‘Lang zal ze leven, lang zal ze leven in de gloria, in de glo-ri-a, in de glo-ri-a. Hieperdepiep, hoera!’ Kneiter vals zingend, in onze pyjama of chill-outfit kwamen mijn zusjes en ik vroeger de slaapkamer van mijn ouders binnen als één van hen jarig was of als het Moeder- of Vaderdag was. Inclusief een ontbijt op bed, meestal gemaakt door de andere ouder. Het was een wedstrijdje: wie krijgt het voor elkaar om het liedje helemaal uit te zingen, het dienblad dat je vasthad voorzichtig neer te zetten om dan zo snel mogelijk midden in het grote bed van mijn ouders te kruipen. De rest moest namelijk op een krukje of op het voeteneind zitten en dat onderspit wilde niemand delven. Het plezier dat we hierin hadden, kan ik me nog goed herinneren.

Inmiddels is de werkelijkheid heel anders dan die fijne herinneringen uit mijn jeugd. Een jaar of vijf geleden begon ik me langzaam af te zetten tegen Moederdag en Vaderdag. Ik heb geen fijne jeugd gehad en ik was vooral vaak bang voor mijn ouders. Hoe kan ik dan tegelijkertijd vieren dat ze geweldige ouders zijn? Dat ik zo dankbaar ben dat zij er voor mij zijn? Heel simpel: niet. Lang heb ik dit op mijn verstand gedaan, “omdat het hoort”, maar toen ik eenmaal begon met studeren was ik er klaar mee. Ik kwam gewoon niet meer thuisthuis in de weekenden van Vaderdag en Moederdag -tot grote frustratie van mijn ouders en zusjes.

Geen contact
Vandaag de dag heb ik geen contact meer met mijn ouders. Ik ben mezelf nog elke dag dankbaar voor deze keuze, omdat het ervoor zorgt dat ik in vrijheid kan leven. Tegelijkertijd is zo’n dag als gisteren -en de weken die eraan voorafgaan- behoorlijk pittig. Sociale media staan vol met ideeën en oproepjes rondom Moederdag. Ik kan soms mopperen over “commercieel gedoe”, maar eigenlijk ben ik vooral heel verdrietig.

Ja, ik heb zelf de keuze gemaakt om geen contact meer te hebben. Het is de moeilijkste keuze die ik in mijn leven heb gemaakt en ik wens iedere dag dat het anders zou zijn. Dat ik mijn moeder op kon bellen en verheugd kon vertellen over iets wat ik had meegemaakt. Of dat ik verdrietig kon zijn over hoe een project volledig in duigen is gevallen. En dat er in beide gevallen dan ruimte was voor dat wat ik voelde. Dat ik gezien en gehoord werd. Dat ik er mocht zijn, met al mijn emoties. Maar het was er niet, het is er niet en het gaat ook nooit komen.

Niet alleen
De dag nadat ik het contact met mijn ouders verbrak, kreeg ik een appje van een hele waardevolle vriendin: “(…) Dat je je omringt met mensen die oprecht van je houden. Dat je leert dat familie een bloedband is, maar vrienden je zelfgekozen familieleden zijn. (…)”. Het heeft me tot tranen toe geroerd. Vanaf dat moment ben ik me langzaam gaan beseffen dat ik niet de enige ben voor wie de periode rondom Moederdag (en Vaderdag) ingewikkelde dagen/weken zijn. Ik weet dat ik nooit de papa en mama ga vinden waar ik zo naar verlang. Ik weet dat ik nooit in ga halen wat ik gemist heb. Maar ik weet wél dat ik mijn leven kan en mag invullen met mensen die ik uitkies.

Vorig jaar heb ik met een lieve vriendin Moederdag op een hele fijne manier ingevuld. En dit jaar? Dit jaar ben ik thuis, app ik met vriendinnen, ben ik creatief bezig, drink ik lekkere koffie en ben ik een beetje aan het nadenken over mijn verhuizing in het najaar. Verhuizen naar een plekje dat helemaal van mij is, waar geen nare herinneringen liggen en waar alleen mensen komen die ik in mijn leven wil hebben. Dit soort momenten zullen lastig blijven en dat maakt me verdrietig omdat ik het zo graag anders had gezien. Maar mijn leven is van mij en dat laat ik me niet meer afpakken.

Author

1 Comment

  1. Ondanks dat je zelf hebt gekozen voor het verbreken van het contact, zal het altijd wel een dag met dubbele gevoelens blijven. Want ja, je hebt er misschien zelf voor gekozen, maar zo’n keuze maak je nooit omdat het ‘leuk’ is. Goed verwoord in deze blog!

Write A Comment