Onzichtbaar

Dansende madeliefjes

Terwijl de wind door mijn haren waait, we aan het water zitten en besluiten verder te lopen, plukt ze een madeliefje uit het gras. Vroeger maakte ik er graag bloemenkransen voor in mijn haar van. Dan voelde ik me net een kleine prinses en dwarrelde ik rond in mijn witte jurk met bloemen. Nu, zittend aan het water, met een madeliefje in mijn hand, vertelt zij me hoe krachtig dit kleine mooie bloemetje is.

En voor wie onze Instagram pagina in de gaten houdt, heeft het vast al wel een keer gelezen. Maar ik wilde er ruimte voor laten zijn in een blog. Meer ruimte, dan in een klein stukje tekst op Instagram. Want zoveel kracht als dat mooie madeliefje heeft, dat is ontzettend bijzonder.

Het madeliefje wat ik vastheb, is nog verscholen in een knopje. Wachtend tot het moment dat ‘ie mag gaan stralen. Dan plukt ze ook een andere voor me. Een die al uitgekomen is. Ze vertelt me dat het madeliefje een bloemetje is, die zó sterk is, dat ‘ie ook al kan overleven onder een dikke laag sneeuw.

We praten samen verder. Zo zie ik op dat moment mezelf ook. Een enorme laag sneeuw, met een madeliefje eronder. Ik die uiteindelijk kan gaan stralen, dwarrelen en weer rondjes kan draaien wanneer de dikke laag sneeuw – het duistere – van mij verdwenen is.

Daar is een weg voor te gaan. Een lange. Maar niet onmogelijk.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Wat een prachtig beeld! En bij ieder madeliefje zul je er weer aan denken. Mooi!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *