allerlei momenten vloog het monster genaamd ‘PTSS’ mij aan.

Dissociatie en herbelevingen

Iedere training, iedere therapie, ieder gesprek voelde als dweilen met de kraan open. Ik vocht voor meer kwaliteit van leven, maar mijn kwaliteit van leven kelderde. Het nam af. Ik dissocieerde uren van de dag en wist niet meer welke tijd ‘de waarheid’ was. Ik haalde heden en verleden door elkaar.
Op de meeste feesten, bruiloften en begrafenissen was slechts mijn ‘omhulsel’ aanwezig maar kon ik je niet navertellen waar ik geweest was. Ik kon er dan enkel een onsamenhangend verhaal van maken, losse flarden. Wel was ik enórm creatief in het verbergen dat ik even niet aanwezig was. Het staat er wat luchtig geschreven maar het was enorm slopend, uitputtend en pijnlijk. Ik ging van trauma naar trauma, naar ‘nu’, naar trauma. Onveiligheid, niet snappen waar ik wél was. Ingewikkeld dus.

Hardlopen als therapie?


Ik begon met hardlopen. Echt hard. Kilometers achter elkaar. Ik voelde mezelf, ik voelde mijn hartslag, zweet, mijn ademhaling. Maar als ik dan eenmaal thuis was, was alles zwart. Voelde ik niets meer. Het was letterlijk verlammend. De angst.

Helen van PTSS is mogelijk

Ik dacht dat dit mijn nieuwe norm was. Mijn leven. Meer kon ik er niet van maken. Gelukkig zat ik er enorm naast. Met een intensieve therapie is het me gelukt om mijn ergste nachtmerrie te verwerken. PTSS is in remissie. Het lukt me om een actieve rol aan te nemen. Om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen geluk.
Dat klinkt heel simpel geschreven, maar dat is het totaal niet. Wel heb ik me in de laatste 2,5 jaar niet meer zó onveilig gevoeld als dat ik hierboven beschreven heb.

Dat wil ik je dan ook meegeven:

Dit gevoel is niet voor altijd.

Herstellen, helen, is mogelijk.

Benieuwd naar Suus haar ervaring over de behandeling in een traumaverwerkingskliniek? Die kun je hier lezen.

Suus | 32 - Woont in Friesland | Moeder - vrouw - vriendin - zusje - tante Schrijft graag | Doet het liefst alles achter de schermen | Houdt van indie/alternatieve muziek - gaat graag naar concerten | Heeft haar eigen webshop: www.postvansuus.nl

Write A Comment