Zaten we dan, samen op mijn bank. Mijn gezicht betraand, mijn hoofd als donder en bliksem en een konijn die tegen me aan was komen liggen. Ik had zoveel gevoel van binnen. Verdriet, machteloosheid, onzekerheid maar misschien was voor dat moment wel het meest overheersende gevoel mijn boosheid. Mijn ambulant begeleidster was er en even mocht ik voor dat moment letterlijk alles eruit gooien. En zij, zij kwam met een mooi metafoor.

In mij schuilde er een enorme lijst aan boosheid. Het onder woorden brengen vond ik meer dan lastig. Mocht ik wel boos zijn op dingen? Was het überhaupt terecht dat ik boos was. De afgelopen tijd kwam steeds meer besef dat er zoveel dingen in mijn leven gebeurd zijn, zonder dat ik er om vroeg. In eerste instantie deed dat alleen maar pijn. Duwde ik weg en liet ik alles voor wat het was. Tot ik ging verhuizen voor mijn studie naar Zwolle. Ineens klapte alles eruit. Ik trok het letterlijk niet meer.

De ene flashback van vroeger kwam na de andere. En met iedere flashback ontstond er van binnen meer boosheid. Iets wat ik helemaal niet kende van mezelf. Toen ik in Leeuwarden was, leerde ik dat die boosheid er mocht zijn. Ging ik tijdens PMT ermee aan de slag en merkte ik hoe bang ik voor mijn eigen boosheid was. Ik kende veel heftige boosheid in mijn verleden en associeerde het daar al snel mee.

Toch leerde ik ook dat het alleen maar heel goed was, om die boosheid er uit te gooien, anders stapelt het op en ontplof je.

De boosheid bleef en terwijl ik het steeds wel echt besefte dat het voortkwam uit het verleden, de trauma’s die ik opliep, de gebeurtenissen die misschien wat minder heftig waren. Het was er wel.

En terwijl ik aan het praten was met mijn ambulant begeleidster, vertelde zij me dat het leven soms ontzettend oneerlijk kan zijn. Dat als je niet om dingen vraagt, je ze wel kunt krijgen. Super rot ook.

Haar metafoor hielp me wel. Ze vertelde me dat ik de rekening kreeg voor alles wat er gebeurd was. Elke keer dat er een pijnlijke situatie gebeurde, werd de rekening hoger. Het stapelde en stapelde. En hoe zuur het ook is, die rekening moet afbetaald worden. Dat wat er gebeurd is, kan ik niet terugdraaien, maar ik kan er wel aan werken om de rekening lager te maken. Door therapie aan te gaan, door te delen wat ik meemaakte en door alles wat zoveel pijn doet van binnen, niet alleen te dragen. Die rekening kan alleen ik verminderen.

Dat besef vond ik misschien nog wel het moeilijkste. Wetende dat ikzelf nooit had gewild dat alles me was aangedaan en daar dan ook nog voor moeten vechten om alles een plek te kunnen geven en los te laten. Maar de rekening wordt niet korter, wanneer je er niets aan doet. En ik ben zelf wel echt op dat punt, dat ik alles achter me wil laten om te proberen iets moois van het leven te maken. Niet makkelijk, vast wel haalbaar! De weg om die rekening te betalen, kan voor iedereen anders zijn. Ik ga hiervoor in therapie en hoop dat ik daar hard kan werken daaraan. Vrij worden van die torenhoge rekening, die ik helemaal niet wil hebben.

4 thoughts on “De rekening betaal jij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *