Mamaandag

Mamaandag: Vertel ik haar?

Marco Borsato heeft er ooit zo’n mooi liedje over gemaakt ‘De Waarheid’

Hoe vertel je iemand
Dat de aarde niet meer rond is
Dat de vogels niet meer vliegen
en de zon niet langer schijnt

Hoe erg ik soms ook bezig ben met de dood, zo kan ik ook flink bezig zijn met hoe ik mijn dochter later alles vertel. Wat is een juiste leeftijd om te vertellen welke dingen ik heb meegemaakt? Ga ik haar alles vertellen, of bespaar ik haar de details die zo verdrietig zijn om te horen?

Ik zou het als moeder graag zo goed willen doen, precies willen weten wat zij nodig heeft. Haar voldoende vertellen zodat ze een beeld krijgt van mijn leven, maar niet teveel zodat ik haar een trauma geef, of nog erger; het gevoel geven dat ik niet wilde blijven leven voor haar. Want juist zij is op dit moment mijn grootste drijfveer.

De afgelopen maanden zijn zwaar, het gevecht om te blijven leven wordt steeds zwaarder en zwaarder. Helaas kan ik weer wat kruisjes achter een suïcidepoging zetten. Terwijl ik zo graag wil blijven leven voor haar. En toch verlies ik af en toe volledig de grip op mijn leven. Wat is een goed moment om haar dit te vertellen? Ga ik haar dit überhaupt ooit vertellen?

Wij voeden onze dochter zoveel mogelijk op via het natuurlijk ouderschap. Daar hoort in onze ogen ook bij dat wij niet liegen tegen haar. Wij hebben bijvoorbeeld dus ook nooit gelogen over sinterklaas. Dus om deze periode uit mijn leven voor haar te verzwijgen, voelt heel fout. Maar wat is dan een goed moment? En hoe begin je zo iets?

De littekens op mijn armen zijn een letterlijk beeld van mijn strijd. Ik hoop dat, als ze straks wat vervaagt zijn, ik ze kan bedekken met een tattoo.

De foto’s in het jaaralbum van dit jaar zijn minder dan anders, want ik als moeder maak veel meer foto’s dan wie dan ook van haar.

Ik ben inmiddels zolang opgenomen in Goes, dat ik weet dat dit niet meer uit haar herinnering zal gaan, ze zal ooit vragen gaan stellen wat ik precies in Goes deed. Is dit dan het moment waarop ik ook moet vertellen hoe zwaar het leven voor mij was?

Houd ik het oppervlakkig? En vertel ik alleen over mijn opname voor autisme? Of vertel ik haar meer details, dat ik regelmatig zo in paniek was dat ik niet meer wilde leven en soms ook daadwerkelijk een poging heb gedaan om niet meer te leven?

Vertel ik haar van de vele keren, dat ik tegen ben gehouden door verpleging als ik wilde vluchten? Van mijn verzet bij paniek? Of van mijn nog hevige verzet waardoor ik tegen de grond ben gewerkt en ben weggesleurd naar een veiligere plek? Vertel ik haar van de vele keren dat ik op de grond in een lege ruimte zat en alleen maar met mijn hoofd kon bonzen tegen de muur om rust te vinden?

Vertel ik haar, dat ik het lastig vond om te vertellen dat ik moeder was, bang voor de meningen van de verpleging?

Ga ik haar vertellen dat ik heb nagedacht om een traject in te gaan bij de levenseindekliniek?

Lieve, lieve dochter van mij. Wat houd ik zo ontzettend veel van jou. Ik hoop dat ik je over een aantal jaar in levende lijve ga vertellen dat ik dat traject niet ben in gegaan, omdat de wereld weer lichter werd en de wil om te leven weer sterker werd.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Dat lijkt me heel moeilijk, om dit te vertellen aan je kind. Toch denk ik wel dat eerlijkheid goed is, maar dan passend bij wat een kind op zijn/haar leeftijd kan hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *