Lianne Onzichtbaar SCHRIJVERS

Als de wereld tot stilstand komt – In een kliniek tijdens corona

Het is begin maart als er speciale regels komen voor cliënten uit Noord-Brabant i.v.m het corona virus. Ik heb het te doen met hun, want verlof wordt afgeraden en ook bezoek ontvangen van mensen die daar wonen wordt afgeraden. Gelukkig woon ik daar niet en is het nog een grote ver-van-mijn-bed show.

Vrijdag 13 maart.
Morgen ga ik weer op verlof! Het is 2 weken geleden dat ik thuis ben geweest, waarin mijn verlof niet soepel verliep en ik eerder dan gepland terug ben gekomen. Inmiddels hangen er overal briefjes in en om het gebouw dat je direct bij binnenkomst je handen moeten wassen als je buiten bent geweest.
Gisteravond is bekend gemaakt dat evenementen met meer dan 100 personen zijn afgelast en ook wordt er geadviseerd thuis te werken. Tijdens het eten maken we grapjes dat ik straks niet meer mag terug komen omdat ze alles op slot hebben gegooid.

Zondag 15 maart.
Eind van de middag zou ik een bel afspraak hebben met begeleiding, dit omdat mijn verlof nog niet lekker gaat. Gelukkig gaat het dit keer best goed, totdat de eerste berichten binnen sijpelen dat er gaat worden aangekondigd dat ook de scholen dichtgaan en de horeca. Mijn spanning stijgt en via groepsgenootjes hoor ik dat er op de groep een totale lockdown is. Niemand mag zijn kamer meer af. Via andere hoor ik dat zij voorlopig niet meer terug komen naar de kliniek en thuis blijven.
Opeens lijken de grapjes van vrijdag serieus te worden. In paniek bel ik alvast met de afdeling, maar er heerst chaos en veel onduidelijkheid. Ik moet geduld hebben, mijn bel afspraak word ook later dan gepland.

Als ik dan eindelijk een telefoontje krijg, volgt er helaas niet veel duidelijkheid, wat iemand met autisme nog meer spanning en paniek geeft. Ik word morgen door mijn behandelaar gebeld en moet ik kijken wat voor mij de beste oplossing zou zijn. Voor nu parkeren.

Maandag 16 maart.
Het belletje met mijn behandelaar is kort. We zijn het er snel over eens dat thuis blijven voor mij geen optie is. Ik zou morgen terug komen en dat laten we doorgaan. Het enige wat veranderd is dat ik niet met de taxi kom, maar dat ik gebracht word.

Dinsdag 17 maart.
Ik ben begin van de middag terug op de afdeling. Er heerst een stilte en niet iedereen is er dus. Gelukkig hoeven we niet meer op onze kamer te blijven, maar is het onzeker wat er verder besloten wordt. Ik ben blij dat ik niet op mijn kamer hoef te blijven. Mijn kamer is gezellig en knus, maar de gedachten dat ik niet naar buiten kan maakt mij gek.

Zaterdag 4 april.
We zijn 3 weken verder. 3 weken waarin een land compleet kan veranderen. Sommige dingen beginnen hier langzaam te wennen.
Er heerst op de afdeling een weekendsfeer, er is minder kantoorpersoneel in huis en dat zorgt er voor dat er meer rust in het gebouw én op het terrein is. De parkeerplaatsen zijn leger, alle poliklinische gebouwen zijn gesloten en ook het restaurant is uiteraard gesloten.
Andere dingen zijn hier strenger dan de voorschriften van de overheid. Zo mogen wij geen bezoek ontvangen, ongeacht uit welke provincie en op verlof gaan is niet mogelijk.
Gelukkig mag je buiten nog wandelen en als het echt nodig is naar de winkel.

Ik probeer zo goed als het kan mij te redden, maar de structuur van mijn dag is anders en daar moest ik flink aan wennen. Pmt is opeens over de telefoon en mijn vaste dag waarop ik mijn behandelaar spreek moest worden gewijzigd omdat er geschoven werd met hun werkdagen. Gesprekken met persoonlijke begeleider die wel eens plaatsvonden op kantoordagen moesten we wijzigen naar werkdagen.

Er is ook goed nieuws. Want ik mag een aantal dagen naar huis toe, naar man en kind. Volgende week zal ik de paasdagen thuis doorbrengen. Ik moet wel thuis in quarantaine, om de kans op besmetting zo klein mogelijk te maken. Maar de gedachten dat ik even bij mijn gezin ben, maakt dat het absoluut de moeite waard.

Dit vind je misschien ook leuk...

2 Reacties

  1. Het lijkt me heel heftig, om nu in een kliniek te zijn. Maar wel fijn dat je nog naar buiten mag voor een frisse neus en dat je zelfs een paar dagen naar huis mocht. Ik hoop dat dat ook goed is gegaan.

    1. Lianne zegt:

      Het was heel fijn om even thuis te zijn, erg pittig en merk dat ik thuis ontwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *