De namen in deze blog zijn anders dan de werkelijkheid.
Terwijl het keihard regende, fietste ik met een geluksgevoel naar mijn afspraak. Als ik de drempel overstap, word ik warm begroet en krijg ik een hete kop thee aangeboden. Dan gaan we samen aan tafel zitten. De plek waar ik ruim een jaar terug zei dat ik een stap terug wilde doen.

Een lange tijd werkte ik op een kinderboerderij. Mijn hart lag bij de dieren, de plek en vooral de kinderen die er kwamen. Maar dat we met elkaar en de vrijwilligers door gingen, dat was een ding wat zeker was, dat zou niet lukken. Ik startte een klein clubje om te kijken of we op een andere manier een doorstart konden maken.

Er kwamen dromen, ideeën, wensen. Alles wat ook maar even door onze hoofden gingen, werd opgeschreven. Tot ik merkte dat er één kink in de kabel zat. Hierover heb ik lang met Kees gepraat. Hij stond achter me. Maar met de dag dat ik werkte aan dit veel te toffe project, voelde ik me leeggezogen worden.

Heel eerlijk keek ik toen op een dag van een afstand. Wat was wijsheid. Wijsheid voor hen, de kinderboerderij, het nieuwe bestemmingsplan, maar ook wijsheid voor mij. Op dat moment heb ik gekozen met tranen in mijn hart voor mezelf. Ik wilde wel, maar mijn zijn kon niet meer geven wat het project nodig had. Kees en ik namen geen afscheid.

En nu een jaar later, zijn de dromen die ik op papier schreef, zo groot als ze waren, langzaam werkelijkheid aan het worden. Ik voel me sterker, heb Kees een mail gestuurd en we hebben thee gedronken. Mijn hart begon net zoals toen tijdens het brainstormen heel hard te kloppen. Want, ik krijg hier plezier van, ik geniet ervan. En het bijzondere, ik mag en kan langzaam terug door alles heen weer taken oppakken, zoals we een jaar terug hebben afgesproken.

Mijn dromen, dromen voor zoveel meer, voor hen die het nodig hebben. En ik hoop dat wanneer alles rond is. Dat alles gebouwd is. Ik jullie erover kan vertellen. Maar ik wil je vooral nu op je hart drukken, dat het soms zo verstandig is, een stap terug te doen, en later weer erbij te komen. Afstand betekent niet, nooit meer terug komen. Het betekent soms – vooral in mijn geval – bouwen aan mezelf, sterker worden, kijken, voelen en ervaren waar ik wil inspringen.

Ik ga met een lach terug naar dit project.

Author

1 Comment

  1. Je maakt me heel nieuwsgierig naar de plannen nu! Super dat je het weer op kon pakken. En afstand kan daarbij inderdaad soms nodig zijn.

Write A Comment