Miranda Onzichtbaar

Beter een ‘zombie’ dan een tikkende tijdbom

Daar zit je dan….thuis. Alles wat je voorheen vrolijk maakte doet je nu niets meer. Ja alleen de kids , dat zijn mijn kleine licht puntjes. Zelfs mijn grootste passie rijden lukte niet meer.

Het was allemaal te zwaar, te vermoeiend maar vooral te veel voor mij. Van alles kunnen naar ineens niets. Dat zorgde ervoor dat ik mijn vrolijkheid verloor. Niet meer echt kon genieten van alles en mijn dagen vooral door bracht in huis het liefst zonder iemand om me heen.

Tot de dag dat Jayden kwam en vroeg; ‘Mama waarom ga je niet met papa mee om tot rust te komen, dat vindt je toch leuk?’  Want ja Jayden zag een mama die alleen maar wilde slapen en dat gaat bijna niet met 2 drukte schoppertjes in huis. Mijn kinderen zijn mijn wereld maar in tijden als deze is het me al snel te veel. Moeders met kleine kinderen zullen dit vast herkennen. Je kunt het ze niet uitleggen , niet ‘ECHT’ tenminste. Mijn kinderen willen spelen , plezier maken en genieten van het leven samen met hun mama. Maar helaas lukte dat me op dat moment niet. Het leven was even teveel voor mij.

Dus ging ik toch maar met mijn man mee. Stukje bij beetje gaf hij me het vertrouwen terug om weer met de vrachtwagen te rijden en zo ook om weer met de luxewagen te kunnen rijden. Ik begon er weer van te genieten. Ik begon mezelf er weer in te vertrouwen. En uit eindelijk hebben we zelfs samen een rit gemaakt met ‘convoi exceptional’  naar Zuid-Frankrijk . Ik had het vertrouwen weer terug en voelde me stukken beter, ik dacht er zelfs aan om in januari weer te gaan werken.

Tot dat moment net na de feestdagen. Ik stortte totaal weer in en er kwam een hele diepe donkere depressie bij. Alles was weer te veel en ik wilde zelfs niet meer leven.  Ik voelde me te veel, voelde me nutteloos en dacht steeds ‘wie zou mij nou missen’.  Ik dacht ‘alles gaat ook wel door zonder mij’.
Zware antidepressiva konden me niet  voldoende helpen en ook met de psycholoog kwamen we niet  verder. Het klinkt hard maar vaak moet je eerst een overdosis medicijnen nemen en in je polsen snijden om vervolgens afgevoerd te worden naar het ziekenhuis. En dan pas krijg je wel hulp, dan pas word je wel serieus genomen. Zo ging het in ieder geval bij mij. Alleen dan zijn er weer wachttijden waar je mee te maken krijgt.  Van soms wel een maand of 8. Ondertussen maken ze een ‘zombie’ van me door alle medicatie. Maar ja, beter dat dan een tikkende tijdbom !

Nu is het mijn taak om mijn dagen door te komen, te vechten en te zorgen dat ik met beide benen op de grond blijf staan. Maar wat vindt ik dat moeilijk en wat is het donker in mijn hoofd. Maar ik vecht, ik vecht voor mijn kinderen die hun mama nodig hebben, ik vecht voor mijn man die zijn vrouw niet wil missen en uiteindelijk vecht ik ook voor mezelf om uiteindelijk weer te kunnen gaan genieten van het leven. En weer gewoon Miranda te kunnen zijn.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Wow, ik dacht heel even: wat mooi, met je man mee! Dat was ook mooi, maar wat een heftig slot van deze blog. Ik wens je heel veel sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *