Lianne Mamaandag

Mamaandag #Intro Lianne

Hoi! Ik ben Lianne en 31 jaar. Samen met mijn man, dochter en 2 katten woon ik in een mooie stad in het Groene hart. Tenminste normaal gesproken. Want sinds november 2018 ben ik opgenomen in een autisme kliniek in Zeeland. De keuze om langdurig én ver van huis te gaan, is een keuze die je niet meteen maakt en heeft veel pijn gekost. Ik laat mijn gezin achter om te kiezen voor langdurig herstel.

Ik ben al vroeg in beeld gekomen bij de GGZ i.v.m. hechtingsproblematiek en gedragsproblemen. Uiteindelijk werd op mijn 7de de diagnose ADHD gegeven. Daarna ben ik mijn hele leven met periodes in de ggz beland. Vooral bij flinke veranderingen zoals; samenwonen, trouwen, opleidingen etc. Op zulke momenten liep ik vast in mijn leven.

Na de geboorte van onze dochter raakte ik steeds meer de controle kwijt. Ook nadat ik langdurig uit de running was door snel op elkaar volgende operaties i.v.m. endometriose ging ik psychisch nog sneller achteruit.

In december 2016 werd ik verwezen naar een therapeut die anorexia constateerde. Ik ben bij haar als overbrugging geweest totdat ik naar een gespecialiseerde centrum kon. Toen ik eindelijk aan de beurt was, dachten zij dat er meer speelde en was er voor het eerst in al die jaren een behandelaar die aan autisme dacht. Ik werd afgewezen omdat de behandeling van een eetstoornis bij iemand met autisme anders aangepakt moest worden. En zo ging ik eerst een traject in om te kijken of er inderdaad sprake was van autisme.

Omdat het met eten zo slecht ging, kon men niet langer toekijken en ben ik bij een vrijgevestigde therapeut gekomen. Mijn diagnose werd bevestigd, alleen kon dat centrum mij geen behandeling geven, doordat mijn eetproblematiek op dat moment te groot was.

Het eten ging met stappen achteruit en mijn toenmalige therapeut vond het veiliger dat ik naar een instelling ging waar zij ook werkte. Ik had naast de individuele gesprekken ook deeltijd therapie. Uiteindelijk was dat ook niet voldoende en heb ik een boost opname gehad in een eetstoornis kliniek waar ik veel geleerd heb.

Thuis ben ik eerst weer vrijgevestigd terug gegaan, daarnaast kreeg ik een budget van de gemeente ( PGB ) voor ambulante hulp. De overgang was erg groot en ik viel helaas in depressief en suïcidaal gedrag. Na een aantal crisisopnames, weer terug naar de instelling van mijn therapeut en starten met acute deeltijd was het tijd om te kiezen voor een langdurige opname.

Ik ben op een goede plek genomen, waar ik veel leer over mijn autisme en daarnaast ook geregeld mijzelf tegen kom met mijn andere problematiek. De prognose is dat ik het einde van dit jaar naar huis ga, mits ik hier niks extra’s meer kan halen. Er is een mogelijkheid om 2 jaar te blijven dus mijn opname kan altijd verlengd worden.

Op dit moment ga ik om het weekend op verlof en ben dan van vrijdagmiddag tot zondagavond thuis. Thuis zijn ze inmiddels ook aan dit ritme gewend en is het niet meer speciaal als ik thuis kom. Mijn man heeft zijn draai gevonden in werken, voor onze dochter zorgen en zelf staande blijven houden. Onze dochter gaat naar school en krijgt extra hulp van een beeldende therapeut om te kunnen verwerken wat er allemaal gebeurd.

Moeders met psychische problemen heerst een enorm taboe op en ik hoop met schrijven voor Maarjezieternietsvan een bijdrage te kunnen leveren om dit taboe weg te halen. Ook moeders kunnen psychische problemen hebben helaas. Het maakt het extra lastig soms, omdat je graag wilt functioneren en je kind voor zulke dingen wilt afschermen.

Liefs, Lianne

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Wat een heftig verhaal. Ik ben zeker benieuwd naar het vervolg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *