Lianne Onzichtbaar

Een gevecht wat ik nooit ging winnen

Deze blog bevat een trigger warning. Denk goed na of je dit nu wilt en kunt lezen in jouw situatie. Het kan triggeren i.v.m. fixatie/separeer.

Ik had het al eens gezien, het ongelijke gevecht tussen het VT ( veiligheidsteam ) en cliënt. Een gevecht waarvan je weet dat diegene dat verliest, want wie kan het winnen van zo’n overmacht? Ik had het geschreeuw, gegil en gehuil al eens gehoord. Ik had de noodbellen al eens gehoord die begeleiding indrukt en het geren over de gang. Tot een aantal maanden geleden kon ik zeggen, dat dit voor mij gelukkig nooit nodig was geweest.

Maar ik ontkwam er niet aan. Want ik ging mij steeds vaker verzetten en ik maakte al snel kennis met de piepers van de begeleiding. Hoe vaak had ik dat schelle geluid al gehoord en hoe onrealistisch was het de eerste keer dat het geluid door mijn toedoen kwam?

Ik maakte kennis met het VT omdat ik wegrende, omdat ik geen opname wilde op de gesloten afdeling. Ik rende ze eruit, maar tegen klemrijden met fietsen kon ik niet op. Als een mak lammetje liet ik mij naar de gesloten afdeling slepen en ik ging akkoord met opname en kreeg geen IBS.

Na de zoveelste wisseling en ophoging van medicatie, waarop mijn hoofd maar aan 1 ding kon denken, moest ik wederom naar de gesloten afdeling. Dit keer werkte ik niet mee en een IBS werd een feit. Ze hadden geleerd van mijn vorige vluchtpoging dus dit keer kwam er 4 man van het VT i.p.v. 2. Ik wilde geen stennis schoppen dus ik liep mee zonder een vlucht poging te doen. De opname daar verliep niet vlekkeloos en ik ben een aantal keer onder protest naar de IC gesleept.

Ik ben net een week terug op mijn eigen afdeling, als er wederom een groepsgenoot suïcide pleegt. De tweede in korte tijd. In een samenloop van spanning die ik de hele dag had opgebouwd, besloot ik dat ik naar huis wilde. Weg uit de onveilige situatie hier. Alleen gaf dat paniek bij het behandelteam hier. Ik gaf duidelijk aan dat ik niet suïcidaal was, maar ze wilde wederom geen risico lopen.

Ik moest beoordeeld worden en voor de zekerheid had iemand besloten dat er alvast een VT moest komen. Dit veroorzaakte nog meer paniek. En in plaats van mee te werken, ging ik dit keer in verzet. Ik wilde niet opnieuw opgesloten worden. “Ik had toch helemaal niets verkeerds gedaan?!” Ik maakte mijzelf zo klein mogelijk op bed en schopte van me af. Ik was niet van plan om mee te gaan.

Een gevecht wat ik nooit ging winnen, want met veel verzet van mijn kant en geweld van hun kant werd ik met een IBS naar de gesloten afdeling gedragen. Ze vonden mij schijnbaar zo overstuur dat ik meteen op een matras in een EBK werd geduwd. Een EBK is een extra beveiligde kamer annex separeer cel in mijn ogen.

Daar werken ze een procedure af en ondanks dat iemand van mijn eigen afdeling kort mijn verleden vertelde met holdingtherapie bleef er 3 man op mij zitten en werd er langdurig holding toegepast en fixatie.

Alles werd op dat moment afgepakt van mij. Mijn sieraden, waaronder zelfs mijn trouwring!? Ik vraag mij echt af, wat kan je met een trouwring doen? Mijn kleren, mijn waardigheid, mijn eigen ik, controle, eigenlijk alles. Ik kreeg 2 spuiten om mij rustig te maken en werd alleen gelaten met een scheurjurk. Nog nooit heb ik mij zo minderwaardig en eenzaam gevoeld.

De volgende dag mocht ik “gewoon” weer terug naar mijn eigen afdeling en werd de IBS opgeheven.

Ik ben nu een week verder en ik herbeleef nog steeds de beelden, voel nog steeds de eenzaamheid, machteloosheid, angst en oneerlijkheid. Ik wil antwoorden op mijn vele vragen, maar vooral; ik wil dit nooit meer.

Voor niemand is de separeer cel goed. Het is een middel dat wordt ingezet als het personeel geen controle meer over je heeft en denkt dat het veilig is om in een lege cel te liggen met een scheurjurk. Het personeel daar kent mijn geschiedenis en trauma’s niet, als zij dat misschien wel hadden geweten, dan was mij loslaten op de ic een veel betere beslissing geweest. Doordat mensen mij beethouden en volledig de controle overnemen, wakkert dit trauma’s van vroeger op.

Zorgen dat iemand weer kalm wordt door diegene te zien als mens en te behandelen als mens. Net zoals jij zelf behandeld zou willen worden in een crisis

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Heel heftig dit. De separeer klinkt voor mij als een gevolg van personeelstekort. Iemand moet tegen zichzelf beschermd worden. Dat kan volgens mij het beste door er een deskundige bij te laten zijn. Maar ja, die zijn er niet altijd voldoende…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *