In het begin stelde onze dochter vaak die vraag. Een vraag waar we niet een duidelijk antwoord op konden geven, omdat we dit zelf ook niet wisten.

Voordat ik langdurig werd opgenomen, had ik al een opname achter de rug bij een eetstoorniskliniek en een aantal crisisopnames. Als het kon, probeerden wij haar altijd voor te bereiden op een opname.

Bij mijn eerste opname in een eetstoorniskliniek wisten wij wanneer ik werd opgenomen, hoelang de opname precies duurde en wanneer ik op verlof mocht. Die verlofdagen waren altijd hetzelfde omdat de kliniek in het weekend dicht was.

Als voorbereiding voor haar maakten we een aftelkalender, zodat ze kon zien wanneer ik weer naar huis kwam. Tijdens die opname maakten we vaak gebruik van videobellen en stuurde ze mij prachtige tekeningen op.

Na deze opname volgde een periode van crisisopnames. Deze opnames waren erg onvoorspelbaar voor haar. Ze zag soms thuis dat het niet goed ging, ging naar bed en als zij wakker werd, dan was ik er opeens niet meer. Op gesloten afdelingen zijn kinderen niet gewenst en daardoor was het lastig om op bezoek te komen.

Gelukkig probeerde verpleging altijd mee te denken om een andere ruimte te zoeken. Moederdag 2017 heb ik helaas moeten vieren achter gesloten deuren, maar het was fijn dat ze op bezoek kwamen met taart en een cadeau.

Eind oktober 2018 werd duidelijk dat ik op korte termijn werd opgenomen voor langere tijd. Zo goed als het kon probeerde wij haar te begeleiden hierin. We hebben veel gehad aan boeken die wij haar voorlazen en aan met haar praten. Ik zal in een later blog wat boeken noemen die voor ons helpend waren.

Met deze opname kwam er wat meer rust thuis. De opvang voor en na school werd geregeld door vaste mensen op vaste dagen. In het begin wilde ze mij vaak bellen, moest ze ’s avonds nog wel eens om mij huilen als ze verdrietig was en klemde ze zich vast als ik thuis was. Maar langzaam vonden mijn man en dochter een ritme samen. Het bellen werd minder, het huilen werd minder en ook het aanklampen werd minder. Ze vind het heerlijk als ik thuis ben en kijkt er elke keer naar uit als ik naar huis kom. Wel krijgt ze begeleiding van een beeldende therapeut.

Inmiddels zijn we meer dan een jaar verder en langzaam komt de vraag steeds vaker terug “wanneer kom je weer thuis mama”? Eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik hoop snel met de juiste zorg!

Eén gedachte over “Mamaandag | Wanneer kom je weer thuis mama?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *