Onzichtbaar

Een plattelandsmeisje naar de grote stad

Daar zit je dan in de auto op weg naar het crisiscentrum in Capelle a/d IJssel. Het enigste wat ik kan is naar buiten staren en denken hoe het daar zal zijn.

Allerlei vragen gaan er door mijn hoofd. Hoe zal het daar zijn? Mag ik gewoon naar buiten? Hoeveel mensen zullen er zijn en zo gaat dat de hele reis door want het was 3 kwartier rijden.

We zijn er.. alles is vreemd, eng en raar. Gelukkig was er een hele aardige verpleegster die alles heeft uit gelegd en ons ( ik en mijn man) alles heeft laten zien. Het viel allemaal wel mee eigenlijk , er was een grote woonkamer met keukentje. Een grote eetkamer en er was zelfs een complete hobby kamer met van alles en nog wat. Al had ik wel zelf alles aan teken spullen mee genomen maar het had eigenlijk niet gehoeven.

Er waren niet zo veel mensen en ze liet mijn kamer zien. Ze stelde me gerust en ik voelde me er goed bij, tot mijn man weg ging, toen kwam pas binnen van ‘shit’ ik blijf hier echt alleen zonder man, zonder kinderen. Daardoor was de eerste nacht ook drama ondanks ik gewend ben om alleen te slapen. Zelfs met de slaapmedicatie duurde het even voor ik sliep.

De ochtend was rustig je mocht zelf ontbijt pakken, en rustig zonder iemand om je heen op eten. Er zaten al een paar dames te tekenen en te haken in de hobby kamer. Ik heb m even voorgesteld en gevraagd of ik erbij mocht zitten. Daardoor ging de dag wel snel. Mijn eigen teken spullen gepakt en zo leerde je elkaar een beetje kennen. Sommige werden zelfs vriendinnen. Ik begon het daar zelfs fijn en rustgevend te vinden.

We mochten gewoon naar buiten dus gingen wel eens naar de jumbo voor wat lekkers of een rondje lopen.

Soms ook net als vroeger met een paar van de groep bij elkaar op een schommel ‘chillen’ met de beat box aan. Al voelde ik me daar wel te oud voor en had ik zoiets van breng me alsjeblieft terug naar de polders met tractors en schapen op de dijk.

Maar ondanks dat ik mijn man en kinderen erg miste kwam ik er wel echt toch rust, ook al voelde ik me wel eens echt een plattelandsmeisje. Na 5 dagen mocht ik weer naar huis, het was me heel erg mee gevallen maar was wel super blij om weer gewoon lekker thuis te zijn, want er gaat niks boven je eigen bed.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *