Onzichtbaar

2019 | Een jaar vol lichtpuntjes


Wat zijn we gegroeid in één jaar tijd. En wat zijn we dankbaar met een mooi team van schrijvers die mee hebben gewerkt op MJZENV dit jaar tot een waardevol jaar te maken. We hebben geprobeerd allemaal een lichtpuntje van het afgelopen jaar op te schrijven, van dat wat we hebben meegemaakt. Want dwars door alles heen, hoe donker of pijnlijk de weg die we bewandelden, lichtpuntjes zijn er geweest. Lees je mee?

Lichtpuntje van Shirl:
Een lichtpuntje uit 2019 was voor mij even goed denken, want wat was dit een naar jaar. Toen ik ging nadenken bedacht ik me dat dit pareltje, mijn kindje, mijn baby, absoluut mijn lichtpuntje is geweest. Op 8 februari 2019 bedacht mijn vader dat ik iets moest doen met de # die ik samen met Suus bedacht; #maarjezieternietsvan klonk namelijk goed en werd gelijk al goed gebruikt. Zo ontstond mijn eigen plekje op het web. Suus en ik waren gelijk dolenthousiast en besloten dat dit een plekje moest worden waar iedereen met onzichtbaar leed zich mocht uitspreken. Zo gezegd, zo gedaan. We begonnen zelf met schrijven en langzaamaan kwamen er steeds meer mensen bij. Als ik ergens dankbaar voor ben is het voor dit stelletje mensen, mijn mensen, de mensen bij wie ik lief en leed kwijt kan én waar ik ook nog eens samen mee mag schrijven. De site, de groepsapp met z’n allen en de app met de beheerders zijn absolute lichtpuntjes voor mij.
Een quote die ik elke dag lees op onze wc zegt het volgende over terugkijken, waardoor ik deze blog nog meer ben gaan waarderen:

Terugkijken is heel belangrijk om vooruit te kunnen denken

– Rick Pastoor

Want wat heeft Rick Pastoor gelijk, terugkijken naar de lichtpuntjes uit het afgelopen jaar is toch de leukste en meest waardevolle manier om terug te kijken?!

Lichtpuntje van Liefs van Leonie:
Afgelopen september maakte ik mijn droomreis naar Amerika, dit was absoluut een lichtpunt van 2019 en algemeen een hoogtepunt in mijn leven. Deze reis stond al jaren op mijn verlanglijst, maar door omstandigheden kwam het er elke keer niet van. Om deze reis afgelopen jaar te maken met de liefde van mijn leven was ongelofelijk bijzonder. Deze foto is gemaakt bij de Grand Canyon en mocht je een reis gaan maken in Amerika zou ik dat zeker gaan bezoeken. Het is bizar hoe groot en indrukwekkend deze plaats is, je zou bijna zeggen magisch. Het moment dat ik voor het eerst de Grand Canyon zag kreeg ik letterlijk tranen in mijn ogen en kippenvel over heel mijn lichaam!

Lichtpuntje van Een wereld van verschil:
Ik rondde net voor kerst eindelijk mijn studie af! Wat op zich al een lichtpuntje was, was dat het me weer lukte om eraan te werken, met als kers op de taart dat ik het ook heb af kunnen ronden. Daarnaast kreeg ik dit jaar een nieuwe oppasvraag: of ik wanneer de baasjes weg waren op hun Saarlooswolfhondpup wilde passen. Daardoor heb ik heel wat uurtjes met dit lieve beest doorgebracht.En ik ben heerlijk op vakantie geweest. In de zomer met mijn ouders op vakantie naar Engeland, en momenteel op wintersport.
Last but not least: ik maakte mooie stappen vooruit in mijn herstel. In zo’n mate dat ik me er klaar voor voel om in 2020 te gaan beginnen met werken!

Lichtpuntje van Rina:
Toen ik met mijn partner op 1 januari 2019 proostte op een nieuw jaar en een nieuw begin, had ik niet kunnen vermoeden dat ik 2 weken daarna in een depressie terecht zou komen en zelfs niet dat ik aan het einde van dit jaar weer vrijgezel zou zijn. Dit strookte totaal niet met hetgeen ik me had voorgenomen aan het einde van 2018. Het eerste half jaar van 2019 zou ik dan ook het liefste uit mijn dagboek willen scheuren en nooit meer op terug willen kijken.

Maar toch had 2019 uiteindelijk voor mij vele lichtpuntjes. Ik startte met therapie bij GGZ en leerde mezelf kennen. Leerde mijn eigen grenzen ontdekken en leerde dat ik ook gewoon “Nee” mocht zeggen. Ik mocht er zijn, werd gezien en gehoord. Doordat ik er mocht zijn durfde ik ook uit mijn comfortzone te stappen. Als introverte HSP-er met een depressie lijkt het zo lekker makkelijk om op de bank te blijven zitten in een vertrouwde veilige omgeving. Echter word je daar ook eenzaam en onzeker van. Dus tijd voor actie. Maar dan wel op een tempo waarbij het voor mij veilig voelde.

Ik schreef mij in als Eventmanager bij Stichting De Broekriem en begon met het organiseren van workshops en events voor mensen die net als ik ook werkzoekend waren. Breidde er mijn netwerk mee uit en leerde ontiegelijk veel nieuwe mensen kennen. Waardoor er ook weer nieuwe warme vriendschappen zijn ontstaan. Nam afscheid van het werk dat ik ruim 15 jaar heb gedaan, hakte de knoop door om voor mijzelf te gaan beginnen, alwaar ik inmiddels al kleine stappen voor heb gezet. En wat in 2020 nog grotere vormen zal gaan krijgen. Én ik vond via mijn netwerk een leuke nieuwe baan, waarin ik per 1 januari kan gaan starten.

Ook een lichtpuntje om niet te vergeten is onze lieve kitten Charlie dat op zaterdag 21 december bij ons is komen wonen. Zoveel liefde als ik voor dit kleine pluizige wezentje voel! Hij heeft echt leven in ons huis gebracht.

Maar het allerbelangrijkste lichtpuntje dat ik 2019 heb gekregen is te leren houden van mijzelf. Ik ben wie ik ben. Take it or leave it. Zo simpel als ik het schrijf, zo simpel kan het ook zijn heb ik geleerd in de afgelopen maanden.

Lichtpuntje van Ingenborgh :
2019 mag de boeken in als het rotste jaar van mijn leven. Wat was dit een zwaar jaar. Maar dit jaar stond ook in het teken van verbintenis. Ik ben op 15/08/2019 namelijk getrouwd met mijn steun en toeverlaat. Dit jaar zijn wij ook meer naar elkaar toegegroeid wat ik niet had verwacht in zo een slechte tijd. Mijn partner is best een gesloten boek. Maar nu het slecht met mij gaat is hij de enige waar ik op kan terug vallen. Dit vindt ik dan ook wel het mooiste van dit jaar. Ook ons trouwfeest was fijn. We hadden er specifiek voor gekozen om dit een tijdje later te doen dan het trouwen zelf zodat het voor mij niet teveel in één keer zou zijn. Het was een mooie dag en we hebben met al onze belangrijkste familie en vrienden een fijn feest gehad. Ook de trouwdag van mijn beste vriendinnetje mag zeker niet ontbreken. Het ging op dat moment gelukkig iets beter met mij dus ik heb daar ook optimaal van kunnen genieten. Ik was haar getuigen en het was een prachtige dag . Een jaar vol liefde maar ook met veel verdriet. 2020 zal in het teken staan van een nieuwe behandeling en hopelijk een mooier jaar worden !

Lichtpuntje van Anouk:
Dit jaar was een zwaar en naar jaar met veel ziekenhuis, angst, verdriet en boosheid. Echte lichtpuntjes kan ik niet bedenken, want bij elk lichtpuntje zit ook weer een nare ondertoon. Ik dacht dat dit mijn jaar ging worden en alles eindelijk op z’n pootjes terecht ging komen. Het was alles behalve dat.Toch heb ik één lichtpunt kunnen bedenken en dat is dat ik tot inzicht ben gekomen dat ik niet kan veranderen welke nare of minder leuke dingen op mijn pad komen, maar wel hoe ik er op reageer en het wel of niet van mijn pad laat brengen. Het aankomende jaar ga ik meer focussen op de leuke dingen die gebeuren. Ook al is het maar iets kleins. Dit ga ik dagelijks opschrijven, zodat aan het einde van het jaar ik een lijst heb met allemaal kleine en grotere lichtpuntjes om op terug te kijken. Mijn psycholoog ga ik vragen of ze mij kan helpen om minder van slag te raken in stressvolle situaties. Ik hoop dat ik hierdoor volgend jaar een stuk positiever terugkijk op het jaar dan dat ik nu doe.

Lichtpuntje van GewoonLoes
2019 leek redelijk goed te beginnen, ik heb zelfs voor het eerst in jaren met mijn vriend een weekje vakantie in eigen land kunnen vieren. Wat toch zeker ook een lichtpunt geweest is.
Helaas ging het daarna 180graden de andere kant op, had ik een horror zomer en gaat mijn gezondheid heel erg bergafwaarts sindsdien.
Maar ondanks de klote tijd waar ik in zat (en nog steeds wel in zit eigenlijk), de nodige twijfels over of ik het wel zou aan kunnen en hier goed aan deed, ben ik meer dan trots dat ik tóch doorgezet heb en ik ben gegaan voor een hondje. Mijn lichtpuntje dit jaar (puntje? meer een spotlight) is dan ook zeker wel het ophalen en thuisbrengen van mijn lieve Nera.

Hoe vermoeiend het ook is en hoeveel energie ze ook opslurpt, ze geeft zoveel liefde, maakt mij aan het lachen met haar ondeugende streken, en komt mij knuffelen of afleiden als ik het moeilijk heb.
Nera maakt elke dag een beetje beter 🐾
Dit jaar kan ik dan stiekem toch met een klein lachje gaan afsluiten.

Lichtpuntje van Lisette:
De geboorte van ons regenboog zoontje Maze Lucian op 2 januari 2019 na het verlies van ons dochtertje Nine(25 januari 2018) was toch wel m’n hoogtepunt van 2019. 

Lichtpuntje van Maaike:
2019 was voor mij geen makkelijk jaar. Soms ronduit moeilijk zelfs. Er zijn dagen geweest dat ik intens verdrietig was, leeg, en het licht niet meer kon vinden. En dat voelt ontzettend beangstigend en eenzaam. Ook heb ik niet zoveel studiepunten gehaald als ik idealiter had gewild, en sommige mensen verdwenen uit mijn leven, zonder dat ik dat wilde. Maar toen ik door mijn foto’s bladerde
(ik maak graag foto’s van mooie momenten), kwam ik erachter dat dit jaar mij ook best heel veel lichtpunten heeft gebracht.

Mijn lieve vriendin die nu in Duitsland woont, ontmoette ik wel drie keer, en we appten bijna dagelijks. Ik ging twee keer op vakantie met een andere vriendin – lieverds. Ik werd vrienden met de muzikale Jordy – zo blij met jou! Ik rondde de laatste ‘leer-toetsen’ van mijn huidige studie af.
Ik regisseerde voor het eerst een voorstelling met cliënten. Mijn broertje kwam op de haverklap bij me logeren, en we gingen stuk om Martien Meiland. Ik ging voor het eerst van mijn leven naar een karaokebar – en nog een tweede keer! Ik hoorde Maaike Ouboter, Joep Beving en Dean Lewis live.
Ik nam Spotify, en de muziek sleepte me door moeilijke momenten heen. Ik bemerkte – bij mezelf en anderen – een toenemende aandacht voor het milieu. Ik vond eindelijk de perfecte rode hakken.
Ik bekeek trouwfoto’s met al mijn vier grootouders. Ik keek eindeloos veel films, die me raakten en inspireerden. Ik werd 25. Ik startte een discussiegroepje. En in november ontmoette ik Mahatma Revier – een geweldige therapeute, van wie ik leerde dat alles van mij er mag zijn. Mijn dalen en mijn pieken, mijn donkerte en mijn licht, en dat ik niet meer hoef te vechten.

En als ik alles zo achter elkaar zet, denk ik: het is oké. Zoekende naar wie ik was, was ik mij al.

Lichtpuntje van Lianne:
Op dit moment is het leven zwaar en voelt het als overleven. Alleen het mooie van lichtpuntjes is, dat ze er altijd zijn hoe klein ook. Ik was afgelopen jaar een volledig jaar in opname. Ik had mooie gesprekken met begeleiding, therapeuten, groepsgenoten wat mij inzichten, hoop en liefde gaf. De kleine briefjes die ik toegestopt kreeg van mijn pb’ers met motiverende teksten. Met de hitte deze zomer was het flessenvoetbal een heerlijke afleiding. De weekenden dat ik op verlof ging waren lichtjespuntjes omdat ik mijn gezin weer zag. ‘S avonds in slaap vallen met je grote liefde en wakker worden naast hem was dit jaar niet standaard, dus genoot ik ervan.
Lichtpuntjes waren ook alle berichtjes, kaartjes, telefoontjes, cadeautjes die ik kreeg van mensen die mij een hart onder de riem wilde steken.
Voor 2020 hoop ik dat er meer rust komt bij mij, acceptatie dat ik niet meer de oude Lianne kan zijn en dat ik ondanks de vele tegenslagen die nog zullen komen, ik die kleine lichtpuntjes blijf zien.

Lichtpuntje van Suus:
Samen met mijn meneer wandelde ik langs de zee in een klein dorpje in Mallorca. 
We slenterden over de boulevard waar obers ons probeerden binnen te halen in hun restaurant. Grappend wreef ik dan over mijn buik (24 weken zwanger) en zei ik dat ik teveel gegeten had. Later streken we neer op een terrasje. Ik met een (alcohol vrije) cocktail, hij met een Spaans biertje. We keken uit op zee en de golven sloegen het strand op. 
Fijn. Alles kwam samen. 
Dit jaar hadden we een positieve zwangerschapstest en so far ging alles rete goed. Het ventje wat in mij groeit maakt de hele vakantie salto’s in mijn buik. 
En terwijl ik zwem, slaap, spelletjes doe en we een rustig tempo hebben, komen er ook bestellingen binnen van mijn webshop. Alles kwam samen, op dat moment op het terras. Dit was het meest gelukkige moment van 2019. Ttenzij de baby besluit dat hij op oudjaarsavond nog op de wereld wil komen 😉 

Lichtpuntje van Bernice:
Terwijl ik ons hele MJZENV-leger voor stelde om een ‘Lichtpuntjes-blog’ te schrijven, moest ik zelf hard graven om er iets uit te krijgen. Als ik helemaal terugdenk aan begin 2019 was het zo duister dat ik nooit had gedacht er eind het jaar nog te zijn. En als ik dat schrijf, besef ik, dat dat heel hard klinkt. Toch heb ik er door het jaar heen wat van weten te maken. Zo werkte ik mee aan evenementen, maakte ik flyers, geboortekaartjes en genoot ik daar oprecht van. Daarnaast heb ik voor een sportmerk een sportbroek mogen ontwerpen. En Halverwege 2019 ging ik voor het eerst met de trein naar Duitsland. Ik wilde op avontuur, richting een vriendin en dan blijft mijn motto toch: ‘zonder risico’s zijn er geen uitdagingen’. Op naar een nieuw jaar, die vast veel meer goeds mag gaan brengen.

Winactie:
Maak jij graag kans op de lichtslinger van Instagram? Je doet als volgt mee?

  • Laat hier onder jouw lichtpuntje van het jaar weten
  • Zeg onder de foto van deze blog op Insta dat je meedoet en tag iemand die de winactie ook leuk kan vinden.
  • Extra kans? Deel de winactie in je storys

Dit vind je misschien ook leuk...

2 Reacties

  1. Prachtig om die lichtpunten te lezen. Heel mooi (en belangrijk!) om te proberen die ook te blijven zien. Op naar nog veel meer lichtpuntjes, groot en klein, in 2020!

  2. Pascalle zegt:

    Wat mooi om jullie lichtpuntjes te lezen.
    Voor mij was één van de lichtpuntjes van 2019 dat ik een expositie maakte van mijn foto’s en tekeningen. Dat ik maakte wat ik wilde maken en dat durfde te laten zien. Kwetsbaar én dat het mooi ontvangen werd 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *