Samen schreven Bernice en haar moeder Annelies een blog. Een blog over samen delen, iets wat soms zo alleen kan voelen, kan zijn.

Gemaakt om samen te leven, te beleven en te delen. Om te zijn, te voelen en elkaar te helpen en steunen waar dat nodig is. Tot het moment dat er iets ergs overkomt. Jij samen, maakt hetzelfde mee, maar beleeft het op een totaal andere manier. Gemaakt om samen te leven, beleven en te delen, komt in een heel ander daglicht te staan. Het krijgt andere vormen. Samen wordt niet samen meer, maar alleen. Zonder dat je het écht zou willen.

Annelies:
Drie Musketiers waren we, een soort front, een bond. We zouden alles met elkaar hebben willen delen. Alle pijn, alle verdriet, alle angst, alles wat het leven zo zwaar maakte. Maar we waren stil, ík was stil en bang en ik voelde me zó alleen. Ik wilde jullie beschermen, liefhebben, vasthouden en nooit meer loslaten. Maar ik móest loslaten en jullie moesten gaan, steeds maar weer. Ik wilde strijden, met jullie vluchten, in een hut op de hei, maar ik was te bang. Niemand kende mijn gevoel, ach, wie zou geloven wat ik zou delen? Drie Musketiers, maar zó alleen, zó eenzaam en gevangen in ons eigen gevoel. Wat geboren was om van te houden, om te koesteren, zonk weg in een diep zwart gat. Onbesproken leed en pijn vulde harten. Diep geworteld, gebroken, geknakt. Drie Musketiers waren we, samen, maar stil en alleen. Nu mogen we delen en koesteren. Vasthouden om nooit meer los te laten.

Bernice:
Samen, maar alleen, doet het me pijn. Pijn om te weten dat ieders hart zoveel zwartheid kent. Wetend dat ik mijn stukje pijn kan delen met wie hetzelfde meemaakte. Maar het voelt leeg, stil en alleen. Het zou zo krachtig zijn om harten samen te voegen. Om samen de strijd op te pakken en door te gaan. Ieders hart heeft de pijn anders meegemaakt, hoewel we er samen waren. Het gaat niet om een goed of fout. Het gaat er om dat er ruimte mag zijn voor de pijn die je nu voelt. De pijn, de zwartheid die je hart overschaduwd. Ik denk dat wanneer we er met elkaar naar kijken, naar elkaar luisteren en er voor elkaar zijn, we zoveel verder komen, dan in onze strijd alleen. Het is iets wat me de afgelopen tijd vaker heeft stil doen laten staan. Ik weet wat ik voel. Maar ik weet niet wat zij voelen. Soms zou graag mijn lichtjes die ik leer kennen, in de duisternis, mee willen geven aan hen, om datzelfde licht te gaan voelen. Samen weer sterker worden. Samen het leven gelukkig zijn. Samen, niet alleen, met ruimte voor elkaar.

Laat samen je gevoel dichterbij komen. Hoe moeilijk en eng dat ook is. Maar wanneer je samen iets mee hebt gemaakt, kun je elkaar júíst helpen om er doorheen te komen. Het is pittig, eng en angstaanjagend. Maar durf, durf aan te gaan. Samen en niet alleen.


Author

2 Comments

  1. Ik hoop dat jullie het kunnen (voortzetten); je ❤ samenvoegen met elkaar.

  2. Marie-Jose Alblas Reply

    Lieve meiden, wat mooi geschreven. Het raakt mij diep om zo in jullie hart te kijken. En wat was het heftig. En je bent er nog niet. Maar God dank hebben jullie elkaar en is God onze Hemelse Vader erbij geweest en zal Hij er altijd zijn. Hoe je je ook voelt Hij kent je en voelt met je mee. Lieve schatten ik bid jullie rust toe in Hem. Dikke knuffel Marie-Jose.

Write A Comment