Jasper Levensverhaal

Autisme en ik

Doe ik er wel toe? Doe ik wel genoeg voor anderen? Kom ik wel genoeg uit m’n comfort zone?

Dus ik schraap m’n liefde van de vloer nu”

Linde Schone – liefde van de vloer

Deze vragen spelen op een avond als deze vaak door m’n hoofd. Ik ben 31 jaar oud op het moment dat ik deze blog aan het schrijven ben, ik ben 13 jaar internationaal chauffeur, ik ga overal naartoe en het maakt me niet uit of het weekenden zijn of doordeweeks. Maar het maakt je ook eenzaam, ik heb niemand, ja m’n ouders, maar verder niemand. Ik probeer het wel hoor, en dat gaat dan een tijdje goed, maar iets hoeft er te gebeuren en ik sta weer alleen.. 

Lonely Heart, why you so upset? Don’t you smile when you remember some beautiful days?”

Lonely heart – Polyana Felbel

Ik zou ook wel ‘s een keer geknuffeld of aangeraakt willen worden, maar het zijn er maar weinig die het mogen: anders blokkeer ik of ga ik in de verdediging.
Dat is wat bij mij hoort, bij het leven van een autist met ADHD, maar autisten zijn niet gek of raar, ze zijn anders bedraad en met de juiste discipline komen ze heel ver in het leven. Zoals ik: ik heb een goeie baan, een mooi huis en eigenlijk toch wel wat vrienden, ook al verloopt contact soms moeizaam, ze blijven toch naast me staan. 

Maar ga nu niet meer wachten, kan dat niet langer, ik heb wel meer te doen”

Totdat iemand mij pas geleden erop wees om mijn horoscoop te lezen. Ik ben totaal niet van dat soort dingen, maar deed het toch en de uitkomst was eigenlijk wat ik al die jaren al ben. Ik ben een schorpioen, die zijn mysterieus, als ze iets zeggen menen ze dat ook, ook al kan je niet altijd zeggen wat je denkt natuurlijk, vertrouwen staat hoog in het vaandel, eigenzinnig en ambitieus. Al die dingen die ik ben, die mij maken tot wie ik ben en door mijn autisme worden dingen soms extra versterkt.
Het is soms ook wel een warboel in mijn hoofd hoor, dan trek ik mij terug en sluit me af. Soms is dat nodig. Tegelijkertijd zou het ook fijn zijn als er iemand zegt, ‘joh Jasper, kop op, ik ben er voor je, wat is er?’ Gelukkig heb ik wel een aantal van die mensen om me heen, maar ze zijn zeldzaam, helaas.
Maar ondanks dat ik wel in een ruimte sta met mensen, op een terras of in de kroeg, dan nog kan je je eenzaam voelen, ik wel tenminste. Ik werk eraan, maar ik denk dat dat gevoel nooit helemaal weggaat, misschien is dit voor meer mensen herkenbaar?

Zo zien jullie maar, iedereen is verschillend en je ziet heel veel dingen niet aan de buitenkant. Je schermt de buitenwereld vaak af omdat dat wat er in je eigen hoofd gebeurt, positiever of negatiever is. Iedereen is tenslotte anders, omarm ze daarom en haat ze niet. Spread the love!

We zijn tenslotte allemaal als treinen zonder station en blijven zoeken tot we er één vinden.” 

Jasper Scholten – Spoor bijster

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *