En dan word je “afgewezen” door een van de beste klinieken in Nederland en zakt de grond echt onder je vandaan.

Na veel moeite en veel miscommunicaties tussen de organisaties, werd ik aangemeld bij “De Viersprong” in Halsteren. Al vrij snel kon er een intake gepland worden. Door Corona werd dat door middel van videobellen maar dat maakt niet uit. Na de intake volgde er een gesprek met een psycholoog en nog iemand die de vragenlijst van 260 vragen “even” met me ging doornemen, die ik van te voren heb moeten invullen. Na dit gesprek was ik kapot en emotioneel, er werden vragen gesteld waar ik nog nooit over nagedacht had. Het waren erg confronterende vragen waardoor ik me ging beseffen dat ik niet eens meer wist wie “ik”  nou eigenlijk ben.

En toen begon het wachten , jemig wat duurde dat lang. Het waren in totaal 6 weken maar het voelde als een half jaar. Na veel bellen kwam dan eindelijk de uitslag. Door middel van opnieuw een videogesprek kreeg ik de uitslag van de intake. Na een heel verhaal over van alles en nog wat, kwam het er uiteindelijk op neer dat ik een DGT behandeling nodig heb en dat die alleen in Amsterdam gegeven wordt en daar helaas geen plek is voor mij.

Wow deze uitkomst had ik niet zien aankomen. Mijn eerste gedachten waren ; als ze me daar al niet kunnen helpen wie dan wel? De negatieve gedachten kwamen meteen weer omhoog. ‘Gooi mij maar tussen die 6 plankjes, het heeft toch allemaal geen nut meer, als zelfs de beste kliniek me niet kan helpen hoeft het voor mij allemaal niet meer’.

Toen het gesprek was afgelopen kon ik alleen maar huilen. Gelukkig werd ik goed opgevangen door vrienden waar ik op dat moment verbleef. Ik ging even mee naar de paarden en dat deed me goed. Even mijn hoofd bij wat anders, even mijn gedachten verzetten. Maar jeetje wat viel die uitslag zwaar dit had ik niet kunnen vermoeden.

Mijn begeleider liet het er niet bij zitten en dat terwijl het voor mij eigenlijk allemaal niet meer hoefde. Hij ging meteen rond bellen en ik sta nu op de wachtlijst van 10 maanden voor een DGT behandeling in Hellevoetsluis. En tot die tijd ? Tot die tijd blijf ik die zombie die af en toe even een gesprekje (therapie) tussen door krijgt. Helaas ben ik  het vertrouwen dat dit wel goed gaat komen, kwijt.  Ik weet dat ik hoop moet houden, maar hoop houden is zo moeilijk als de toekomst zo onvoorspelbaar is.

Author

3 Comments

  1. Wat vreselijk! En dan nog tien maanden wachten. Het is echt absurd. Ik vraag me trouwens ook af hoe ‘betrouwbaar’ een intake via videobellen is, maar dat is misschien mijn eigen voorzichtigheid op dat gebied.

  2. Pff zo herkenbaar. Ik wacht nu op een intake voor een deeltijdbehandeling, waar mijn psycholoog echt wel hoop in heeft. Als ik mee mag doen kom ik echter ook eerst op een wachtlijst van 8-10 maanden. Verschrikkelijk al die wachtlijsten..

    • Miranda Reply

      Die wachtlijsten zijn echt belachelijk lang he… ben je zo ver dat je hulp wilt moet je dr nog zo lang op wachten

Write A Comment