“Dapper dat je jouw angsten aan gaat. Veel mensen doen dat niet en blijven er mee rondlopen”
Één van de meest gemaakte opmerkingen sinds ik intern in behandeling was met CPTSS-klachten. Het zal vast een compliment zijn, maar even een angst aangaan is wat anders dan dagelijks jouw trauma in de ogen kijken en daarvoor in behandeling zijn.

Sterker nog, als je een hersenscan zou laten maken van een getraumatiseerd brein, kun je dat zien. Je kunt aan het frontale kwab zien dat het zit te ‘suffen’, wat inhoud dat je moeilijk in het hier en nu kunt blijven. Ook ‘slaapt’ het gedeelte wat filtert wat relevant is en wat niet. En daarnaast gaat het deel van het brein wat waarschuwt voor gevaar als een gek tekeer.

Het was echt pure noodzaak. Als ik een been zou breken, een operatie nodig zou hebben en wekenlang zou moeten herstellen zou ik ook niet tegen de arts zeggen “Komt me even niet uit, misschien later.”

“Kun je je er niet ‘even’ overheen zetten?”
Een vraag van iemand ten tijde van mijn behandeling. Gelukkig heb ik deze opmerking maar één keer gehoord, maar deze opmerking raakte me dusdanig dat het even tijd kostte om deze vraag te parkeren.
Maak deze opmerking alsjeblieft nooit en dan ook écht nóóit tegenover iemand met PTSS of CPTSS.

Iemand met PTSS-klachten voelt zich schuldig over het trauma, terwijl je geen schuld hebt. Niemand kiest voor deze klachten. Daarnaast zijn deze klachten niet van de één op andere dag ontstaan en heeft het een (lange) geschiedenis. 9 van de 10 keer zie ik om me heen dat het een jarenlange eenzame strijd is geweest waarbij diegene zich al jaren ‘even overheen’ probeerde te zetten en komen mensen met deze klachten er achter dat dat toch écht niet lukt.
Zelf heb ik 15 jaar met deze klachten rondgelopen. Opleidingen geprobeerd, geprobeerd te werken, vrijwilligerswerk etc etc. Maar de trauma’s haalden me iedere keer weer in waardoor ik iedere keer tegen de lamp liep.

“Ik ken iemand met PTSS die genezen is, waarom kan jij dat niet?”
Deze raakte me ook omdat deze vraag mij deed vermoeden dat ik niet mijn best deed. Of dat zo is weet ik natuurlijk niet.
Ik heb CPTSS en daar kun je niet van genezen. De klachten zul je altijd bij je dragen. De ene keer heftiger dan andere momenten. Soms gaat het namelijk best oké, maar een een trigger ligt gauw op de loer.

Waarom iemand geneest heb ik me niet in verdiept. Ik weet ook niet of het kan. Maar ik weet wel dat je het één niet met het ander moet vergelijken.
De omstandigheden ten tijde van het trauma, waar ik het meest last van heb, waren extreem. Laat ik zeggen dat ik het vertrouwen in mensen op 12-jarige leeftijd al zó extreem verloren had, dat ik alles voor mezelf hield. Dat is helaas een hele belangrijke factor waarom iemand PTSS op kan lopen.
Niets delen met een ander, het niet kunnen verwerken. Bovendien werkt een kinderbrein nog weer anders dan een volwassen brein.

Wat is dan precies het trauma wat jij hebt meegemaakt?
Dat is een vraag die ik dicht bij mezelf houd. Ik wil daar inhoudelijk niet op in gaan. Het helpt niemand om dit precies te weten. Bovendien ben ik bang dat mensen mij dan met anderen gaan vergelijken die er nu wel prima mee kunnen leven.

Nogmaals, alle omstandigheden eromheen én het feit dat dit trauma 15 jaar lang alleen in mijn brein tekeer is gegaan, was een goed recept voor CPTSS. Daar wil ik me verder niet over hoeven verantwoorden.

Dus, mocht je nu niet weten wat je tegen iemand moet zeggen die (C)PTSS heeft, zeg dan nog liever helemaal niks.

2 gedachten over “Deze dingen moet je nooit tegen iemand zeggen met CPTSS”

  • Mooi gezegd. Ik vind vragen naar het trauma van een ander niet kunnen, eerlijk gezegd. Als iemand er iets over wil zeggen, denk ik dat diegene dat zelf doet. Je zou hooguit kunnen zeggen dat diegene iets mag delen als die dat wil. Maar opdringen, nee, dat nooit. En je er even overheen zetten. Pff….ik hoop dat die heel snel ‘uit het straatbeeld verdwijnt’.

    • Bizar hè, dat het toch gebeurd. Ik hoop ook oprecht dat het helpt meer openheid te geven en daarmee dat soort opmerkingen verdwijnen of dat mensen er op terug komen. Daar ga ik voor! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *