Onzichtbaar

Door acceptatie ga je bloeien

Zinnen vormen in mijn hoofd een hevige storm. Het gaat letterlijk alle kanten op. Het is zo ontzettend hard strijden tegen de stemmen in. Ik wil er niet aan toegeven. En als ik in tranen uitbarst omdat ik baal dat dit het is, iedere dag weer een storm, geef ik toe dat het okay is. En waarom geef ik toe dat het okay is?

Ik kan nog zo hard voor mezelf zijn. Maar het accepteren dat nú die zinnen in mijn hoofd er zijn en dat nu de dagen zwaar en heftig zijn, is zoveel eerlijker naar mijzelf toe dan als ik het niet zou accepteren. Dan zou ik de strijd dubbel zo hard maken. Dan ben ik én hard naar mezelf toe én moet ik de strijd aangaan tegen alle stemmen en heftige dingen die er spelen. Dus, accepteren dat het nu even zwaar en moeilijk is, is okay.

En iedere dag die voorbij gaat denk ik heel even aan wat iemand tegen mij zei. Het zou zo makkelijk zijn om jezelf te zien als tuintje. Een beetje zand over jezelf en al je problemen heen, mooie bloemetjes planten en alles weer voorbij laten zijn.

Daarin wil ik graag teruggeven, dat wat er nu allemaal speelt, het misschien als veel voelt. Maar je kunt en bent maar één persoon met 24u in een dag. Als je sneller wilt dan dit, dan al die stemmen die er zijn, alle heftigheid die er leeft in je hoofd of wat dan ook, dat gaat niet. Je kunt niet sneller dan dit – althans – ik kan niet sneller dan dit, dat bewijst alles iedere keer maar weer.

Voor mij is dat tuintje over een x aantal jaar weer vol met bloemen. Ik heb nu de zaadjes gestrooid en zie langzaam kleine bloemetjes opkomen. Kleine stappen zijn immers ook stappen en het feit dat ik nú accepteer dat de heftigheid er is, is stap nummer 1. Accepteer jij het dat het soms zo zwaar is? Het mag, jij mag het accepteren. Meer dan!

Door acceptatie ga je bloeien, ook als jij het even niet ziet. Het is écht zo!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *