Mensen denken vaak dat je een geluksvogel bent wanneer je ze verteld dat je zwanger bent van je vierde kindje in slechts 4 jaar tijd, maar achter dit intense geluk zit soms meer verdriet dan mensen zich voor kunnen stellen.

Ja – wij verwachten inderdaad ons vierde kindje binnen 4 jaar tijd, maar hebben inmiddels ook zes keer te maken gehad met intens verdriet en een periode van rouw om het verlies van onze andere kindjes.
Waar drie van onze kindjes al zeer vroeg overleden (slechts een week na de positieve test) en eentje rond 7 weken van de zwangerschap, hebben we ook gerouwd om ons kindje waar het hartje is gestopt rond de 9/10 weken zwangerschap en heb ik ook een lange periode gehad met intens verdriet door de traumatische doodgeboorte van mijn eerste zoontje Levi* met 15 weken zwangerschap.
Deze laatste is levenloos ter wereld gekomen op mijn 15de nadat ik in een loverboy circuit terecht ben gekomen, doodgeschopt in mijn buik door mijn loverboys omdat niemand iets van mijn zwangerschap mocht weten..

En toen was daar geheel onverwachts op mijn 22ste mijn eerste regenboogkindje – Megan – van nu bijna 4 jaar oud! Een zwangerschap die voor mij, vanwege mijn trauma met Levi*, geheel in het teken stond van angst.
Het genieten kwam pas rond week 30 en slechts een week later nam de angst al weer toe, weeën volgden elkaar in rap tempo op en met spoed werd ik geremd en aan de longrijpers gelegd en heb ik ruim een week met bedrust in het ziekenhuis gelegen. Uiteindelijk werd ze wonderbaarlijk genoeg bij een mooie termijn van 39.1 weken zwangerschap na een snelle bevalling als sterrenkijker gezond geboren.

Eigenlijk meteen begon het bij mij al weer te kriebelen en toen ons eerste kindje pas net 3 maanden oud was hebben we bewust voor een tweede kindje gekozen en dit was dan ook meteen de eerste poging raak.

Een zware zwangerschap met meerdere opnames volgde, elke week lag ik wel aan de CTG omdat mijn weeën al bij week 20 begonnen en daarna ook niet meer weg zijn gegaan tot de bevalling begon.. een opname met longrijpers hebben we nog maar net kunnen ontlopen en ook dit kindje – Milan – werd bij een mooie termijn van 38.6 weken zwangerschap na een inleiding geboren.

Hierna liet ik om de rust te bewaren een Mirena spiraal plaatsen, na mega veel klachten heb ik deze na slechts vier maanden al weer laten verwijderen en toen bleek dat ik door de spiraal heen zwanger ben geworden, niet voor niks had ik dus al deze vage klachten en geen dokter die me destijds geloofde.

Helaas ging dit vrij snel na het verwijderen van de spiraal mis en moesten wij afscheid nemen van ons kleine kindje, die na omrekenen toen ongeveer 7 weken zou moeten zijn geweest. Na deze miskraam ben ik weer strikt aan de pil gegaan, dezelfde die ik daarvoor al zeker negen jaar heb geslikt in de veronderstelling dat hij goed zijn werk zou doen.

In mei 2017 ging het helaas wéér een keer mis en mijn eerste chemische zwangerschap volgde, een week na de eerste positieve test mocht ook dit kindje helaas niet blijven plakken en moesten we weer een soort van afscheid nemen.

Een paar maanden later durfden we toch weer een poging te wagen en werden we vrij vlot zwanger van ons derde kindje, drie goede echo’s volgden en we hadden er alle vertrouwen in dat het deze derde keer wel goed zou blijven gaan.
Helaas liet de 12 weken waar we zo enorm naar uitkeken iets anders zien, ons kindje zijn hartje was ergens tussen week 9 en week 10 gestopt met kloppen en een curettage onder narcose volgde omdat het vruchtje niet vanzelf los wilde laten. Op 23 november 2017 moesten we dus opnieuw afscheid nemen van een kindje en een zware tijd met veel verdriet en onmacht volgde.

Ondanks alle verdriet zijn we de maanden erop doorgegaan met onze wens voor een derde kindje en slechts drie maanden na de curettage was ik al weer zwanger!

Deze zwangerschap is een beetje in een roes aan mij voorbij gegaan de eerste weken, alsmaar bang dat we bij elke echo weer het slechte nieuws kregen net als de keren daarvoor.
Maar het slechte nieuws bleef gelukkig uit.. bij de echo van 16 weken kwamen wij erachter dat we nog een zoontje mochten verwelkomen en wat waren we blij!
Angst maakte plaats voor blijdschap en eindelijk begon het genieten weer wat te komen, althans.. dit was van korte duur. Met 19.2 weken werd ik opgenomen in het ziekenhuis aan de weeënremmers, de weeën volgden elkaar in rap tempo op en als dit niet zou stoppen zou ons kindje geen schijn van kans hebben en nog voor de levensvatbaarheidsgrens van 24 weken geboren worden.

De tijd in het ziekenhuis ben ik veelal huilend op bed doorgekomen, bang om opnieuw afscheid te moeten nemen. Toch ging alles daarna beter en mocht ik na een week weer naar huis.

Tot week 28 bleef alles rustig en daarna werd ik ineens met grote spoed door de ambulance naar Zwolle gebracht omdat ons zoontje alsnog te vroeg geboren dreigde te worden, weer een opname volgde inclusief de bekende weeënremmers en longrijpers en wéér lagen we ruim een week in het ziekenhuis tot alles rustig was. Gelukkig ging na deze opname alles een stukje beter en een kleine 10 weken later werd ons derde kindje – Mason – bij een mooie termijn van 38.2 weken zwangerschap geboren!

Ondanks dat ik altijd riep dat ik geen vierde meer wilde (uit angst om weer een kindje te moeten verliezen) bleef het kriebelen en besloten we er toch weer voor te gaan.
Bij zowel de eerste als tweede poging bleek het meteen raak, helaas eindigden ook deze beide zwangerschappen al vroeg in een chemische zwangerschap en raakten we beide kindjes een week na de positieve testen al kwijt.
En toen nam de twijfel toe.. hoe lang gaan we het nog proberen en hoeveel verdriet kunnen we nog aan?

We besloten het nog vier maanden te geven en twee maanden na dit besluit bleken we zwanger van ons vierde en huidige buikbaby’tje. Inmiddels zijn we bijna 4 maanden zwanger en hebben we heel veel mooie en goede echo’s gehad en doet hij/zij het voorbeeldig daarbinnen, ik begin de kleine soms zelfs al wat te voelen en dat is zo’n heerlijk idee.
Ik heb besloten deze zwangerschap niet door mijn angsten te laten overheersen en te vertrouwen op mijn lichaam en het idee dat deze precies weet wat het moet doen, garanties heb je immers nooit tot je kindje écht veilig bij je op de borst ligt na de bevalling..


Liefs Maaike K

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *