Het raakt mijn hart opnieuw zonder dat ik wil dat het raakt. Stil vallen er tranen naar beneden wanneer ik verschillende dozen onder mijn bed vandaan haal. Wanneer ik de beruchte doos open en een stapel vol kleuterwerk van een zwart boek afhaal, stijgt de spanning en loop ik de slaapkamer uit.

Ik kan dit niet. En met dat ik het niet kan, laat ik de dozen op dat moment voor wat het is. Zoekende naar een babyfoto, want vanavond gaan we daar een spel mee doen. Het raakt mijn hart. In de woonkamer lig ik op de grond gevouwen tegen de keukenkastjes aan. Ik – kan – dit – niet. Vervolgens loop ik terug, berg de dozen met veel bombarie op en laat alle tranen die stil waren, hard komen. 

Het mag er zijn. Dit gevoel. Die pijn van het zoeken naar een boek waar veel pijnlijke herinneringen aan verbonden zitten zonder dat ik ze als baby beseffend heb meegemaakt. Ik hoorde de verhalen, ik leerde alles kennen naarmate ik ouder werd. En dat fotoboek, daar staan nu nog maar een paar foto´s in, die ik nooit meer zien wil.

Misschien lijken het platte plaatjes. Misschien moet ik er dwars doorheen om één foto te pakken. Maar dit is iets wat ik lastig blijf vinden.

En met die gedachten dwaal ik af terug naar Leeuwarden. Er zitten niet voor niets bijna geen foto´s meer in het boek. Het boek valt niet voor niets bijna uit elkaar. Ik was kwaad, heb er mee gesmeten. Er op gestampt. Het boek tegen de muur gegooid. Alles wat je misschien niet zo snel met een fotoboek zou doen. Maar voor mij had het geen waarde en dat gaat ´ie ook nooit meer krijgen.

Ik scheurde er foto´s uit, lelijke foto’s van hen die niet in mijn leven horen. En ook niet in mijn fotoboek. En opnieuw prikken tranen in mijn ogen. Doet het pijn om te beseffen dat dit iets is, wat ik moeilijk blijf vinden.

Uiteindelijk besluit ik mijn moeder te bellen. Het duurt even voor ik de meest lelijke foto’s toegestuurd krijg en stuk voor stuk halen ze herinneringen op. En dan besluit ik, vol moed, een foto uit mijn eigen fotoboek te pakken. Strijdvol.

Als ik bij een vriendin op de bank zit, praten we erover. En is eigenlijk een van de dingen die het meest bijblijven, dat ik hier getuig over het feit dat ik een foto heb. Een foto van mij, van mij die leeft. Hoe moeilijk het leven geweest is. Daar hang ik tussen alle andere babyfoto’s. Dat er veel schade achter zit, ja. Maar ik leef. En dat getuigd.

Misschien maak ik eens een keer een fotoboek met herinneringen uit mijn leven, waar ik achter sta. Met de mensen waar ik om geef. Met herinneringen die ik koester. Een fotoboek vol herinneringen om nooit meer te vergeten.

Author

1 Comment

  1. Zo verdrietig. Een fotoboek staat altijd vol herinneringen aan mooie momenten. Hoe heftig is het als je fotoboek een boek vol nare herinneringen is. Je eigen boek maken klinkt niet verkeerd. Dat kan letterlijk en figuurlijk.

Write A Comment