Een verhaal geschreven op eerste kerstdag, wat misschien triggerender kan zijn, door een situatie die plaatsvond door dissociatie. Hou daar rekening mee. Ben je daar niet aan toe? Lees het dan niet.

Leeg en alleen stap ik op de fiets. Wat er zojuist gebeurd is, kan ik me niet meer terugdenken. Als ik eenmaal de HAP bereik, besef ik dat het foute boel is en dat ik voor het eerst sinds tijden voor mezelf is. Voor mezelf de Hap. Eerdere keren was ik daar voor anderen. De avond verliep vol spanning. Ik had al zoveel ingezet wat voor nu realistisch haalbaar was, maar het was niet genoeg. Het was verdorie niet genoeg. En dat het mis ging, had misschien helemaal niet hoeven gebeuren.

De tijd dat ik bij de HAP zit, is alsof ik alleen maar wil slapen, maar het enige wat mag, is recht op een stoel zitten en steeds wachten tot de arts komt kijken. Als de arts weg is, probeer ik op een andere manier op de veel te harde bank te liggen. Dan pak ik mijn sjaal en mijn hoofd hang ik daarover neer. Als er een vrouwelijke arts binnen komt wandelen, schrik ik op. Opnieuw was ik weer helemaal weg in mijn eigen wereld. Trilde mijn lijf. Stilletjes vraag ik haar of ik al naar huis mag. Maar helaas moet ik toch even afwachten.

Stil tikt de tijd voort. Mijn benen stoppen met bewegen, en als ik ze eenmaal weer aan de praat heb, komt opnieuw de arts binnen. ‘Hoe gaat het, wat was je bedoeling?’ Op dat moment praten, kost me alle energie die ik niet had. En voorzichtig vertel ik hem, dat ik het niet weet. Alsof er iets groters was, wat me overnam. Dan vraagt hij de dag. ‘Dinsdag antwoord ik’. Zuchtend knikt hij. Helemaal verkeerd. Het is eerste kerstdag en dat betekent dat het woensdag is.

Ruim 1,5 uur later is de tijd voorbij, mag ik naar huis en wankel ik richting mijn fiets. Het is dat ik goed weet dat de route simpel is. Thuis stort ik in tranen. Want wat is er in hemelsnaam zojuist gebeurd? Wat was datgene wat me overnam, wat me wel vaker overnam? Het voelt als een enge situatie, waarvan ik hoop dat íe niet terug komt. Ik weet in alles dat ik de enige ben die dát tegen kan houden. Ik weet alleen nog even niet hoe.

Thuis pak ik Raaf tegen me aan, kruip ik in bed en is vandaag voorbij. Ik wil deze gekke angstige dingen niet meer.

Author

3 Comments

  1. Ik weet uit eigen ervaring dat dissociatie heel naar kan zijn. Weet je wat ik alleen niet zo goed begrijp? Dat je nog wel de tegenwoordigheid van geest hebt om van jezelf een foto te maken in die situatie. Het voelt zo dubieus….

    • Bernice Reply

      hai gerda, ik heb deze foto zeker niet van die avond gemaakt. Ik was die avond bezig met zorgen dat het goed zou komen met me.

    • Bernice Reply

      Overigens, merk ik dat het even nog door mijn hoofd speelt. Ik snap je reactie goed hoor.
      Maar in mijn telefoon staan honderden foto´s, die ik op plekken kán maken, wanneer ze nodig zijn.
      Maar nu ben ik mezelf aan het verantwoorden, en dat voelt ook niet okay..
      Ik heb in dissociatie een actie gedaan waardoor ik op de HAP terecht gekomen ben, zoals je kon lezen in het verhaal.
      Wat daarna gebeurd is, kon je ook lezen.

Write A Comment