Zover ik me kan herinneren ben ik altijd een verlegen en angstig meisje geweest. Standaard keek ik de kat uit de boom, maar was niet vies van in bomen klimmen, skeeleren en achter mijn broer aan met een klappertjespistool.
Het feit dat ik gepest werd op de basisschool en daarna in mijn middelbare schoolperiode jarenlang onder een flinke portie stress heb gestaan, heeft eraan bijgedragen dat ik nog angstiger werd.

Angst is niet altijd slecht. Angst is een handige raadgever: het geeft gevaar aan. Door een gezonde hoeveelheid angst, zijn we productief. Er wordt vanuit gegaan dat gevoelens er zijn om ons sneller tot actie laten overgaan.
Zonder gevoelens zouden we bijvoorbeeld niet lang na denken over ‘de beer’ die je tegenkomt en niet lang nadenken over hoe we zo snel mogelijk weg kunnen komen.
Het zorgt dus voor actie, hoe breng ik mezelf zo snel mogelijk in veiligheid?

Door een lange periode van stress is angst bij mij geen goede raadgever meer. Zodra er nieuwe dingen op mijn pad komen kán ik eerst wel denken: “Super leuk, ga ik doen!” maar direct volgen er gedachten als “Kan ik dit wel? Nee dit kan ik niet. Dit moet ik maar niet doen.”
Dit gaat super snel en heb ik eigenlijk ook niet altijd direct door.

Zo ook gisteren. Mij werd gevraagd door een grotere instantie om de communicatie te doen voor 3 festivals van hun. Eerst was ik 2 tellen blij en leek het me heel tof en leerzaam. Vervolgens was ik er direct van overtuigd dat ik dit niet moest doen omdat ik dit niet kan. Ik was er van overtuigd dat het een enorme flater zou zijn als ze mij daarvoor vragen.

In die 2 seconden dat ik blij was had ik wel mijn man geappt, een screenshot van het bericht gemaakt en dat aan hem gestuurd. Hij appte vrijwel meteen terug dat hij dat ontzettend gaaf voor me vind. “Ga jij dat doen?” appte hij mij. Vervolgens appte ik hem terug dat ik dat nog niet wist. Hij zag de bui al hangen. “Alleen omdat je denkt dat je dat niet kunt?”
Ja, inderdaad, alleen omdat ik denk dat ik dat niet kan. Maar laat ik dát nou altijd heel zwaar wegen. Ik liet het even voor wat het was en ging de tuin in, onkruid wieden. Even mijn hoofd leegmaken, aan simpele dingen denken (werkt goed).

Een uur later keek ik op mijn mobiel en las wat berichten van mijn man. Daar haalde ik een belangrijke boodschap uit: “Ik wil je niet pushen, maar ik zou het zonde vinden als je het niet doet, alleen omdat je denkt dat je het niet kunt. Dan doe je jezelf echt veel te kort. By the way, als je 3 maanden in een kliniek aan het werk bent geweest je grootste angsten aan te gaan, dan kun je deze angst ook aan.”

Precies wat ik in de kliniek geleerd had. Ik kan mijn angsten aan en al die doemgedachten die daarbij komen kijken aan. Al die monsters, die mogen er zijn. Want dát ze er zijn, daar kan ik echt niet omheen. Maar laat ze niet mijn dag, mijn activiteiten en mijn leven bepalen.

Val, en sta weer op. Leer. Bijt, en zeg geen sorry.

4 thoughts on “Bijt, en zeg geen sorry

  1. Wat een goed verhaal! Ik heb ooit ergens gelezen als je iets wilt presteren, een nieuwe uitdaging aan wilt gaan, het een eerste vereiste is om vertrouwen in jezelf te hebben. Als je dat niet hebt , hoe zal een ander dat dan hebben? Het leert je ook strijdbaar te maken om de juiste beslissingen te nemen voor spannende momenten!
    Respect voor jou Suzanna!

    1. Bedankt Ankje 😊
      Klopt! Bij mij werkt het om te doen alsof ik vertrouwen in mezelf heb, de ander vertrouwen in mij heeft en daarna, door ervaring, ik ook in mezelf. Mooi cirkeltje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *