Het afgelopen jaar was zwaar. Ik heb teveel meegemaakt en er is me teveel “afgenomen” door mijn hoofd, mijn lichaam en mijn eigen zijn. Ik weet dat ik vooralsnog veel heb om dankbaar voor te zijn maar fuck wat een klap op m’n hele ziektebeeld is dit, alsof ziek zijn zelf al niet zwaar genoeg is.

Waar ik mijzelf eerst kon vinden in mijn toekomstplannen, in mijn studie, in mijn stage, in mijn sociale leven en de vrijheid die mijn fiets en ov me gaven, moet ik het nu doen met wat ik nu nog ben. Met wat er nu nog van me over is. Naast mijn lieve gezin en wat familieleden zijn er slechts een paar vrienden over gebleven en wat lieve online contacten die mij er op zwarte dagen doorheen proberen te slepen. Genoeg zou je denken, maar van minimaal 40 offline contacten per dag naar hooguit 3 x per maand offline contacten gaan, dat is een enorme overgang.

Nou ben ik als introvert absoluut geen fan van grote groepen mensen; ik haat verjaardag & feestjes en ga alle verplichtingen het liefst uit de weg, maar toch voel ik me zo zonder al die verplichtingen ook alleen. Op school voelde de verplichtingen fijn en vertrouwd. Alles ging elke 10 weken lang hetzelfde en alles verliep soepel tot mijn depressie me op brak. Op school en stage had ik mijn vertrouwde contacten, mensen waarvan ik wist wat ik er wel of juist niet aan had, alles was duidelijk. Nu zit ik thuis en is het elke dag maar weer afwachten hoe ik opsta, wat ik aan kan en wie ik spreek naast mijn man en kinderen. 

Ik ben nooit alleen en toch voel ik me eenzamer dan ik mij in mijn hele leven gevoeld heb. Het is vreemd om te beseffen dat ik zoveel waarde hecht aan de vrienden die gebleven zijn en dat ik ze mis, meer dan ooit. Ik dacht dat ik als introvert super goed tegen al deze eenzaamheid zou kunnen maar niets is minder waar, helaas. Ook introverte mensen kunnen sociale contacten missen. 

Founder van #maarjezieternietsvan. Moeder van 2 kinderen, vrouw van de liefste, baasje van een Golden retriever (Sem) Naast mijn chaotische gezinsleven ben ik ook nog in het bezit van veel te veel diagnoses, een heus pretpakket waar ik graag over schrijf. Ik haat taboes en stigma's en krijg jeuk van burgerlijke dingen.

3 gedachten over “Eenzaam & introvert”

  • Mooi geschreven lieverd. Het is intens zo – dat ‘ik ben nooit alleen en toch voel ik me eenzamer dan ik mij in mijn hele leven gevoeld heb’. Ik hoop dat je dat uiteindelijk anders gaat ervaren. ♥️

  • Tijd om nieuwe dingen te gaan zoeken, kijk eens bij een buurthuis of begin weet ik wat voor hobby in clubverband.
    Het stukje ” moet ik het nu doen met wat ik nu nog ben. Met wat er nu nog van me over is.” kun je natuurlijk ook weer uitbreiden door dingen te gaan zoeken die je misschien wel leuk vindt.
    Nu ken ik je veeeel langer dan vandaag en vindt je het dood eng om aan nieuwe dingen te beginnen en de eerste stap te zetten maar vanzelf komt het niet schat. Go go go je kunt het xxx

  • Heel herkenbaar en mooi geschreven. Ik heb trouwens wel eens gelezen dat een introvert vooral oplaad tijdens alleen-tijd, maar dat introvert zijn zeker niet betekent dat je altijd alleen wilt zijn. Ik had toen ik nog werkte ook veel meer contacten. Ik merk dat ik goed alleen kan zijn, maar té lang en té vaak alleen is ook niet goed. Dan ga ik tobben. Gelukkig helpt app-contact bij mij dan ook al heel goed. Ik hoop echt dat je hier een balans in kunt vinden, want dit klinkt verdrietig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *