INSPIRATIE Myrthe Onzichtbaar Taboes

Een weekendje weg | #eetstoornis

Afgelopen weekend was ik een paar dagen weg met vriendinnen. Twee geweldige vrouwen van wie ik me niet voor kan stellen dat ze niet meer in mijn leven zijn. Lief en leed hebben we gedeeld en met elkaar hebben we flink wat bergen beklommen. Toch zag ik op tegen dit weekend, omdat mijn eetstoornis de laatste tijd veel meer opspeelt. En die kan ik niet thuis laten als ik een paar dagen weg ga.

De week voordat we weg gingen, was mijn hoofd één en al eetstoornis: “als ik vandaag wat eerder naar huis ga, heb ik nog tijd om een extra rondje te hardlopen”, “ik kan beter naar huis lopen in plaats van het OV gebruiken”, “ik mag echt niet meer eten dan … want ik moet dit weekend gewoon normaal eten” en ga zo maar door. Het niet eten, vooraf compenseren en het gepieker over hoe eten in het weekend zou gaan, maakte de voorpret een stuk minder.

We hebben een heel gezellig weekend gehad, maar in mijn hoofd namen de eetgestoorde gedachten flink wat ruimte in. Zo aten mijn vriendinnen een lekkere ijscoupe, terwijl ik zonder ijs aan de tafel zat. Een dagje later haalden we (weer) een ijsje en kon ik er even echt van genieten. Dit ijsje zorgde tegelijkertijd ook voor complete error rond lunchtijd. Immers, ik had al een ijsje gehad, dan mag ik niet óók nog lunchen.
Bij alles wat ik at, was ik bang voor wat dit met mijn gewicht zou doen. Rationeel kan ik nog wel bedenken dat ik niet ineens kilo’s aankom van een weekendje (iets) meer eten, maar de angst voor wat de weegschaal na het weekend zou laten zien, was enorm.

Ik ben niet mijn eetstoornis. Ik ben niet mijn gewicht. Ik ben niet hetgeen wat ik eet. Of eigenlijk, zoals ik ooit met watervaste stift op mijn weegschaal schreef, “You are MORE than this number”. En elke keer dat ik op mijn weegschaal stap, word ik daaraan herinnerd. Het voelt niet altijd zo, maar ik ben niet dat getal. Ik ben gewoon Myrthe, een jonge vrouw met een passie voor schrijven, iemand die geïnteresseerd is in de wereld om haar heen, nooit uitgeleerd raakt, zichzelf wil blijven ontdekken en langzaam leert om te leven. Ik ben creatief, enthousiast, liefdevol, betrokken, open en eerlijk. Ik ben ik -en dat is genoeg.

Dit vind je misschien ook leuk...

3 Reacties

  1. Zo’n boodschap op de weegschaal vind ik ijzersterk. En zo verdrietig dat eten en de gedachten daaraan zo’n weekend zo kunnen bepalen. Maar volgens mij heb je je er dapper doorheen geslagen.

  2. mijn naam is Mariëtte Aernoudts, 64 jaar en ik ben portret/mensenfotograaf. Ik weet sinds kort pas dat anorexia een belangrijke doodsoorzaak is bij jongeren en dat maakte diepe indruk op me. Ik heb zelf een dochter van 34 en een zoon van 32 jaar en beiden zijn gelukkig gezond. Dit waardeer ik dan ook enorm en vooral elke keer meer bij het lezen van ‘zieke’ jongeren. Daarom voel ik me geroepen om aandacht te geven aan de groep anorexia bij jongeren. Dit zou ik graag willen doen met een mooie portretserie. Ik kan me voorstellen dat dit niet makkelijk zal zijn om open met portret in beeld gebracht te worden.

    Inmiddels heb ik al wat deelnemers gefotografeerd en ondanks dat ze het van tevoren erg spannend vonden, waren ze erg enthousiast.
    Alvast super bedankt voor je reactie!
    groetjes, Mariëtte Aernoudts.

    1. Hoi Mariëtte,
      Zou je je vraag even op de mail willen zetten? Je mag deze mail sturen naar blog@maarjezieternietsvan.nl. Via die weg zal ik verder inhoudelijk reageren!

      Groet, Myrthe

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *