10-06-2011
Na 7 jaar samen trouw ik met mijn grootste liefde. Het leven lacht ons tegemoet. Ik ben 24 als ik mij gelukt is zoals de maatschappij het graag wilt zien ‘huisje, boompje, beestje’. We hebben een koophuis, allebei een vaste baan, sinds 2 maanden hebben we besloten dat er een kindje welkom is en vandaag trouwen we!

Als ik deze foto zie, dan zie ik een oprechte lach. Ik was hier toch echt gelukkig? Toch weet ik dat ik al jaren heb, dat ik aan de grote wereld en vooral naar mijzelf probeer te bewijzen dat ik het allemaal wel aan kon, dat leven.

8.5 jaar verder lig ik op de grond, het liefst omringd met muur zodat ik mij enigszins veilig voel. Mijn lijf getekend door de vele kilo’s minder.
Mijn armen en benen vol littekens die ik zelf heb toegebracht en mijn buik met littekens van operaties. Ik werk niet meer en draai niet meer mee in de maatschappij. De avonden dat ik zonder paniek doorbracht de afgelopen jaren zijn op een hand te tellen. De dagen dat ik opstond zonder op te zien tegen de dag nog minder.

Kan je eigenlijk te veel meegemaakt hebben? en wanneer mag je zeggen dat het genoeg is? Dat het nooit meer wordt zoals het was?

Eén gedachte over “Een wereld van verschil”

  • Confronterend, deze twee foto’s. Dat het nooit meer wordt zoals het was, geldt voor heel veel dingen, maar kan een zware les zijn, want dat is niet altijd positief. Ik wens je snel een ‘vervolgfoto’ met een prachtige glimlach.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *