12 juli dit jaar. Het is half twee ’s nachts als ik op de ok kamer klaar wordt gemaakt voor een levensreddende operatie. Voor deze operatie heb ik zelf geen toestemming gegeven, maar ik ben wilsonbekwaam verklaard en mijn man heeft dat wél gedaan. De wil om te leven had ik al een tijd verloren, maar de dag ervoor zorgde dat ervoor dat ik daadwerkelijk een poging deed om mijn leven te beëindigen.

Zoals bij elke operatie de standaard procedure is, liggen mijn beide armen gespreid en vast. Dit om te voorkomen als je onder narcose bent ( of plots moet ), je armen van de operatietafel vallen.

Mijn beste vriendinnetje belde mijn moeder met een boodschap wat je moederhart breekt. Ik heb haar niet gevraagd hoe dat moet zijn geweest voor haar, maar ik heb genoeg inlevingsvermogen dat het verschrikkelijk moet zijn om te horen dat je dochter een poging heeft gedaan om haar leven te stoppen.

Onbewust neemt het mij terug naar 7 jaar geleden. Ook toen lag ik op de operatietafel met mijn armen gespreid en vast. Het grote verschil is dat mijn echtgenoot toen bij mijn hoofdeind zat. Samen keken wij hoe de gynaecoloog na een bevalling van 19 uur onze dochter ter wereld bracht. Ik kijk heel positief terug op de bevalling, maar ik mis het moment dat iemand erom dacht 1 van mijn armen los te maken zodat ik mijn dochter ook kon aanraken toen zij even op mijn borst werd gelegd.

Ik denk ook aan het telefoontje wat mijn moeder toen kreeg, ik kon haar vertellen dat ze oma was geworden.

2 operaties, beide draaien om het leven. De een om een nieuw leven op aarde te brengen, de ander om een leven te redden. Ooit zal ik mijn dochter uitleg geven over mijn wanhoop, mijn gevecht en de keuze die ik toen maakte. Er heerst een taboe op suïcide en zeker onder moeders.
Als je moeder bent geworden dan pleeg je geen suïcide namelijk. Je bent immers verantwoordelijk voor je kind en dan kan je niet ‘zomaar’ meer kiezen om uit het leven te stappen. Terugkijkend op mijn poging had mijn paniek zo’n climax bereikt, dat ik geen rekening meer hield dat er nog een klein meisje thuis op mij zit te wachten.

Ik besef mij steeds meer dat ik moeder ben en mijn opgroeiende dochter mij nog keihard nodig heeft. Het is nog niet genoeg geweest, ik ben nodig op deze wereld.

2 gedachten over “Mamamaandag | Lianne vertelt”

  • Dapper Lianne. Het meiske waar ik nu al 13 jaar voor zorg is wel haar mamma verloren door zelfdoding. Daar is moed voor nodig zeiden een aantal mensen. Er waren er ook die het een laffe daad vonden. Ik kan en mag daar niet over oordelen. Wat ik wel zie is dat veel heel veel nabestaanden vandaag de dag nog zoveel pijn hebben. En dat haar dochter…., nu mijn kind beschadigd en belast is. Er is maar 1 mama en dat is haar eigen mama. Sterkte met de strijd ❤️

  • lieve Lianne, ik heb met tranen in mijn ogen je verhaal gelezen, meis ik wist werkelijk niet dat het zo erg was, ik voel me toch ook een beetje schuldig, ik ben tenslotte je vader, ik ben blij dat je ook denkt aan je man en dochter, het is echter nog veelste vroeg om te gaan er zijn nog zoveel andere mooie dingen in het leven, probeer in ieder geval ook de positieve kant te bekijken het kan toch niet zo zijn dat ik je weg moet dragen, dat hoort eigenlijk andersom, kan helaas niet in dat mooie koppie van je kijken maar ik hoop dat het goed komt, een hele dikke kus van mij en ben echt super trots op je lieverd xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *