Ineengedoken op de bank blijven er maar tranen stromen. De storm die in mijn hoofd zo duister lijkt, stopt maar niet. Ze voelen zo zwaar als bakstenen, duwend op mijn schouders. En iedere dag lijkt het alleen maar of het zwaarder wordt omdat ik niet datgene wat er in mijn binnenwereld is, durf te delen.

Mijn binnenwereld raakte door de jaren heen zo overhoop dat ik alles opkropte en niet meer durfde te delen en alles liever voor mezelf hield. Niemand wist echt nog wat er van binnen zat. Langzaam leerde ik door verschillende opnames en therapieën weer een beetje te delen. Ik vond het zo moeilijk, maar door het vertrouwen wat een aantal therapeuten me gaven en door stukje bij beetje aan te gaan, lukte dat steeds maar meer.

Tot er ineens weer een kink in de kabel kwam. Daar waar ik toe durfde toe te laten en mijn hart open stelde, gooide ik alles net zo hard weer dicht. De muur trok ik om me heen. Enkele vrienden durfde ik wel mijn hart toe te vertrouwen maar eigenlijk was het heel belangrijk dat ik ook juist de hulpverlening toeliet. Die kink kwam er niet zomaar, dat kwam doordat het vertrouwen door de hulpverlening weer geschaad werd. Keer op keer weer.

Het was een grote struggle. Waar moest ik in hemelsnaam beginnen om de GGZ weer te kunnen vertrouwen terwijl er zoveel gebeurd was. Mijn bakstenen weer durven delen met wie dan ook, zelfs met vrienden vond ik steeds moeilijker worden. Hoe meer ik met mezelf in de knoop raakte, hoe minder ik mensen toeliet.

Stukje bij beetje verloor ik mezelf. Ik raakte meer in een spiraal en daarmee liet ik minder mensen om me heen weten dat het niet goed ging. Tot ik een kop thee dronk samen met mijn ambulant begeleidster. Ik besefte me toen pas dat ik opnieuw alles alleen wilde doen. Daar waren haar woorden voor nodig om die heel hard binnen te laten komen. Mijn bakstenen die ik zo zwaar laat tillen op mijn rug. Mijn pijn en verdriet. De boosheid die ik voel of de soms terugkerende angst. Ik mag mijn bakstenen delen. Het hoeft niet allemaal alleen. Hoe graag ik dat ook doe. Vertrouwen mag ik moeilijk vinden maar ik hoef het niet alleen te doen. Niemand hoeft het alleen te doen. En iedere baksteen die je draagt, elke beklemming die je voelt, hoef je niet alleen op je rug te tillen. En dat besef ik me nu ieder moment.

Tijdens dat gesprek besloot ik het gelijk in werking te stellen. Samen die avond met vrienden te eten. Een baksteen uitdelen door een avond niet alleen te zijn omdat ik dat soms ontzettend moeilijk vind. Avonden alleen doorbrengen terwijl ik me super slecht voel. Nee, ik gaf voor dat moment een baksteen weg en verloor zo even een beetje zwaarte. Dat was een grote stap die me zoveel strijd opleverde in mijn hoofd. Maar achteraf gaf het me zoveel meer licht dan ik eerder had kunnen denken.

Al die bakstenen die je meedraagt zijn zwaar. En iedere dag dat je ze meesleept is er een dag teveel. Probeer voor jezelf te denken wanneer jij je baksteen eens kunt weggeven. Het is okay om het niet alleen te doen. Samen sta je sterker. De ander wil je met liefde helpen om jouw strijd een stukje te verlichten. Houd vol, houd vast!

6 gedachten over “Deel je bakstenen maar uit!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *