Wat is dissociatie nou eigenlijk?

Dissociatie is een geestegesteldheid waarin bepaalde gedachten, emoties, waarnemingen of herinneringen buiten het bewustzijn worden geplaatst, tijdelijk niet ‘oproepbaar’ zijn of minder samenhang vertonen.

Letterlijk betekent dissociatie ‘ontkoppeling’ of ‘uiteenvallen’. Het is een zeer alledaags verschijnsel: iedereen verliest bijvoorbeeld wel eens de aandacht voor zijn omgeving als hij zeer geconcentreerd met iets bezig is en iedereen heeft wel eens een dagdroom. In deze zin is het gewoon een een mechanisme om tot rust te komen. Een afweermechanisme.

Als normaal verschijnsel kennen we het dus allemaal. Iedereen verliest wel eens de aandacht van de omgeving. Zoals niet meer weten of je de deur wel of niet op slot hebt gedaan of dat je tijdens een autorit ineens beseft waar je bent en de weg er naar toe even niet kunt herinneren.
Iedereen is wel eens geconcentreerd bezig of aan het dagdromen.
Dit wordt ook nooit echt als belastend of vervelend ervaren.

Dissociatie bij PTSS

Dissociatie bij PTSS heeft verschillende gradaties en verschijnselen en ziet er niet bij iedereen hetzelfde uit. Zo kun dissociëren (‘afstand nemen’) van je lichaam, emoties, tijd en kennis en zintuigen.
Zo kun je gaten in je geheugen hebben, je lichaam en emoties als verdoofd ervaren of van het besef wat er gebeurd.
Variërend van kleine details missen tot uren of dagen.

Hoe ziet dissociatie er bij Shirl uit?

Dat is de eerste vraag die psychologen, psychiaters, arbeidsdeskundigen en andere hulpverleners aan mij vragen. “Hoe ziet jouw dissociatie eruit? Wat doe je? Wat doe je niet?” En zelden geef ik antwoord want als ik dissocieer, ben ik niet meer ik. Wanneer ik dissocieer krijgt iedereen om mij heen te maken met een persoonlijkheid die ik niet ben, niet wil zijn en waar in niet vanaf kom. Tijdens deze momenten raak ik bijna altijd mijn bewustzijn kwijt, ben ik in een zelfvernietigings-modus en doe ik er (onbewust) alles aan om niet te voelen, althans, geestelijk niet. Volgens mensen om mij heen doe ik mezelf pijn, wil ik gekke (nare) dingen doen of doe ik juist alsof het heel goed gaat en ga ik als een malle opruimen (om mezelf zo pijn te doen). Ik weet niet hoe ik eruit kom, meestal word ik een soort van wakker en hoor ik woorden van Bas. Wanneer ik alleen ben weet ik dus niet wanneer en hoe ik dissocieer. Ik raak minuten, uren, dagen of zelfs hele maanden kwijt, er vallen gaten in mijn geheugen. Ik heb hele nare dingen meegemaakt met hele nare mensen en in de loop der tijd heb ik mezelf waarschijnlijk geleerd om mijn bewustzijn uit te schakelen, hoe gek dat ook klinkt. De overlevingsstand noemen ze dat ook wel. Na jaren doen alsof ik het alleen aan kon, teveel add medicatie nemen (om de PTSS symptomen aan te kunnen) en ontkennen ben ik afgelopen zomer in neerwaartse spiraal terecht gekomen waarin ik wel eerlijk moest zijn. Mijn dissociëren werd zo ineens duidelijk, mensen hadden me ineens door. Tijdens mijn dissociatie luister ik naar de stemmen in mijn hoofd, ik noem ze ook wel ‘Henk’. Zo ziet dissociatie er bij mij uit.



Hoe ziet dissociatie er bij Suus uit?

De ene keer merk je er bij mij niet zoveel van, behalve dat ik niet (meer) op je zal reageren als ik met jou in gesprek ben. Dat kan heel kort duren waardoor ik besef dat je tegen me praat en ik ‘sorry’ zeg, ‘sorry, ik heb even niet meegekregen wat je zei, kun je het nog een keer zeggen‘.
In dit geval heeft de ander het vaak ook niet door. Zelf merk ik dan dat ik extra goed mijn best moet doen om er bij te blijven.

Eerder kon het wel uren duren en heeft het zelfs meerdere keren wel dágen geduurd. Dan zag het er wel heel anders uit.
Dissociëren betekende toen voor mij dat ik ook letterlijk stopte met waar ik bezig was. De ene keer viel ik dan letterlijk op de grond (of bleef ik zitten waar ik zat) en deed ik niets meer behalve trillen.
In periodes kon ik dan ook een gevaar voor mezelf zijn of mezelf beschadigen.
Wat alle keren met elkaar gemeen hadden was dat ik niet meer reageerde op andere mensen, in deze wereld.

Wat was de trigger voor dissociatie?

Ten eerste, een hoge mate van spanning. Je hebt gezonde spanning, maar ook spanning waardoor je totaal niet meer na kunt denken. Als mijn spanning te hoog was, raakte ik in dissociatie.
Hoge spanning komt voort uit (o.a) triggers. Dit kunnen geuren zijn, bepaalde woorden, bepaalde aanrakingen, herbelevingen, onderwerpen in het nieuws, nachtmerries, herinneringen en meer.

Momenteel heb ik niet zo heel veel last meer van dissociatie. Dit omdat ik in Leeuwarden heel hard getraind en geleerd heb om ze de baas te zijn.

Daar schrijf ik binnenkort snel over!

Liefs,

Suus & Shirl






Suus | 31 - Woont in Friesland | vriendin - vrouw - tante - zusje Schrijft graag | Doet het liefst alles achter de schermen | Houdt van indie/alternatieve muziek - gaat graag naar concerten | Zwanger van onze eerste | Heeft haar eigen webshop: www.postvansuus.nl

2 gedachten over “Dissociatie”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *