De afgelopen jaren heb ik een heel scala aan instellingen, afdelingen en behandelingen bewandeld. Ik heb veel mogen leren, vele tranen gelaten en waardevolle inzichten gekregen van mijn therapeuten. Maar op sommige momenten waren het niet mijn therapeuten, maar mijn groepsgenoten die mij het meeste brachten. Want in al die behandelingen, tijdens alle opnames, tussen therapieën door en als ik thuis was en ben, zijn zij er. Zij verdienen de grootste eer. Dus daarom hierbij een ode aan mijn (oud-)groepsgenootjes.

Lieve (oud-)groepsgenootjes,
Misschien kennen jullie me niet meer. Misschien ben ik verdwenen uit jullie hoofd, omdat naast mij nog honderden anderen dezelfde naam, “(oud-)groepsgenoot”, dragen. Misschien herinner je me vaag van een module, een kortdurende crisisopname of van de wachtkamergesprekken. Of misschien heb je mij nog heel helder voor de geest, weet je wie ik ben en heb ik misschien wel een belangrijke rol mogen spelen in jouw herstelproces. Of misschien ligt de situatie wel heel anders.

De exacte details doen er niet toe. Want jullie hebben iets gemeen: jullie zijn er altijd (geweest). Als verpleging, sociotherapeuten, groepsleiders of behandelaren in gesprek waren, waren jullie daar. Als de nachtdienst een onbekende man of vrouw was die drie verdiepingen lager ergens in een hokje zat, dan waren jullie daar. Als de nachtdienst niet achterhaald kon worden omdat zijn of haar naam niet op het bord stond, dan waren jullie daar.

Ook als ik uit een therapie kwam die me zwaar was gevallen, kon ik op jullie rekenen: een arm om me heen, een knuffel, iemand die een kopje thee komt brengen of zegt ‘kom, we gaan een stukje wandelen’. Tijdens therapie waren jullie degene die mij steunden door te zeggen ‘ik herken wat je zegt’ of ‘ik begrijp je gevoel zo goed’ of ‘wat ontzettend naar dat je je zo voelt’. Ik mocht eindeloos lang huilen, oefenen met boos worden en keer op keer navragen of jullie me niet raar, stom of dom vonden.

Tegelijkertijd waren jullie ook degene die ik af en toe het liefste achter het behang wilde plakken, omdat jullie me confronteerden en een spiegel voor hielden. Jullie waren degene die mij stopzette, als ik weer te hard doorrende. Jullie lieten me zien hoe ik mezelf kapot maakte, zonder dat ik dat zelf doorhad. Jullie stonden het toe als ik fouten maakte, gaven me vele kansen en wezen me niet af als persoon om de fouten die ik maakte.

Ik heb het soms behoorlijk pittig gevonden om zoveel mensen om me heen te hebben. Jullie zijn ontzettend gezellig, vooral ’s avonds laat, maar het groepsleven is ook zwaar. Jullie hebben zelf ook een lading shit en dat vond ik vaak moeilijk. Het liefste wilde ik deze van jullie wegnemen en op mijn eigen schouders dragen. Dit was natuurlijk een illusie, maar het betekende ook dat ik wilde zeggen: ik ben blij dat je er bent en ik wil er graag voor je zijn.

Bij jullie kreeg ik namelijk ruimte om te leren, te vallen en weer op te staan. Ik mocht verder bouwen aan mijn herstel en onderzoeken wie ik ben en wat ik belangrijk vind. Ik kreeg de ruimte om voor mij belangrijke waarden en normen te delen, ook als deze soms afweken van wat “gewoon” was.

Maar het belangrijkste is misschien wel dat ik me aan jullie kon en mocht hechten. Dit zorgde ervoor dat ik kon ervaren dat ik, ondanks alles, nog in staat ben om me te hechten (en onthechten) aan mensen. Jullie hebben me hierdoor het gevoel gegeven dat ik leef. Jullie hebben mij mijn gevoel van eigenwaarde teruggegeven en ervoor gezorgd dat ik steeds meer durf te laten zien van wie ik echt ben aan de “grote boze buitenwereld”.

Jullie hebben me geleerd en doen voelen dat ik mag zijn wie ik ben en dat ik goed ben zoals ik ben. En dat is iets wat niemand me ooit nog zal leren. Dat is wat ik aan jullie te danken heb. Dus, vanuit de grond van mijn hart: lieve (oud-)groepsgenootjes, dankjewel voor alles wat jullie voor mij hebben gedaan.

Liefs

(Deze blog is eerder verschenen op mijn eigen blog)

2 gedachten over “Een brief aan mijn (oude)groepsgenootjes”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *