INSPIRATIE Myrthe Onzichtbaar Taboes

Diagnose coeliakie – een jaar later

Het is inmiddels iets meer dan een jaar geleden dat mijn huisarts die ontwrichtende woorden uitsprak. ‘Het is overduidelijk. Jij hebt coeliakie.’ De opluchting dat er een verklaring was voor mijn klachten én dat deze opgelost konden worden, maakte al snel plaats voor boosheid en verdriet.

Ik was boos op mijn lichaam. Was dit mijn “verdiende loon” na tien jaar eetstoornis? Ik was ook boos op iedereen om me heen die ook maar een beetje twijfelde aan de diagnose. Ik was boos op mezelf, omdat ik de afgelopen jaren mezelf zo ongelooflijk veel lekkere dingen heb ontzegd vanuit mijn eetstoornis. Die diagnose betekende dat het er niet meer in zou zitten om al die lekkere dingen te eten -tenzij ik het ervoor over heb om ziek te worden.
Het maakte me ook verdrietig. Ik wilde dit helemaal niet. Ik wilde mijn eetstoornis achter me laten en dan weer zorgeloos genieten van eten. Het voelde alsof al die emoties nooit meer over zouden gaan. Verzwelgen in zelfmedelijden is ietwat overdreven, maar het zat er niet ver vandaan.

Inmiddels zijn we meer dan een jaar verder…

Al die mensen die tegen mij zeiden dat mijn boosheid wel over zou gaan, hadden gelijk. Al die mensen die tegen mij zeiden dat ik echt wel weer onbezorgd zou kunnen gaan eten, lijken ook gelijk te hebben. Al die mensen die zeiden dat “het went”, hadden gelijk. Al die mensen die zeiden dat dit geen straf was als gevolg van mijn eetstoornis, hadden gelijk.

Boodschappen doen vind ik een rotklus -al jarenlang- maar inmiddels loop ik net zo automatisch naar het schap met de glutenvrije crackers als ik vroeger naar de gewone crackers liep. Ik weet welke zak muesli ik moet pakken, ik weet welke jam ik moet hebben en welke currypasta zowel lekker als glutenvrij is.

Net zo automatisch als het doen van mijn boodschappen, kook ik ook glutenvrij. Alle glutenbevattende producten heb ik aan mijn huisgenoten gedoneerd, dus ik mag alles eten wat ik in mijn kastjes heb staan. Als ik een recept lees, weet ik in negen van de tien gevallen direct of er iets aangepast moet worden -en zo ja wat dan. Soms moet ik het even opzoeken, maar daarin is Google mijn beste vriend.

Ik heb nieuwe producten leren kennen en ik ben nieuwe recepten gaan uitproberen. Vriendinnen houden rekening met me en als ze er niet uitkomen, vragen ze me om mee te denken. Ik hoef niet bang te zijn dat ze per ongeluk expres toch glutenbevattende producten gebruiken. Ik hoef niet bang te zijn voor kruisbesmetting. Als ik bij een vriendin eet, eten we glutenvrij. Dat er zoveel rekening met me wordt gehouden, vind ik soms lastig, maar tegelijkertijd ook heel erg waardevol. Ik mag er zijn, mét mijn coeliakie.

Ben ik blij met die diagnose? Ik ben blij dat ik weet hoe ik mijn buikklachten kan verminderen. Ik ben blij dat ik niet gek ben en er “gewoon” een naam is voor alles wat mijn lichaam deed. Maar ik ben stiekem wel trots op wat ik in dit jaar heb bereikt. Welke stappen ik, bewust en onbewust, heb durven zetten. Alles wat ik los heb durven laten.
Ik ben er nog niet -maar ik ben verder dan waar ik gisteren was.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *