Boodschappen doen, het meest vervelende wanneer je gehinderd wordt door angst- en paniekaanvallen. Helaas een dagelijks terugkerende activiteit, waar je dus vaak niet om heen kunt. Afgelopen week had ik weer zo’n dag.

Omdat de supermarkt bij ons in de wijk bij een grote scholengemeenschap ligt, probeer ik altijd rekening te houden met de pauzes van die school. Tussen 1 en 4 kun je deze supermarkt ook het beste vermijden. Even rustig boodschappen doen lukt gewoonweg niet, want pubers leven nou eenmaal in een andere denkwereld dan de gemiddelde volwassene. Wat zij vaak als normaal en leuk ervaren, vind ik 7 van de 10 keer enorm vervelend en vaak zelfs bloed irritant.

Om half 12 dacht ik nog eerst te gaan lunchen, voordat ik naar de supermarkt zou fietsen. Helaas geen eieren meer en ik had juist zo’n enorme zin in gekookte eitjes. Wat nu? Ik besloot toch op de fiets te stappen en te zien hoe erg de schade zou zijn. Zou het te erg zijn, dan zou ik altijd nog terug kunnen fietsen, de eieren laten voor vandaag en op een later tijdstip terug kunnen gaan voor de overige boodschappen.

De supermarkt is circa 3 minuten fietsen (toegegeven ik heb een e-bike) bij mijn huis vandaan. Onderweg kwam ik niet veel jongeren tegen, dus ik fietste vol goede moed eerst even langs de apotheek, om de hoek van de supermarkt. Wonderlijk kon ik daar zo door lopen en mijn medicijnen , die al klaar lagen gelijk meenemen.

Bij de supermarkt aangekomen, zag ik nog wel wat groepjes jongeren hangen in de stalling van de winkelmandjes. Maar ik besloot er geen aandacht aan te besteden. Ik liep de supermarkt in en kon zonder enige angst of onrust op mijn gemak boodschappen doen. Ik nam er dus ook de tijd voor, om gelijk wat extra boodschappen mee te nemen, nu ik er toch was.

Bij de kassa legde ik alles na het afrekenen in mijn kar terug en bedacht me dat ik het wel zou inpakken bij de inpaktafels een paar meter verderop. Op het moment dat ik die kant op loop, zie ik ineens een grote groep mensen staan, allemaal keurig aangekleed. Waarschijnlijk van 1 of ander kantoorpand in de buurt. Heel leuk voor ze, maar waarom moesten ze daar nu net met zijn allen gaan staan.

Met de opkomende onrust en de hartkloppingen, die steeds vaker en sneller kwamen, verdeelde ik de boodschappen over de 2 tassen die ik bij me had en liep met winkelwagen en al naar buiten richting de winkelwagenstalling. Ik draaide me om en zag dat deze groep mensen de doorgang naar de fietsenstalling blokkeerden.

Balen! Ik voelde hoe de paniek zich nog meer van mij meester begon te maken en keek vlug om mij heen of er nog een andere mogelijkheid was. Rechts van de uitgang zag ik een kar met planten staan en zag dat daar links tussen die kar en de stenen pilaar,van het gebouw zelf, nog een hele smalle opening was. Ik sloop er snel tussendoor richting mijn fiets. 

Natuurlijk pasten de tassen met boodschappen, zoals ik ze had ingepakt, niet direct in mijn fietstassen en dus moest ik de boel gaan verdelen. De verpakking met keukenrol en chocopops deed ik onder mijn snelbinders, dat scheelde weer ruimte. Waarom moest ik ook zo nodig weer extra spullen meenemen?

Op het moment dat ik liep te stuntelen met mijn tassen hoor ik een paar meter van mij vandaan een stem spreken, die zegt: “Bij ons in de wijk is een supermarkt waar ik elke dag even snel mijn boodschappen haal na het werk. Dan hoef je niet met zulke grote tassen te slepen”. 

Ik keek omhoog waar de stem vandaan kwam en zag dat deze afkomstig was, van een jongeman, naar ik schat een jaar of 25/26. Vast nog thuiswonend bij zijn paps en mams en geen idee hoe de wereld werkelijk in elkaar zat. Ik voelde hoe ik inwendig begon te koken van binnen en wilde dat ik de moed had om op hem af te stappen. Zodat ik hem zou kunnen vertellen, dat deze supermarkt in mijn wijk ligt en dat ik geen andere keuze heb, dan alles op de fiets mee te nemen. Ik heb geen auto waar ik één keer per week de grote boodschappen mee kan halen. Ik heb geen financiële mogelijkheden mijn boodschappen online te bestellen en thuis te laten bezorgen. Hij moest eens weten.

Maar ik bedacht me toen ineens, Misschien voelde hij juist wel me mij mee dat hij dit zei, of misschien vond hij het vervelend dat ik zo moest slepen met deze boodschappen. Ik bedacht me ook dat dit niet mijn eigen gedachten waren, maar de paniekaanval die voor mij aan het denken was.

Ik haalde mijn fiets van het slot, draaide deze achteruit en fietste heel hard weg, terug de woonwijk in, naar mijn huis, waar ik veilig zou zijn en waar hopelijk de angst en paniek weer snel uit mijn lichaam konden stromen. Eenmaal thuis begon ik aan mijn lunch, zodat ik al snel afleiding had.

Alsof een goede vriend van mij aanvoelde dat ik afleiding nodig had, appte hij me juist op dat moment met de vraag of ik later die week mee uit eten wilde gaan naar de Griek. Zo’n uitnodiging sla ik natuurlijk niet af. Eten met mijn beste vriend en een gezellige avond hebben. Iets wat ik in deze periode in mijn leven enorm op kan teren.

Op het moment dat ik dit schrijf zit ik in de Bibliotheek van Utrecht, waar ik eerder vanmiddag het lunchconcert van studenten van het conservatorium heb mogen beluisteren. Zij brachten een symfonie van Brahms ten uitvoer. Prachtig. Dit was echt een kippenvel moment.

Ik zocht een heerlijk rustig plekje uit en liet alle verhalen los komen. Heerlijk vind ik het hier. Voor mij brengt deze plek zoveel rust mee, dat ik er volledig ontspannen van raak. Nog een klein half uurtje en dan sluit de bibliotheek en heb ik afgesproken met mijn beste vriend. Mijn dag kan nu al niet meer stuk. En omdat ik me zo goed en rustig voel, weet ik dat ik mijn angst en paniek vandaag de baas zal kunnen blijven.

Hoe doe jij dat met je boodschappen? Is het voor jou een crime en vermijd jij de supermarkt zoveel mogelijk? Of is het voor jou een passie, het moment dat je 1 keer in de week even lekker je kar kan volgooien en heerlijk even kan wegdromen tussen al die lekkere geuren van vers brood en appelgebak? Ik ben benieuwd hoe jij dit aanpakt.

*Trotse moeder van 3 unieke dochters *In gevecht met lichamelijke pijnen door fibromyalgie en artrose *Herstellend van een burn-out en depressie *In therapie om al haar andere psychische problemen onder controle te kunnen houden *Schrijft graag over alles wat haar bezig houdt *Gaat in 2020 haar eigen bedrijf opzetten!

4 gedachten over “Boodschappen doen, crime of passie?”

  • wat eenherkenbaar verhaal ook je lichamelijk klachten zijn hetzelfde als die van mij. ik ga je zeker blijven volgen denk dat ik nog veel van je op kan steken.
    liefs

  • Heel knap hoe je die gedachten over de jongeman kon omzetten. Ik zou het ook zeker weten negatief op hebben gevat. En ja, ik vind boodschappen doen drama. Zou er elke week wel een blogje over kunnen tikken, over de ergernissen in de supermarkt;). Aan de andere kant realiseer ik me dat ik blij mag zijn dat ik het zelf kan doen, die boodschappen. Dat relativeert dan weer een beetje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *