Onzichtbaar

Beïnvloeding door anderen

Het is tijd om te lunchen! Ik heb de hele situatie al uitvoerig bekeken. Ik weet precies wat er op tafel staat en waar het precies staat. Ik heb gezien wie de thee in de kannen heeft geschonken, wie de komkommer heeft gesneden en of zij deze vooraf gewassen heeft. Ik heb al tientallen combinaties bedacht van broodbeleg, maar ik ben er nog steeds niet uit.

Er wordt geroepen, iedereen aan tafel. Ik ga zitten. Ook over mijn zitplek heb ik goed nagedacht. Na een momentje stilte kunnen we beginnen. Ik wil een boterham pakken maar ik durf het niet. Ik wacht net zo lang, tot de boterham me aangeboden wordt en leg hem dan pas op mijn bord. Oke, wat nu?! Wat doe ik er op? Diep van binnen weet ik precies wat ik moet doen. De boter pakken, goed besmeren met boter  en een hele plak kaas er op. Toch doe ik het niet. Ik pak de smeerkaas en begin heel lichtjes de boterham ermee te besmeren. Tot ik mijn naam hoor, ‘’dit is niet wat op je lijst staat’’, roept iemand over de tafel. Ik word rood en begin wat te mompelen. Uiteindelijk doe ik wat er van me gevraagd word en begin ik, in een extreem langzaam tempo mijn boterham op te eten.

Dit is slechts een van de vele situaties in de tijd dat ik een eetstoornis had, waarbij ik iets deed waarvan ik al van te voren wist dat dit door iemand om mij heen afgekeurd zou worden. Ik vraag me nu wel eens af waarom ik dit deed. Waarom belegde ik keer op keer mijn boterham met het verkeerde of met te weinig beleg? Waarom ging ik na het avondeten opvallend snel naar het toilet? Waar ging ik expres een andere kant op wandelen dan was toegestaan?

Ik heb hier lang over nagedacht. Ik denk dat ik hunkerde naar een persoon die voor mij ging zorgen, die het voor mij overnam, omdat het mij allemaal teveel was. Dat er iemand naar me om zou kijken en keer op keer de bevestiging zocht of dit nog steeds zo was. Daarnaast was er ook nog de eetstoornis, want waarom zou je het niet gewoon proberen?

Toen de eetstoornis steeds verder naar de achtergrond verdween bleef ik het lastig vinden om aan een tafel, waar iedereen struggelt met eten, ‘’normaal’’ te eten. Dit heeft mij doen besluiten om helemaal afstand te doen van het wereldje, om tot mezelf te komen en te kijken of ik zelf weer verder zou kunnen. Dit heeft me enorm goed gedaan. Dit was echt nodig om volledig te kunnen herstellen. 

Hoe laat jij je beinvloeden door anderen als het gaat om psychische problemen? 

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Die beïnvloeding lijkt me juist in een groep heel erg moeilijk. Het is één van de redenen dat ik nooit behandeling in een groep heb gedaan en dat ook niet wil. Ik ben te bang dat de anderen me negatief beïnvloeden. Zoveel prikkels, zoveel ideeën die ik dan ineens ook kan gaan uitvoeren. Ik voel me daar te kwetsbaar voor. En ja, natuurlijk ken ik de voordelen, maar voor mezelf zie ik die niet;). Volgens mij is het heel krachtig dat je hierin voor jezelf hebt gekozen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *