Men zegt vaak dat je niet achterom moet kijken en dat je nu leeft. Dat je aandacht moet hebben wat er zich hier en nu voordoet. Geweest is geweest.
Soms is het echter ook goed om achterom te kijken. Zodat je kunt zien waar je stond – en wanneer – en wat het verschil is met waar je nu staat.

Dat deed ik afgelopen week. Ik ben met een ontzettend leuk product bezig voor mijn webshop – to be – . Afgelopen weekend zou ik daar mee bezig maar ik was gesloopt. Er gingen allerlei gedachten rond in mijn hoofd “nog steeds moe”, “alweer moe” en het “lukt me allemaal toch niet”. Zucht.

Wat had ik ook alweer geleerd? De gedachten mógen er zijn, opmerken, maar ze niet zien als waarheid. Nou dat is af en toe makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik gaf toe aan de vermoeidheid. Even mijn beentjes omhoog, even door wat fijne foto’s scrollen op mijn mobiel.

Daar vond ik een o.a een paar foto’s van de periode in een kliniek.

Twee jaar geleden is het, dat er zich een situatie voordeed dat binnen één seconde, alles wat ik zo diep mogelijk weggestopt had, als een tornado alles verwoestte, als een leeuw die zijn prooi aanviel, als orkaankracht, als een tsunami, een aardbeving op maximale schaal van richter.

Machteloos stond ik toe te kijken en van het één op andere moment dissocieerde ik.
Dissociatie heeft me meermaals geholpen om mijn allerergste trauma’s aan te kunnen. Nu was het gif.
Daarnaast was ik totaal niet veilig meer. Ik was terug in de tijd, alles voelde, rook en ervoer ik precies als toen.

Doodsangsten, blinde paniek. Niks en niemand was veilig voor me. Zonder al te veel in details te treden, heeft mijn man dagen en nachten met de crisisdienst gebeld.
Mij helpen konden ze niet, want zolang ik niet dacht dat ik Jezus was, viel het allemaal wel mee.
Totdat er een moment kwam dat dezelfde dienst besloot langs te komen.
Zelf kan ik het me niet meer herinneren vanwege dissociatie, maar binnen een paar minuten was het voor hun ook duidelijk dat deze situatie voor niemand nog houdbaar was en zat ik achter gesloten deuren.
Daar bleef ik dissociëren, maar kwam er rust door tijdelijke medicatie.

Daar was ook één fantastische verpleegkundige die een avond lang naast mijn bed zat en naar mijn paniek luisterde. Het enige wat hij zei is “Als je hier niet geholpen kunt worden, waar dan wel”.
Langzaamaan had ik ruimte en kracht om daar over na te denken.
Ruim een jaar later ben ik begonnen met traumaverwerking. Intern. Ook dwars door een hel. Maar ik deed het.

Nu, bijna weer een jaar later, sta ik aan het begin van veel moois.
Ik wankel en ben momenteel super vermoeid. Maar ik leer een beetje compassie voor mezelf op te brengen, om te vertrouwen.
Al is het echt een pittige opgave na zoveel intensieve begeleiding.

Soms schaam ik me, ik ben 30 en ik kom ‘nu pas’ kijken. Leren. Ontdekken. Maar als ik dit niet had gedaan, was ik er misschien wel helemaal niet meer geweest, dus ik weet niet wat erger is.

Allicht een zwaar verhaal, maar ik ben wel blij dat ik inmiddels achterom kan kijken met het idee dat ik stappen heb gezet om te komen waar ik nu ben!
Misschien kan het je inspireren of motiveren. Er is een weg.

Liefs,

Suus

2 thoughts on “Achterom kijken

  1. Zo schrijnend om te lezen wat er allemaal nodig was om je uiteindelijk de hulp te laten krijgen die je nodig had. Heel mooi omschreven. Toevallig dacht ik van de week ook zoiets: ik ben dertig en ik leer mezelf nu pas kennen en lief voor mezelf zijn. Misschien moeten we maar denken: beter ‘laat’ dan nooit.

  2. Ja klopt! Daarnaast hebben we bulten aan ervaring die je ‘normaal gesproken’ niet opdoet als je de gebaande paden volgt. Alles is relatief.
    Bedankt voor je support hier! Liefs, Suus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *